Bartek jest zrozpaczony. „Nikt nie mówi facetom, jak zmieniają się związki po pojawieniu się dziecka”

A teraz: seksu tyle, co kot napłakał. Wielkich uniesień raczej brak. Są niekończące się negocjacje: kto zawiezie do przedszkola, kto przywiezie. Kto może wyjść wieczorem ze znajomymi. Ostatnio, jak Łukaszowi wypadł wolny wieczór, usiadł z chłopakami, którzy mają trochę starsze dzieci, i się zaczął żalić, że kiedyś to było.

— Syn jest moją największą miłością i za nic bym go nie oddał — wzdychał. — Ale ktoś cię powinien ostrzegać, że po dziecku twój związek już nigdy nie będzie taki sam. I że lepiej nie podskakuj, bo może się tak zdarzyć, że twój ukochany syn będzie miał nowego tatusia.

1.

Z dzieckiem to nie był pomysł Bartka. Majka nie robiła wielkiego ciśnienia, ale było jasne, że marzy o dziecku, miała 37 lat i zaczynało jej się trochę spieszyć. Bartek stwierdził, że OK, są obiektywne fakty, nie ma co się obrażać. Czas wydorośleć.

— Wygląda to z grubsza tak — opowiada. — Macie wszystko wynegocjowane. Kawałek życia osobno, kawałek wspólnie. Zwykle jesteście w czwartym albo piątym roku związku. Macie wspólnych znajomych, macie osobnych. I ogień w tym wszystkim jeszcze jest. Pojawia się dziecko i wszystko trafia szlag. W sensie: trzeba tę układankę ułożyć na nowo.

W centrum tej nowej układanki znalazło się dwoje ancymonów: Tosia i Antek. Bliźniaki, ale z usposobienia całkowicie różne. Bartkowi się twarz rozjaśnia, jak o nich gada. „Ale się cieszę, że was znam” — mówi im czasem, na co Antek wybucha śmiechem, a Tośka podnosi brwi i rezolutnie przypomina: „Tatuś, jak ty byś miał nas nie znać, to jakieś głupie!”.

— Jak widzisz takie diabły, to już wiesz, że zrobisz dla nich wszystko. Ta miłość pozwala ci przetrwać różne trudności.

Na przykład: mieli z Mają bardzo udany seks. Nawet czasem robili sobie wieczór z MDMA i przez dziesięć godzin uprawiali każdą w miarę akceptowalną społecznie odmianę miłości. I potem mogli mieć kaca. I palić jointy, i wyjeżdżać w góry, i oglądać stare filmy, i powtarzać, że ta miłość się nigdy nie skończy.

— Ostatni dobry seks mieliśmy w pierwszym trymestrze — wspomina dziś Bartek. — Przez pierwsze pół roku po porodzie sam za wiele o tym nie myślałem, moje seksualne potrzeby były spełnione dzięki Pornhubowi. Miałem w sobie jedną wielką miłość: do Majki i do dzieciaków. Ale potem zacząłem kumać, że nie jestem już tym, czym byłem dla mojej żony. Stałem się ojcem, partnerem w obliczonym na lata planie odchowania potomstwa. Przestałem być kochankiem, obiektem seksualnym. Jakiś rok po porodzie zacząłem nabierać poczucia, że w ogóle przestałem być kimś więcej niż ojcem. To absurdalne, że nikt nie mówi facetom, jak zmieniają się związki po pojawieniu się dziecka.

2.

— Każdy zna legendy o facetach, którzy wychodzą z domu i nie wracają, ale to się rzadko zdarza — mówi Kuba. 40 lat, w związku z Olką od ośmiu. Sześcioletnia córka i trzyletni syn. — Kochasz dzieci i choćbyś chciał, nie jesteś w stanie się przed tym obronić.

Po pierwszym dziecku, wspomina, układ zmienił się z dwustronnego w trójstronny. — Ilość prostych przyjemności, na które możesz sobie pozwolić, maleje. Twoje wielkie życiowe pasje stają się przyjemnostkami, na które brakuje czasu. Masz zadania do wykonania. Seks staje się zadaniem, a nie spontaniczną rzeczą. Niektórzy robią tak, że raz na trzy tygodnie biorą nianię i idą do hotelu. Żeby nie poczuć się seksualnym trupem.

