Politycy zawłaszczyli klasztor? Zakonnik: są dwie Jasne Góry. Prawdziwa i medialna

O. Legan: politycy biorą i szargają Boga

— Czy patrząc na ten rok, to ten Bóg jest z nami? Bóg jest ze społeczeństwem? Bóg jest z politykami? Czy też politycy sobie biorą tego Boga i Kościół na sztandar i trochę nim szargają? — dopytała Rigamonti.

— Oczywiście, że biorą i szargają — odpowiedział o. Legan.

— A którzy najbardziej?

O. Legan odpowiedział, że jego zadanie jest proste — ma odprawić mszę i wyspowiadać wszystkich: tych, którzy głosują na Platformę, tych, którzy głosują na PiS, na Grzegorza Brauna.

— Częstochowę zawłaszczyła jedna strona polityczna. Ojciec się na to godzi? — dopytywała Rigamonti.

Zakonnik nie zgodził się z jej tezą. — Kiedyś kardynał Ratzinger powiedział, że odbyły się dwa Sobory Watykańskie II. Jeden prawdziwy, a drugi medialny. Ja jestem przekonany, że są dwie Jasne Góry. Jedna prawdziwa i druga medialna. Jak się czyta nagłówki, ogląda programy informacyjne, to może tak wyglądać, że Jasna Góra jest zawłaszczona, brunatna, pisowska. Tylko że to jest taki odbiór, który jest możliwy, jak się siedzi w Warszawie — argumentował o. Legan.

— Polityków tańczących tam ojciec nie widzi? Nie widzi ojciec tego, że jest tak, że jeden telefon od pisowskich polityków na Jasną Górę, którzy mówią ojca przełożonemu: „przyjeżdżamy” i ojciec przełożony nie ma nic do gadania w tej kwestii? — nie odpuszczała Rigamonti.

Legan tłumaczył, że nie jest rzecznikiem Jasnej Góry i nie może się w jej imieniu wypowiadać. Przyznał jednak, że są sytuacje, w których Jasna Góra jest miejscem rozgrywek politycznych.

— Paulini powinni przepędzić całe polityczne towarzystwo. Jeśli przyjeżdżasz się modlić, zapraszamy, ale jeśli chcesz występować, wygłaszać jakieś polityczne oświadczenia, to nie, tutaj nie ma na to miejsca — stwierdził Tomasz Sekielski.

Zakonnik zgodził się z tą opinią, ale dodał, że rzeczywistość jest bardziej skomplikowana. — Wyjątkiem jest głowa państwa. Ja nie będę cenzurował prezydenta tego czy tamtego, co może powiedzieć i jak. Bo to jest głowa państwa, przybywa do najważniejszego duchowego miejsca w Polsce i koniec kropka — mówił.

— Michał, jego księdzem jest kapelan kiboli — powiedziała Rigamonti.

— Kibiców — poprawił ją zakonnik.

— Kiboli — upierała się Rigamonti.

— Błagam, kibiców. To nie są gorsi ludzie albo gorsi Polacy, albo gorsi katolicy. To są ludzie, którzy szukają swojej drogi. Jak ja bym powiedział „lewaki”, no to bym po prostu postąpił niesłusznie. Dlatego nie mówmy „kibole” na ludzi, którzy przybyli na Jasną Górę z pobożności, bo ja ich znam, ja ich spowiadam. Przybyli tam się pomodlić. Oczywiście, że niektóre ich zachowania ja też oceniam jako niesłuszne. Jak ktoś krzyczy „zamiast liści, będą wisieć komuniści”, to nie jest to po chrześcijańsku, nie jest po katolicku.

— A jak ktoś nawalał, bił się 70 na 70 w lesie? — pytała Rigamonti, odwołując się do „ustawek”, w których brał udział Karol Nawrocki

— To nie jest po prostu po katolicku ani po chrześcijańsku się bić w parku 70 na 70 — przyznał o. Legan

O. Legan o kibicach, LGBT i trudnej spowiedzi

W dalszej części rozmowy Rigamonti i Sekielski pytali zakonnika o pielgrzymki różnych środowisk odwiedzających Jasną Górę. Prowadzący „Rachunek sumienia” chcieli się dowiedzieć, czy Jasna Góra zgodziłaby się na pielgrzymkę LGBT.

— Bardzo niedobrze by było, jakby na Jasną Górę przyszli ludzie, którzy by powiedzieli: „wybieramy grzech, życie w grzechu, że z tym nam dobrze, ale chcemy jednocześnie przyjść na Jasną Górę jako osoby, które tak postanawiają żyć” — powiedział zakonnik

Rigamonti zapytała, czy rozgrzeszyłby homoseksualistę.

— Warunkiem rozgrzeszenia jest żal za grzechy i postanowienie poprawy. O ile coś takiego się dzieje, zawsze jestem nie tylko skłonny, ale mam obowiązek zrobić rozgrzeszenia — odpowiedział paulin.

— Gej żyjący w związku partnerskim z innym gejem, który jest osobą wierzącą i przychodzi do ciebie do spowiedzi — on musiałby zostawić tego swojego partnera, jeśli chciałby obiecać poprawę i żyć w celibacie? — dopytywała Rigamonti.

— Trudno sobie wyobrazić życie sakramentalne osoby, która postanawia żyć w niesakramentalnym związku. To jest oczywiste, ale to nie znaczy, że ja tę osobę teraz odeślę od konfesjonału i powiem „znikaj z mojego życia, znikaj z mojej posługi, nie chcę cię znać i Pan Bóg cię nie chce znać”. Możesz wracać do mojego konfesjonału nie po to, żeby dostać rozgrzeszenie, tylko po to, żeby też najzwyczajniej w świecie zostawić w tym konfesjonale wszystko, co cię dręczy — powiedział o. Legan.

Rigamonti zapytała gościa „Rachunku sumienia”, czy chciałby, aby Kościół zrównał osoby homoseksualne prawami z heteroseksualistami.

— Jeżeli Kościół miałby zrezygnować z głoszenia Ewangelii, to mógłby od dzisiaj dać wszystkim takie same prawa. Tylko że mamy Ewangelię i ja bym bardzo nie chciał, żebyśmy ją kiedykolwiek zdradzili — odpowiedział zakonnik.

Czym jest „Rachunek sumienia”?

Kościół. Dla jednych skompromitowana instytucja cynicznie wykorzystująca religię jako narzędzie do zarabiania pieniędzy. Dla drugich — opoka oraz źródło wszelkiego dobra i miłości. „Rachunek sumienia” to nie jest podcast tylko o Kościele. To podcast o ludziach, na których kariery, a czasem i na całe życie, wpływ miała (lub nadal ma) instytucja, jaką jest Kościół katolicki. Jeśli nie macie w sobie uczuć religijnych, koniecznie posłuchajcie. Jeśli je w sobie macie — posłuchajcie tym bardziej.