Może nie z fusów powinnam wróżyć, ale właśnie z tych pozornie niepowiązanych ze sobą, dziwnych wydarzeń, z tego mętliku i zamętu?
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Czasem bym chciała być wróżką. Chciałabym umieć coś zrozumieć ze skomplikowanych wzorów, w które układają się herbaciane fusy na dnie imbryczka. Albo z kształtu chmur bym coś chciała umieć wywnioskować. Albo z tego, co czuję w powietrzu. Mogłabym umieć wróżyć z ręki, czytać przyszłość z kart, zamiast wciąż z nich budować kolejne niepewne domki, mające chronić przekonanie, że jednak, mimo wszystko, będzie dobrze.
Czasem bym chciała być wróżką. Chciałabym umieć coś zrozumieć ze skomplikowanych wzorów, w które układają się herbaciane fusy na dnie imbryczka. Albo z kształtu chmur bym coś chciała umieć wywnioskować. Albo z tego, co czuję w powietrzu. Mogłabym umieć wróżyć z ręki, czytać przyszłość z kart, zamiast wciąż z nich budować kolejne niepewne domki, mające chronić przekonanie, że jednak, mimo wszystko, będzie dobrze.
Tak bardzo, bardzo, bardzo chciałabym, żeby było dobrze. Marzę o racjonalnych decyzjach i korzystnych zbiegach okoliczności, dzięki którym zarówno przebiegi, jak i finały mogłyby się okazać szczęśliwe. Tęsknię za pewnością, stabilnością, może nawet czasem — chociaż się tego wstydzę — tęsknię za jednoznacznością i prostymi słowami. Sama się sobie dziwię. Może to wszystko dlatego, że całkiem nie wiadomo kiedy zrobiłam się gdzieś po drodze okropnie stara i straciłam tę piękną cechę, jaką jest radość z niespodziewanych zwrotów akcji? A może właśnie tych zwrotów było za dużo i już mi się w głowie od nich kręci, odczuwam mdłości i jedyne, czego pragnę naprawdę mocno, to wysiąść z tej karuzeli i przestać się niepokoić o to, co będzie dalej?
Co tydzień przeżywam na nowo to samo zdziwienie: jakim cudem nie mogę sobie przypomnieć i poukładać we właściwej kolejności wszystkiego, co stało się w ciągu ostatnich siedmiu dni? Co było najpierw? Czy to prezydent napisał projekt ustawy, której nie procedował parlament, czy parlament przyjął ustawę tylko po to, żeby odbiła się od ściany prezydenckiego weta? Kto komu i co wysłał najpierw? Jajko czy kura? A skoro ten drugi ptak, przy tym nielot, to co właściwie rozłamuje się w głównej partii opozycyjnej i czemu buldogi nagle zaczęły ostentacyjnie kąsać się wcale nie pod dywanem, ale na nim, na oczach zdumionych Polek i jeszcze bardziej zdumionych Polaków? Co się dzieje z prezesem wszystkich prezesów, czy stracił moc spajania, przestał być gwarantem jedności, promieniującej z twardego jądra zarówno na maślarskie, jak i harcerskie frakcje? Jak w tym kontekście zachowają się rząd, premier i koalicja? Trudno połapać się w tym, co ktoś powiedział, a co dopiero dociekać przyczyn i wyjaśnień dlaczego. W sejmowej komisji kultury poseł Suski nazwał innych „debilami”, powołując się na wyrok sądu z Duda gate. Czyli można, czyli nie szkodzi.
Może nie z fusów powinnam wróżyć, ale właśnie z tych pozornie niepowiązanych ze sobą, dziwnych wydarzeń, z tego mętliku i zamętu? Tylko jaką przyszłość można wywróżyć na przykład z faktu, że prezydent Najjaśniejszej Rzeczypospolitej wystawił z pałacu kawał naszej historii, okrągły stół? Przypomnę, że niezależnie od różnic w ocenach, wystawianych przez osoby reprezentujące różne strony politycznego sporu, ten właśnie mebel jest jednym z najważniejszych symboli polskiej glorious revolution — rewolucji chwalebnej, bo bezkrwawej, kompromisu, w którym udało się uniknąć kompromitacji, porozumienia ponad codziennością polskiego piekła. Karol Nawrocki jako prezydent Polski oświadczył, że moment wyrzucenia stołu z pałacu wyznacza symboliczną cezurę, bo od tego momentu kończy się postkomunizm.
Nie do końca rozumiem, co to znaczy, ale w kontekście wróżb na przyszłość bardziej przeraziło mnie coś innego. Pan prezydent powiedział, że okrągły stół nie jest już potrzebny. Bo jeśli tak, to by znaczyło, że nie będzie już porozumień ponad podziałami. Nie będzie rozmawiania z przeciwnikami politycznymi po to, żeby znaleźć rozwiązania nie tyle chroniące partykularne interesy tych bądź tamtych, ile właściwe dla Polski. Konsensus przestanie być priorytetem.
W 1989 r. miałam 11 lat. Pamiętam, z jaką fascynacją oglądaliśmy z moim młodszym bratem, jak ten stół montowano. Już wtedy ogromne wrażenie robiła na mnie dosłowność mebla. Bo mogło się wydawać, że „zasiadanie do okrągłego stołu” to tylko takie powiedzenie, które się osadziło w języku, jakiś usus, idiom. Ale oni go zbudowali! Był ogromny. Stały na nim mikrofony, bo inaczej nie daliby rady się usłyszeć. Pamiętam z tamtego czasu napięcie rodziców i wciąż powracające zwątpienie w realność tamtych wydarzeń, w które wielu uwierzyło dopiero po 4 czerwca.
Niespecjalnie pociesza mnie fakt, że stół trafi do przepięknego Muzeum Historii Polski. Stanie tam obok maszyny parowej i radzieckich żołnierzy z warszawskiego pomnika Czterech Śpiących. Nie zgadza mi się to, bo o ile tamte rzeczy są słusznie zanurzone w przeszłości, o tyle on akurat mógłby być dobrą wróżbą, że mimo wszystko może być w Polsce dobrze.
