Tuska czeka trudna rozgrywka. „Wychodzi poza swoją strefę komfortu”

Bić się, a wygrać to są dwie różne rzeczy, ale rzeczywiście w połowie roku nastroje w Koalicji Obywatelskiej (wówczas jeszcze Platformie) był co najmniej minorowe, a nadzieja na podjęcie rękawicy za dwa lata wątła. Platforma była w zasadzie pewna zwycięstwa Trzaskowskiego. Tak pewna, że po porażce najpierw wpadła w stupor, a potem w czarną rozpacz.

Wybory przegrał Tusk

W końcu cała polityka zamarła na czas kampanii w oczekiwaniu, aż w Pałacu zacznie urzędować prezydent, który podpisze reformy i projekty przygotowywane przez półtora roku. To wszystko razem sprawiło, że i w PO i w koalicji podniosły się głosy, że skoro nie udało się zmienić prezydenta (a dokładnie zmienić jego politycznej przynależności), to trzeba zmienić lidera koalicji rządzącej. W samej Platformie było przynajmniej kilku polityków z otoczenia prezydenta stolicy, którzy w kilka minut po uświadomieniu sobie porażki zaczęli przekonywać, że wybory przegrał Tusk. Twierdzili, że kilka wywiadów, których premier udzielił między pierwszą a drugą turą, zniechęciło wyborców.

I rzeczywiście nie były to najlepsze momenty w politycznej historii Donalda Tuska. Choćby powołanie się na Jacka Murańskiego w rozmowie z dziennikarzem Polsatu było co najmniej zaskakującą strategią. Tyle tylko, że jednocześnie w partii była dość powszechna wiedza, że sztab Trzaskowskiego nie chciał korzystać z pomocy ani otoczenia Tuska, ani partii, ani ekspertów, ani w końcu działaczy niższych szczebli. Premier bardzo skutecznie podbił tę narrację wewnątrz partii. Na zewnątrz natomiast sprawnie rozegrał wotum zaufania dla własnego rządu. Zwyczajnie zmusił wszystkich koalicjantów, żeby zagłosowali za jego dalszym trwaniem na czele rządu. To dość szybko ucięło wszystkie spekulacje i wyłącznie po to było premierowi potrzebne. Nawet jego najzacieklejsi przeciwnicy nie mogli już publicznie nawoływać do zmiany premiera, skoro zagłosowali „za”. I tak premier kupił sobie czas, który okazał się kluczowy. Trzecia Droga się rozpadła na dwie partie, co z resztą było od dawna ustalone, a Polska 2050 zaczęła mieć bardzo poważne problemy. Najpierw spotkanie Hołowni z Kaczyńskim, potem afera wokół KPO i odpowiedzialności ministry Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz, dalej domaganie się stanowiska wicepremiera i w końcu frakcyjna wojenka o stanowisko przewodniczącego, sprawiły, że po dramatycznym wyniku wyborczym Hołowni przyszedł czas na dramatyczne sondaże. Ludowcy też zaczęli mieć swoje kłopoty. Sondażowe oczywiście. I chociaż przekonują, że PSL jak zwykle jest niedoszacowany, to jednak rozglądają się z kim wejść w sojusz, żeby prześliznąć się nad progiem wyborczym. W ostatnich dwóch rozdaniach startowali w sojuszach, a to z Kukizem, a to z Hołownią, ale teraz niewielu potencjalnych partnerów zostało.

Lewica też ma kłopoty, bo Partia Razem postanowiła się zdecydowanie odróżnić od reszty i wyszła z klubu lewicy. Wśród tych nerwowych działań koalicjantów nagle Tusk okazał się dla wyborców oazą spokoju. Na razie rosnące sondaże KO oznaczają, że i tak nie będzie rządzić, bo powoli i sukcesywnie pożera przystawki. Ale ponieważ nie ma też groźby upadku rządu, to przez prawie dwa lata do wyborów sporo może się tu zmienić.

