Harald V nie żyje. Król Norwegii miał 89 lat

Król Norwegii Harald V zmarł w wieku 89 lat po 35 latach panowania.
Ostatnie dni życia monarcha spędził w szpitalu w Oslo z powodu infekcji bakteryjnej krwi.
Harald V był pierwszym królewskim następcą urodzonym w Norwegii od prawie 570 lat.
Jego następcą na tronie zostanie książę Haakon.
Więcej ważnych informacji znajdziesz na stronie głównej Interii, otwiera się w nowym oknie

89-letni król przebywał w szpitalu w Oslo od niemal dwóch tygodni. Informowano, że cierpi na infekcję bakteryjną krwi i podawane mu są antybiotyki.

„Stan zdrowia Jego Wysokości Króla uległ pogorszeniu i jest bardzo poważny” – przekazał w czwartek norweski pałac królewski. Kilka godzin później wydano kolejny komunikat, w którym przekazano, że stan monarchy pozostaje bez zmian.

Harald V zmarł w piątek o godz. 6.35. Został królem Norwegii w 1991 roku po śmierci swojego ojca Olafa. Władał krajem przez 35 lat.

W chwili śmierci 89-latek był najstarszym monarchą na Starym Kontynencie.

Norwegia. Król Harald V nie żyje

Pałac Królewski w Oslo w pożegnalnym wpisie określił Haralda mianem „reformatora”.

„Narodziny Haralda 21 lutego 1937 roku były powodem do świętowania w całym kraju – był on pierwszym królewskim następcą urodzonym w Norwegii od prawie 570 lat. Duńscy i szwedzcy monarchowie rządzili krajem skandynawskim przez stulecia, aż do 1905 roku” – przypomina Reuters.

Trzy lata po narodzinach Haralda doszło do niemieckiej inwazji. Król Haakon i ówczesny następca tronu Olaf uciekli do Wielkiej Brytanii, gdzie stanęli na czele norweskiego rządu na uchodźstwie. Trzyletni książę udał się z matką, księżniczką Martą, do neutralnej Szwecji, a następnie do Stanów Zjednoczonych. Wrócił do kraju w 1945 roku.

W 1968 roku poślubił Sonję Haraldsen, z którą doczekał się dwojga dzieci. Jedno z nich, książę Haakon, zostanie następcą tronu.

Za jego panowania Norwegia przeżywała zarówno euforię igrzysk olimpijskich w Lillehammer w 1994 r., jak i żałobę po największej tragedii w historii kraju – zamachach z 22 lipca 2011 r. w Oslo i na Utoeyi – podaje PAP.

Źródło: Reuters, PAP