Jeśli Donald Tusk miałby złożyć Jarosławowi Kaczyńskiemu świąteczne życzenia, to życzyłby mu Grzegorza Brauna.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Mijający rok miał zmienić oblicze tej ziemi. Plan Donalda Tuska na tę zmianę był prosty. Po przejęciu władzy w grudniu 2023 r. przeczekać do wyborów prezydenckich, zajmując publiczność przepychankami z PiS i Andrzejem Dudą. A po wygranej Rafała Trzaskowskiego przystąpić do oczyszczenia państwa z ludzi PiS, delektując się ostatecznym upadkiem Kaczyńskiego.
Plan okazał się nazbyt prosty. Przez półtora roku Tusk pozorował rządzenie i nie realizował kluczowych obietnic, przez co odwróciła się od niego część wyborców. W efekcie Trzaskowski przegrał wybory — i cały polityczny koncept legł w gruzach.
Rzecz jasna, przy wrogim prezydencie Tusk nie mógł przeprowadzić obiecanej swym wyborcom rewolucji. Ale ważniejsze było to, że nawet wewnątrz koalicji nie był w stanie uzgodnić stanowiska w zasadniczych kwestiach. Do tego usuwanie nominatów PiS z instytucji państwowych i spółek skarbu państwa szło niespiesznie, a ci, którzy ich zastępowali, nieraz wcale nie byli lepsi.
No i rozliczenia. Adam Bodnar zaplątał się w wojnę z ludźmi PiS w prokuraturze, a jego rozliczenia polegały głównie na pisaniu raportów o Ziobrowych patologiach.
Z tych wszystkich względów część wyborców koalicji z 2023 r. została w domach. Gdyby poszli głosować, Trzaskowski wygrałby wybory.
Dopiero wówczas Tusk się ocknął. Kluczowe było postawienie na rozliczenia — zastąpił Bodnara Waldemarem Żurkiem, sędzią najbardziej atakowanym przez Ziobrę za rządów PiS.
Żurek zagonił do pracy prokuratorów, którzy wcześniej nie palili się do rozliczania pisowców. Najbardziej widowiskowym efektem jest plan postawienia zarzutów Zbigniewowi Ziobrze za przekręty w Funduszu Sprawiedliwości. Ucieczka byłego ministra za granicę to dla obozu władzy polityczne złoto.
Dla jasności — Ziobro oraz inni politycy PiS trafią co najwyżej do aresztu, ale nie do więzienia. Nawet gdyby zostali prawomocnie skazani, to ułaskawi ich prezydent. Co prawda Nawrocki w kampanii obiecywał, że nie będzie ułaskawiał polityków, ale wiele rzeczy obiecywał.
Elektoratowi antypisowskiemu wystarcza samo gonienie króliczka, dlatego działania Żurka na nowo obudziły elektorat Koalicji Obywatelskiej. Inni członkowie rządu próbują pójść tą samą drogą — choćby minister aktywów państwowych Wojciech Balczun, który wziął się za rozliczanie ludzi PiS w państwowych spółkach. Na mobilizację wyborców liberalno-lewicowych wpłynęła także wygrana Nawrockiego, który jest radykałem antyunijnym.
W tej chwili partia Tuska cieszy się stabilnym poparciem i regularnie bije PiS w sondażach. Inna rzecz, że to także wynik wysysania poparcia koalicjantów, głównie Polski 2050, która jest dziś partią bez wyborców. W dodatku te same sondażowe wyniki wieszczą utratę władzy przez Tuska, bo w razie wyborów KO nie miałaby z kim stworzyć rządu — na drugim miejscu znajduje się PiS, potem Konfederacja i najczęściej partia Grzegorza Brauna.
Takie sondaże są dziś kłopotem dla Tuska, ale mogą się okazać zbawienne. Kaczyński i Mentzen brutalnie walczą na prawicy. To wojna na śmierć i życie — wysłannicy Nowogrodzkiej próbują rozbijać Konfederację, podsycając podziały między wolnościowcami (Mentzen) i narodowcami (Bosak). Bezskutecznie. Prezes PiS już wie, że do wyborów odspawanie Bosaka od Mentzena się nie uda, więc kombinuje, żeby udało się po wyborach.
Ale sondaże — zwłaszcza te wewnętrzne — pokazują, że to nie Konfederacja jest głównym problemem Kaczyńskiego, tylko brunatny Grigorij. Traci poparcie na rzecz Brauna. W dodatku sondażowe spadki PiS podsycają wojny frakcji — radykalni „maślarze” (Czarnek, Jaki, Sasin, Bocheński) dążą do spacyfikowania bardziej umiarkowanych „harcerzy”, czyli stronników Morawieckiego.
Obie frakcje łączy jedno — już wysyłają emisariuszy do Brauna, zakładając, że po wyborach w 2027 r. to z nim będzie trzeba stworzyć koalicję. Tusk nie może o czym innym marzyć — im silniejszy Braun, tym Kaczyński słabszy. I tym bardziej zmobilizowany elektorat liberalno-lewicowy.
To, jaka będzie prawica — i ile będzie w niej Brauna — wpłynie na decyzje Donalda Tuska, czy poprowadzi rząd do wyborów w 2027 r., czy odda fotel premiera Radosławowi Sikorskiemu. Wcześniej jednak, bo już za miesiąc, Tuska czeka koalicyjny kryzys — wybory nowego lidera Polski 2050 mogą doprowadzić do rozłamu w partii i utraty większości przez koalicję. Tak się może stać, jeśli wygra Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz, niechętna Tuskowi kandydatka wspierana przez Hołownię. Jak dotąd Tusk zręcznie ominął wszystkie miny zastawione na niego przez Hołownię. Tyle że ta jest najpoważniejsza.