Kuba pamięta pierwszy raz, kiedy poczuł się wykastrowany. „Kubusiowi tak spadł testosteron” — wybucha śmiechem Olka. Siedzą w ogródku u znajomych. Wszyscy dzieciaci oprócz jednej pary. On chyba pod pięćdziesiątkę. Ona po trzydziestce. Wpatrzeni w siebie, napaleni. Suki**** puszy się jak paw. Kuba czuje się jak seksualnie zdegradowany trzydziestoparoletni starzec. „Pamiętasz, jak to było?” — mówi zły głos w głowie Kuby. „Jak jeszcze byłeś mężczyzną?”. Córka zaczyna płakać. Ola spojrzeniem wydaje Kubie rozkaz: weź ją na ręce, utul, uśpij. „I zniknij” — dodaje zły głos.

— Nie chodzi nawet o sam seks — wzdycha Kuba. — Musisz się nauczyć całkiem nowej roli, w której jesteś innym mężczyzną. I nową wersją partnera. Zanim to się na nowo poukłada, mija dłuższy czas. Musisz sobie tłumaczyć, że to naturalne. Chłopaki zaczynają chodzić na siłkę, potem się prężą przed lustrem z telefonem w garści, wrzucają to na Instagrama i czekają, aż koleżanki polubią. To jest ostatnia szansa współczesnej męskości.

Czy Kuba by zdradził? Nie. Bo pojawia się nowy rodzaj miłości. Nie tylko do dzieci, ale też do Mai. — To jest matka moich dzieci. Najwspanialsza kobieta świata. A moim zdaniem nową wersją męskości jest bycie zaje**** ojcem i partnerem dla niej. Nawet jeśli czasem stary ja, ten, co lubił podrywać dziewczyny, wyje z frustracji. Jeśli to jest dojrzewanie, to kolejne etapy muszą trochę boleć.

— Kolesie tak mają, że zdradzają, ale ja nie — dodaje Łukasz. — Nie dam się na tym złapać.

Dziecko jest dla niego podstawową wartością, a gdyby to się wydarzyło, to byłby rozwód. — Mam znajomego, który się właśnie rozwodzi. Laska go wrzuciła na dwa lata na stand by i poszedł w długą. Wydało się i jest rozwód. W moim przypadku weszła pornografia. Podejrzewam, że u mojej żony to samo. Robisz to wszystko, bo próbujesz zachować elementarną stabilność w związku. Jest tyle rzeczy do rozwiązania — jak dziecko się czuje, czy zakupy zrobione, czy w domu wszystko gra — że swoje potrzeby emocjonalne mam w dupie.

Zdaniem Łukasza większość związków jest w tym okresie co najmniej w połowie martwa, cały fokus jest na dziecko. — Ale nie stajesz się nagle nieszczęśliwy. Feedback emocjonalny od dziecka jest nie do porównania z czymkolwiek. Jak za dziesięć lat syn wyjdzie z domu, to zobaczymy. Może być tak, że nie będzie nic. A może będzie zaje**** związek.

3.

Konflikty? Bartek się uśmiecha chytrze. On się wycofuje, bo konflikt to jest nieprzewidywalna dynamika i może się wszystko rozwalić. Parę razy byli z Majką od tego o tyci, tyci.

— Każda dziewczyna wie, że wraz z dzieckiem dostaje do ręki lewar i może trzymać cię za jaja. Argument: „Uważaj, bo nie zobaczysz dziecka” zdarza się wbrew pozorom dość często. Gdyby takie konflikty zdarzały się w pracy, to już by mnie tam nie było. Ale to nie jest praca. Uczy cię to cierpliwości.

Konflikty rosną z drobnych sytuacji. Zdaniem Bartka kluczem jest podział obowiązków, czasem frustracja. A czasem dziewczynie, która siedzi dzień i noc z dzieckiem, puszczają nerwy. Albo sypie jej się kariera zawodowa.

— Nawet jeśli odpowiedzialnie podchodzisz do rodzicielstwa, ona wie, że przy niej to ty jesteś wolny ptak. Chodzisz do roboty, spotykasz ludzi. A ona w tym czasie robi sobie przerwę od kariery, od znajomych, wszystkiego. Tak, tak, byłem na tacierzyńskim, ale to nie to samo.

Jeśli Bartek miałby coś komuś doradzać, to powiedziałby: nie róbcie sobie od razu dzieciaka. Pozbierajcie fajne wspomnienia z pierwszych trzech lat, kiedy jest naprawdę super. One będą ci potrzebne, żebyś w trudnej chwili miał się do czego odwołać.

— Bzdurą jest to, że nikt nie robi szkoleń, co robić, kiedy się dziecko pojawi. Funkcjonuje romantyczna wizja, że jak jest dziecko, to wszystko jest doskonale, bo to spełnienie związku.

