Wgapiałam się w ten telewizor jak rzadko niczym sroka w gnat. Chociaż zazwyczaj praktykuję podzielność uwagi, tym razem przypomniałam sobie, że nie ma czegoś takiego, bo archaiczna struktura, którą trzymam w czaszce, może robić jedną rzecz naraz. A inaczej to są iluzja, meandry i bzdura.
Z tej fundamentalnej niemożności bierze się pewnie również skłonność do dygresji, z których człowiek nie potrafi powrócić na główny trakt opowieści, oraz do tego, żeby w zamyśleniu posmarować masłem talerzyk zamiast kromki chleba, a następnie przeżyć nieprzyjemne doświadczenie wgryzienia się w porcelanę. Ale ja nie o tym, ja o tamtej nocy, kiedy siedziałam wbita mocno w kanapę i bardzo, ale to bardzo nie chciałam uronić ani kawałka, ani spojrzenia ze spotkania na Alasce.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Zagapiałam się w ten telewizor jak rzadko niczym sroka w gnat. Chociaż zazwyczaj praktykuję podzielność uwagi, tym razem przypomniałam sobie, że nie ma czegoś takiego, bo archaiczna struktura, którą trzymam w czaszce, może robić jedną rzecz naraz. A inaczej to są iluzja, meandry i bzdura.
Z tej fundamentalnej niemożności bierze się pewnie również skłonność do dygresji, z których człowiek nie potrafi powrócić na główny trakt opowieści, oraz do tego, żeby w zamyśleniu posmarować masłem talerzyk zamiast kromki chleba, a następnie przeżyć nieprzyjemne doświadczenie wgryzienia się w porcelanę. Ale ja nie o tym, ja o tamtej nocy, kiedy siedziałam wbita mocno w kanapę i bardzo, ale to bardzo nie chciałam uronić ani kawałka, ani spojrzenia ze spotkania na Alasce.
Mimo wielkiej koncentracji mój mózg wciąż próbował dysocjować, przypominając mi, że to właśnie do miasta Anchorage wybierali się bohaterowie mojego najukochańszego serialu „Przystanek Alaska”, kiedy musieli załatwić jakieś ważne sprawy, zbyt duże na ich Cicely. Najczęściej chyba musiała tam bywać Maggie O’Connell, dzielna pilotka pocztowej awionetki, która dostarczała mieszkającym w miasteczku osobom listy i paczki. Jeśli z jakiegoś powodu nie mogła polecieć, załamywał się lokalny łańcuszek dostaw, co z tego, że w mikroskali, skoro dla konkretnego człowieka to mogło oznaczać koniec świata, choćby miał on polegać na tym, że nie została w porę dostarczona sukienka na przyjęcie u lokalnego bogacza, Maurice’a Minnifielda. W Anchorage wylądował młody doktor z Nowego Jorku Joel Fleischman, który na te najdalsze rubieże Ameryki został wysłany po to, by odpracować czesne za studia medyczne. Wylądował i przeżył głęboki szok kulturowy, z którego potem najpierw długo nie potrafił się otrząsnąć, a następnie już nie wyobrażał sobie życia gdzie indziej.
Pamiętam, że miałam podobnie i z odcinka na odcinek coraz mocniej kochałam senne Cicely razem z jego sklepikiem, restauracją, gabinetem lekarskim i co absolutnie najważniejsze – stacyjką radiową, w której nadawał najbardziej charyzmatyczny, a przy tym uroczy i szaleńczo przystojny DJ Chris, który czasem był Chrisem o poranku, a czasem Chrisem wieczorem, ale zawsze w punkt. Wiele tej postaci zawdzięczam, między innymi pogłębienie miłości do radia, ale również konkretne pocieszenie. Kiedy pogrążona w żalu nad sobą, zmarznięta i niedobudzona, brnęłam przez zaspy (nie zawsze, zimą, chodzi o efekt dramatyczny) do Radia Nowy Świat na poranną audycję, to sobie myślałam, że jestem Kasią o poranku, że jestem jak Chris, i robiło mi się zdecydowanie lepiej.
Przeczytałam właśnie, że „Przystanek Alaska” zyskał status serialu kultowego, i jakoś rzewnie mi się na duszy zrobiło, bo to znaczy, że jest ważnym toposem nie tylko dla mnie, ale pewnie też dla innych starszych osób w moim wieku. Więc można o tym sobie w kolejce do lekarza porozmawiać, na przykład o moim ulubionym odcinku, w którym zorza polarna unosiła się nad Cicely i sprawiła, że się ludziom pomieszały sny, i jak się spotykali w sklepie u Ruth-Anne, to jeden do drugiego mówił: „Wiesz co, chyba mi się przyśnił twój sen”.
Wszystko to (i sporo innych spraw) przypomniało mi się w sekundę, kiedy na lotnisku w Anchorage wylądował rosyjski samolot z mordercą, ludobójcą, skazanym za zbrodnie wojenne Władimirem Putinem, dyktatorem nieprzerwanie rządzącym Rosją od 2000 r. (Pamiętny to był sylwester, kiedy Borys Jelcyn przekazał mu władzę. Mój młodziutki wówczas brat powiedział, że będą z tego poważne kłopoty, i miał rację). Na płycie lotniska amerykańscy żołnierze na klęczkach poprawiali czerwony dywan. Kiedy morderca wysiadał z samolotu, prezydent USA uśmiechał się i klaskał w dłonie. Nad ich głowami przeleciały samoloty bojowe. Razem wsiedli do limuzyny zwanej Bestią i ruszyli prowadzić rozmowy o tym, ile będzie kosztowało zawieszenie broni w Ukrainie, za ile kto od kogo kupi rakiety, kto zdejmie sankcje, kto będzie mógł handlować z kim paliwami kopalnymi.
Mimo dywanów i szczerych chęci „deal” nie został osiągnięty. W skupieniu przyglądałam się mimice i mowie ciała obu prezydentów. Słuchałam dziwnej opowieści Putina nawiązującej do amerykańsko-rosyjskiego sąsiedztwa, tak jakby nigdy nie było zimnej wojny. Słuchałam Trumpa, który był o wiele mniej entuzjastyczny niż zwykle, bo raczej nie postawi na półce nad kominkiem wymarzonej Pokojowej Nagrody Nobla.
I nie musiałam się zastanawiać, kto mi ukradł sen o końcu wojny w Ukrainie.
