Stanisław Majorek (urodzony 25 czerwca 1937 roku w Pleśnej k. Tarnowa) to wybitna postać polskiej piłki ręcznej. Był absolwentem Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Krakowie, a w czasie studiów był zawodnikiem zespołu AZS Kraków.
Szybko rozpoczął karierę trenerską. W latach 1967–1968 był trenerem kadry juniorów, a w latach 1970-1978, wspólnie z prof. Januszem Czerwińskim, a następnie z Igorem Pazurem, prowadził reprezentację Polski mężczyzn. Z pierwszym z wymienionych stworzył trenerski duet, który wywalczył historyczny brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku.
Dodajmy, że to jedyny medal olimpijski zdobyty przez polskich szczypiornistów w historii startów Polaków w turniejach na igrzyskach.
Na mistrzostwach świata w 1974 i 1978 z kadrą Biało-Czerwonych zdobył 4. i 6. miejsce. W jego bogatym trenerskim CV, oprócz prowadzenia reprezentacji Polski, znajdziemy również pracę z kadrą Luksemburga, a także drużynami Stali Mielec czy Unii Tarnów.
Stanisław Majorek nie żyje. To ogromna strata dla polskiego sportu
Po zakończonej karierze trenerskiej Stanisław Majorek przez długi czas pełnił ważną rolę w strukturach Związku Piłki Ręcznej w Polsce, będąc stale zaangażowanym w budowę i rozwój polskiej piłki ręcznej. Pełnił funkcje Przewodniczącego Komisji Szkoleniowej (1980-1988), Wiceprzewodniczącego Rady Trenerów (2006-2008) oraz Członka Rady Trenerów (2008-2012).
Za swoje wybitne osiągnięcia już w 1976 roku szkoleniowiec został odznaczony Krzyżem Kawalerskim, a w 2004 roku Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. 8 lat później Kapituła ZPRP wyróżniła go Odznaką Diamentową z Wieńcem, a w lipcu 2022 roku jego gwiazda została umieszczona w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie.
Stanisław Majorek zmarł w wieku 88 lat. Odejście tak wielkiej postaci, to ogromna strata dla środowiska sportowego, nie tylko bezpośrednio związanego z piłką ręczną w Polsce.
