Potężna władczyni, którą następca próbował całkowicie wymazać z historii. Na oficjalnych wizerunkach musiała zmienić się w mężczyznę, żeby utrzymać się na tronie. Bohaterką najnowszego odcinka podcastu Historia kobiet jest Hatszepsut.
Hatszepsut złamała zasady. Egipt miał już wcześniej władczynie, ale zazwyczaj obejmowały tron w momentach kryzysu: najazdów czy wojny domowej. Ona przejęła władzę w okresie ekspansji i prosperity. Rządziła w imieniu chłopca, który nie był jej synem. Wreszcie, utrzymała władzę przez 20 lat i zostawiła Egipt potężniejszy niż wcześniej.
Sukcesy zawdzięczała dobrej koniunkturze, umiejętnemu zarządzaniu interesami arystokracji, a także mistrzostwu w public relations.
Hatszepsut kreowała się na pokorną służkę bogów, „której Amon dał władzę”. To oni posadzili ją na tronie, a bogom nie można się sprzeciwiać. Posągi z tego typu inskrypcjami pojawiły się na kilka lat przed tym, jak ogłosiła, że jest faraonką. Przygotowywała się do tej roli powoli, świadomie i ostrożnie.
Hatszepsut jako władczyni i władca
Ponadto faraonka działała jak Kościół katolicki dwa tysiące lat później: onieśmielała potęgą i pięknem budowli, które stworzyła na własną cześć. Znakomita większość jej poddanych nie potrafiła czytać i pisać, nic nie wiedziała o zakulisowych gierkach, nieszczególnie obchodziła ich doktryna. Ale widok lasu kolumn w świątyni miliona lat — podobnie jak sklepienia gotyckich katedr — wzbudzał w maluczkich zachwyt i szacunek.
Hatszepsut zmieniła też płeć, choć tylko w warstwie wizerunkowej. W pierwszych latach rządów, gdy była tylko regentką, jej wizerunki są ewidentnie kobiece. Ma delikatne rysy twarzy, zaznaczone piersi. Gdy już formalnie zasiadła na tronie, rzeźby i reliefy się zmieniają. Postać faraonki staje się męska, ma brodę, szerokie ramiona, silne nogi, męski strój. Wpisuje się w tradycję władcy będącego wcieleniem męskiego boga Horusa.
Następca będzie próbował wymazać ją z historii, ale plan się nie powiedzie.
Podcast „Historia kobiet”
Katarzyna Wężyk jest publicystką „Newsweeka”, podcasterką, autorką nagrodzonej dwoma Grand Pressami książki „Aborcja jest” oraz nominowanej do nagrody Gryfia „Kanada. Ulubiony kraj świata”.
Absolwentka politologii i podyplomowej amerykanistyki, stypendystka Fundacji Kościuszkowskiej i wiedeńskiego Institut für die Wissenschaften vom Menschen. Pracowała w Panoramie TVP, portalu tvn24.pl i „Gazecie Wyborczej”. Współprowadziła format „Herstorie”. W Onet Audio prowadzi podcast „Historia kobiet”.