Wyborcy premiują jedność

Tusk ma także doświadczenie, które sprawdziło się w tej rozgrywce. Doskonale wie, że dla wielu wyborców ważne są gesty. Pierwszy to powołanie Waldemara Żurka na ministra sprawiedliwości. Najtwardszy elektorat poczuł, że teraz to dopiero rozliczenia ruszą z kopyta. Nie ma znaczenia, jak wiele z tych spraw zostało przygotowanych przez Adama Bodnara, ma znaczenie, że „Żurek dowozi”. Nowy minister tchnął w największych fanów rozliczeń nadzieję. Drugi gest to „zjednoczenie” Koalicji Obywatelskiej. Politycznie – kompletnie bez znaczenia, wizerunkowo – przeciwnie. Wyborcy premiują jedność, zwłaszcza kiedy wszędzie dookoła widzą kłótnie i wywlekanie brudów. Po trzecie Tusk przypomniał sobie, że jest „mistrzem bajeru”. Social media premiera ożyły gwałtownie i zaczęły przyciągać widzów, których zdecydowanie KO ostatnio brakowało.

– Trochę chyba premier wychodzi teraz poza swoją strefę komfortu i nie mówię tutaj o tych TikTokach, ale przede wszystkim o tym, że te parę razy pojechał spotkać się z ludźmi. To zawsze jest trudne, bo jest łomot, a on tego nie lubi. Ale teraz wie, że trzeba, że po prostu czasami nasi wyborcy chcą nam nawrzucać – przekonuje polityk KO.

Premier co prawda obiecywał, że spotykać się będzie z wyborcami co miesiąc gdzieś w Polsce, ale to kiepsko wyszło. W sumie były trzy albo cztery spotkania. Ale konkretów było 100 i też się nie udało. Tylko że wyborcze obietnice to zawsze raczej pewien zarys planów niż konkret (nawet jeśli nazywa się konkret) i wyborcy to akurat wiedzą.

Przeciwnik? Karol Nawrocki

– Teraz Tusk ma się z kim bić i to jest chyba najważniejsze. On naprawdę jest w tym niezły, a teraz ma poważnego przeciwnika – opowiadają politycy KO.

Przeciwnika widzi w Karolu Nawrockim, a z nim nie chce przegrać jeszcze bardziej niż z Jarosławem Kaczyńskim. Z Kaczyńskim toczą tę samą bitwę od 20 lat. Duda nie był dla niego żadnym przeciwnikiem, Nawrocki to zupełnie nowa gra i kompletnie nieprzewidywalny przeciwnik.

– Problem polega na tym, że z nim w tej chwili nie ma żadnej gry. O ile był taki moment, że wydawało się, że on jest gotów do pewnych wspólnych działań, bo gramy w tę samą grę, jak wleciały drony, to teraz tego w ogóle nie ma – dziwią się ludzie z otoczenia premiera.

Chyba nie powinni się dziwić, bo dla Karola Nawrockiego polityka jest czymś nowym, a w dodatku dostał od razu „finałowego bossa”, bo Donald Tusk niezależnie od tego, jak ocenia się jego politykę, jest najbardziej doświadczonym polskim politykiem i naprawdę umie prowadzić zaawansowaną rozgrywkę. Nawrocki uczy się na poziomie „bardzo trudnym” i po prostu sprawdza na ile może sobie w kontaktach z Tuskiem pozwolić. Na razie idzie mu całkiem nieźle. Tusk natomiast uzyskał jedno – w ciągu tego roku, a nawet kilku ostatnich miesięcy, wyciął z poważnej polityki Jarosława Kaczyńskiego. To już nie prezes jest punktem odniesienia tylko premier i prezydent. To nie prezes narzuca ton i decyduje, o czym toczy się debata w Polsce a albo szef rządu, albo głowa państwa. Nawet gdyby sondaże były dla Tuska gorsze, to wyłącznie ten fakt zapewne sprawiłby, że uznałby ten rok za udany.