Prezydent Nawrocki z własnym projektem nowelizacji ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym zgłosił się po swoim wecie do wcześniej zgłoszonego projektu. Jego propozycje trafiły do konsultacji społecznych, ale równolegle parlament przyjął inną rządową wersję ustawy, a prezydent postanowił ją podpisać.
Ustawa o pomocy Ukraińcom. Projekt prezydenta odrzucono
Już podczas pierwszego czytania prezydenckiego projektu w październiku zgłoszono dwa wnioski o jego odrzucenie. W ten piątek 244 posłów zagłosowało za przyjęciem tych wniosków, podczas gdy 198 było przeciw, a 3 wstrzymało się od głosu.
Należy zaznaczyć, że projekt prezydenta w większości powielał przepisy dotyczące wygaszenia części działań pomocowych, proponowane prze rząd. Prezydent miał jednak kilka własnych pomysłów. Chciał m.in. zaostrzenia kary za nielegalne przekraczanie polskiej granicy do pięciu lat pozbawienia wolności i podwyższenie kary za organizowanie nielegalnego przekraczania granicy – od 2 do 12 lat pozbawienia wolności.
Projekt prezydencki, oprócz przedłużenia legalności pobytu w Polsce obywateli Ukrainy, powiela większość przepisów dotyczących wygaszanie części działań pomocowych, które znalazły się w rządowej ustawie. Kilka rzeczy było jednak nowych.
Co próbował przeforsować prezydent Nawrocki?
Karol Nawrocki chciał wprowadzić karę za propagowanie banderyzmu oraz działań OUN-UPA. Miało to funkcjonować na podobnych zasadach, jak w przypadku propagowania nazizmu, komunizmu czy faszyzmu.
Karze miałaby podlegać osoba, która „publicznie propaguje ideologię nazistowską, komunistyczną, faszystowską, ideologię Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, frakcji Bandery, i Ukraińskiej Armii Powstańczej lub ideologię nawołującą do użycia przemocy w celu wpływania na życie polityczne lub społeczne”.
Dodatkowo prezydent chciał, by Instytut Pamięci Narodowej zajmował się ewidencjonowaniem, gromadzeniem, przechowywaniem, opracowywaniem, zabezpieczaniem, udostępnianiem i publikowaniem dokumentów dotyczących popełnionych na osobach narodowości polskiej lub obywatelach polskich innych narodowości w okresie od 8 listopada 1917 r. do 31 lipca 1990 r. zbrodni członków i współpracowników Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów frakcji Bandery i Ukraińskiej Armii Powstańczej oraz innych ukraińskich formacji kolaborujących z Trzecią Rzeszą Niemiecką.
Próbował też wydłużyć z 3 do 10 lat minimalny okres nieprzerwanego pobytu w Polsce wymagany do uznania cudzoziemca za obywatela polskiego.
