-
Biegacz zielonozłoty jest jedną z charakterystycznych chrząszczy spotykanych w polskich górach, takich jak Karkonosze, Bieszczady i Tatry.
-
Chrząszcz ten rozpoznawany jest po metalicznym zielono-złotym ubarwieniu pokryw oraz czerwonych nogach i prowadzi naziemny tryb życia, polując na drobne bezkręgowce.
-
Biegacz zielonozłoty bywa wykorzystywany jako bioindykator, ponieważ wykazuje wrażliwość na środki chwastobójcze i nawozy sztuczne, a w Polsce objęty jest częściową ochroną gatunkową.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Jeden z najbardziej charakterystycznych chrząszczy naszych górskich lasów. Tego owada łatwo go rozpoznać po metalicznie zielonych lub złocistych pokrywach oraz kontrastujących z nimi czerwonych nogach.
Biegacz zielonozłoty to chrząszcz drapieżny. Poluje na ślimaki, gąsienice, larwy owadów i inne bezkręgowce, które znajduje w ściółce. Właściwie całe życie spędza na jej rozgrzebywaniu w poszukwaniu pokarmu. Ten owad nie lata, można więc go spotkać na leśnych ścieżkach, trzeba uważać, aby na niego nie nadepnąć na górskim szlaku.
Piękny chrząszcz polskich gór. Można spotkać na szlaku
Biegacz zielonozłoty jest dość szeroko rozpowszechniony, bo występuje od Pirenejów po Karpaty. W Polsce zasiedla lasy różnych typów, w Tatrach i Bieszczadach spotykany jest także ponad górną granicą lasu. Może osiągać do 3 cm długości.
Spośród innych gatunków rodzaju Carabus, czyli biegaczy, wyróżnia się głównie ubarwieniem. Żyje około 8 lat. Rodzaj biegaczy obejmuje blisko 900 gatunków, zamieszkujących głównie krainę palearktyczną. W Polsce występuje 28 gatunków.
Biegacze występują w różnych środowiskach, preferując lasy. Owady rozsiedlone są od gór subtropikalnych i rejonu śródziemnomorskiego po tereny alpejskie i arktyczne.
Większość tych chrząszczy, podobnie jak biegacz zielonozłoty, jest nielotna. Kilka gatunków jest ponadto zagrożonych. W celach obronnych biegacze potrafią rozpylać kwas z gruczołów odbytowych oraz ślinić się sokami trawiennym.
Wskaźnik kondycji środowiska, czyli bioindykator
Gatunki z tego rodzaju charakteryzują się słabą siłą dyspersyjną, co oznacza, że potrafią przemieszczać się zaledwie o kilkadziesiąt lub kilkaset metrów rocznie. Dla porównania, latające motyle i ważki pokonują tysiące kilometrów.
Chrząszcze są przez to bardzo wrażliwe na wszelkie zmiany zachodzące w zajmowanym przez nie ekosystemie. Z tego względu służą jako dobre bioindykatory. Wykorzystywane są zwłaszcza do badania odpowiedzi zbiorowisk owadów na fragmentację ekosystemów leśnych i intensyfikację rolnictwa.
Organizmami wrażliwymi na zanieczyszczenie środowiska lądowego i wodnego są np. określone gatunki porostów, glonów, bakterii, pierwotniaków, roślin naczyniowych i bezkęgowców, rzadziej kręgowców.
W Polsce do 2014 r. wszystkie gatunki z rodzaju biegaczy objęte były ścisłą ochroną gatunkową. W 2014 weszło w życie nowe rozporządzenie według którego ochroną ścisłą objęte są tylko 4 gatunki: biegacz Bessera, biegacz Fabrycjusza, biegacz Zawadzkiego i biegacz gruzełkowaty, a ochroną częściową 18 gatunków, w tym biegacz zielonozłoty.
-
Zawisają w powietrzu, można pomylić je z ptakami. To polskie kolibry
