Dziś internet działa praktycznie wszędzie i trudno wyobrazić sobie codzienność bez stałego połączenia. Trzy dekady temu wyglądało to jednak zupełnie inaczej. Aby wejść do sieci, trzeba było podłączyć komputer do modemu i gniazdka telefonicznego, a następnie wybrać numer 0 20 21 22.
Nie były potrzebne dodatkowe umowy ani specjalna instalacja. Wystarczał modem i zwykła linia telefoniczna, a koszt połączenia był naliczany tak jak rozmowa telefoniczna.
Początki internetu w Polsce. Dźwięki modemu pamięta całe pokolenie
Po wpisaniu loginu i hasła modem wydawał charakterystyczne piski i trzaski. Był to moment nawiązywania połączenia między komputerem a siecią telekomunikacyjną. Jeśli wszystko się udało, użytkownik mógł rozpocząć przeglądanie internetu.
Problem polegał na tym, że podczas korzystania z sieci linia telefoniczna była zajęta. Tym samym w wielu polskich domach padało wtedy zdanie brzmiące podobnie do „rozłącz się, bo muszę zadzwonić”. Dziś wydaje się to nie do pomyślenia, ale takie były początki internetu w Polsce.
Internet był wolny, ale robił ogromne wrażenie
Maksymalna prędkość połączenia wynosiła 28 kb/s. Dziś to wartość niemal symboliczna, ale w 1996 roku dawała dostęp do e-maili, czatów IRC, stron informacyjnych czy pierwszych sklepów internetowych. Istniał już nawet Amazon, który sprzedawał głównie książki.
Sama infrastruktura również była skromna. Początkowo sieć szkieletowa działała z przepustowością 2 Mb/s, a połączenie z globalnym internetem miało jedynie 64 kb/s.
Wieczorami trudno było się połączyć z internetem
Popularność internetu rosła błyskawicznie. Już dwa lata po uruchomieniu numeru 0 20 21 22 sieć była tak przeciążona, że w godzinach szczytu tylko część prób połączenia kończyła się sukcesem.
W 1996 roku użytkowników obsługiwało około 800 modemów. Pod koniec dekady liczba ta wzrosła do 18 tys. Mimo rozwoju nowoczesnych technologii numer 0 20 21 22 do dziś pozostaje aktywny, a sporadycznie nadal korzystają z niego pojedynczy użytkownicy.