Do tego faceci mają przekonanie, że jak kobieta urodzi ich dziecko, to są w jakimś sensie zabezpieczeni. Tymczasem, wzdycha Bartosz, jest dokładnie odwrotnie. Współczesne kobiety, często zarabiające więcej od facetów, są całkowicie samodzielne. Jak ci coś nie odpowiada, to wypad.

— Jak się żyje z taką świadomością? Dość słabo. Syn ma prawie samych kolegów z rozbitych związków. Nie chciałbym, żeby i on był raz z mamą, a raz z tatą, więc ustępuję. Ja się muszę odnaleźć w innej rzeczywistości. Ulka zresztą też. To jest w dużej mierze pokoleniowa sytuacja. Kobiety wiedzą, że są dość bezpieczne ekonomicznie, nierzadko to one są właścicielkami mieszkań. Mają poczucie bezpieczeństwa socjalnego, przeczytały na studiach feministyczne teksty i dość dowolnie się nimi posługują.

— A gdybyście się rozstali?

— To prędzej czy później mój syn miałby drugiego tatusia. Więc nie idę w konflikt, tylko mówię: dobra, dobra, źle się zachowałem.

4.

Piotrek ma troje dzieci. One mają Gosię, ich mamę, tatę (czyli jego — Piotra) oraz Marka, który od dwóch lat jest partnerem Gosi.

— Pewnie istnieją na świecie gorsze rzeczy: wojna, zagłada ludzkości, tortury — wylicza Piotrek. Rozstali się z Gosią po przyjacielsku. Były dzieci, kredyt, praca i zanim zdążyli zauważyć, byli od siebie tak daleko, że nie było co zbierać. Uzgodnili opiekę pół na pół, nikt nikomu nie utrudniał.

— Rok później pojawił się Mareczek. W życiu mojej byłej i moich ukochanych dzieci. Miałem nadzieję, że to przelotna sprawa, ale on zawsze wie, co powiedzieć i jak się zachować. Nienawidzę go bardziej niż nazizmu, uważam, że jest fałszywy, podły i obleśny.

Starszy syn doniósł Piotrkowi, że młodszy powiedział do Mareczka „tato”. Piotr sytuację uniósł, choć utrzymanie w miarę wiarygodnego uśmiechu na twarzy kosztowało go więcej niż wszystkie dotychczasowe życiowe nieszczęścia. Co w takiej sytuacji powiedzieć? Że Mareczek nie jest żadnym tatą, tylko sukinsynem, który chodzi z mamusią do łóżka?

Piotrek bierze głęboki wdech i mówi: — Ja jestem waszym tatą. A Marek jest takim trochę wujkiem, przyjacielem mamy. I możecie… powinniście… to znaczy, jeśli chcecie… się z Markiem lubić. A jakby kiedykolwiek Marek był dla was niemiły, to od razu mi wszystko powiedzcie.

„OK, tato, ale Marek jest zawsze miły”.

— Za mało żeśmy z Małgosią gadali — wzdycha Piotrek. — Trzeba było rozwiązywać każdy najmniejszy konflikt, każdą wątpliwość uczciwą rozmową. Po jakimś czasie tych małych, niby nieistotnych problemów i przemilczeń było tyle, że nie dało się tego rozplątać. Myślę, że moglibyśmy być szczęśliwi razem. Teraz już za późno.

5.

— Mówiąc w skrócie, jest tak: miałeś życie, które było dogadane, a teraz musisz je dogadać w inny sposób — tłumaczy Łukasz. — Nie słyszałem o związku, który się rozpadł, bo się emocje wypaliły. Na pewno tak bywa, ale najczęściej związki się rozpadają z innych powodów. Bo gość nie wychodzi z pokoju, tylko gra w grę. Bo się seksualnie albo emocjonalnie wyłączył. Bo wyglądał, jakby miał w dupie. A gdzie są moje egoistyczne potrzeby? Staram się na nie nie zwracać uwagi. Jestem w miarę dojrzały, jestem w sytuacji emocjonalnej, która czasem nie jest łatwa, ale jestem dorosły. A przede wszystkim mam dziecko.

Jakiś czas temu rozmawiali z Ulką o tym, co im daje szczęście. To w Łukaszu zostało na dłużej.

— Idę z synem po ulicy, on sobie podskakuje i śpiewa piosenkę. Więcej mi nie trzeba. Wielu moich kolegów desperacko szuka sensu, próbują się łapać czegokolwiek — sportów, kariery, polityki, seksu. A ja mam totalne poczucie, że ten sens znalazłem. Czy gdyby nie było syna, bylibyśmy wciąż razem? Pewnie nie. Czy jak on trochę podrośnie, będziemy się sobą jarać jak dawniej? Całkiem możliwe.