Ogólniki i umiarkowany optymizm to efekt spotkania Donalda Trumpa z Władimirem Putinem na Alasce. Lokator Kremla znów ugrał zwłokę, ciąg dalszy nastąpi.
- Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Putin wygrał, nim zaczęło się spotkanie. Zbrodniarz wojenny – objęty nakazem aresztowania Międzynarodowego Trybunału Karnego, od trzech i pół roku izolowany przez społeczność międzynarodową – wrócił na salony. Nominalny „przywódca wolnego świata” rozwinął dla niego czerwony chodnik, powitał serdecznym uściskiem dłoni, zaprosił do prezydenckiej limuzyny zwanej „Bestią”, i razem odjechali na rozmowy o sprawach dla świata najważniejszych.
Szczyt Putin-Trump w atmosferze wzajemnego zrozumienia
Chodnik był wprawdzie bardzo wąski, lecz gość szedł równo jak po sznurku, ze zręcznością linoskoczka, ani trochę nie zboczył. Gospodarz czekał na szerszym, za to dość szmatławym. Cóż, warunki polowe, baza sił powietrznych dwojga imion: kpt. Hugh Elmendorfa i gen. Wildsa Richardsona. Putin jakby się zaniepokoił, gdy nad głową przeleciał mu bombowiec B-2 eskortowany przez cztery F-35, ale to tylko tak dla fasonu, pokazania, że lotnictwo wojskowe Ameryka ma lepsze, niż chodniki.
Władimir Putin i Donald Trump po powitaniu na lotnisku w bazie wojskowej Elmendorf-Richardson w Anchorage na Alasce
Foto: Kevin Lamarque / Reuters
Przywódcy ponownie uścisnęli sobie dłonie na niewielkim podium obitym granatowym suknem z białym napisem ALASKA 2025 i Air Force One w tle. Śmiali się, żartowali. Kto wie, czy nawet nie cieszyli. Zbrodnie zbrodniami, a stara miłość nie rdzewieje. Dziewięć lat temu Trump bronił wszak lokatora Kremla sławetnym zdaniem „Ameryka też morduje”. Ten zaś dostrzegł, że nowojorski deweloper „jest geniuszem”, co reszcie ludzkości umknęło, i pewnie dlatego kazał GRU oraz FSB, by pomogły owemu mądremu człowiekowi wygrać wybory.
Rozmowy odbywały się w formule trzech na trzech. Trump przywiózł sekretarza stanu Marco Rubio i swego zaufanego dewelopera do specjalnych poruczeń Steve’a Witkoffa. Putinowi towarzyszyli minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow, który nie pobił jeszcze rekordu urzędowania Andrieja Gromyki, ale jest blisko i Jurij Uszakow – doradca od polityki zagranicznej, dawny ambasador Rosji w USA i przy OBWE. Całe szczęście. Wprawdzie eksjastrząb Rubio trzęsie przed pryncypałem portkami i w jego obecności głównie milczy, ale asysta dawała pewną gwarancję, że Putin nie owinie sobie Trumpa wokół palca, jak to drzewiej bywało.
Na wspólną konferencję po trzygodzinnym spotkaniu, a właściwie krótkie wystąpienia obu stron bez możliwości zadawania pytań, Putin przyszedł zadowolony i rześki jak skowronek. Trump robił wrażenie nieco zmęczonego. Gość użył wyrażenia, którego nie słyszałem od czasów PRL, a mianowicie, że rozmowy „były konstruktywne i upłynęły w atmosferze wzajemnego zrozumienia”. Natomiast w kieszeni otwierał się nóż, gdy nazwał Ukraińców bratnim narodem, z którym Rosjan łączą więzi etniczne i historyczne.
Pijąc do Bidena, zwrócił uwagę, że podobne spotkania nie odbywały się od czterech lat, a stosunki bilateralne uległy przez to pogorszeniu bez precedensu od czasów zimnej wojny, ze szkodą dla obu stron. Przypomniał wspólną martyrologię II wojny światowej, gdy piloci rosyjscy i amerykańscy walczyli skrzydło w skrzydło. Następnie roztoczył wizję owocnej, sąsiedzkiej współpracy gospodarczej, handlowej, naukowej, arktycznej, kosmicznej. Nasze kraje dzieli odległość zaledwie czterech kilometrów – podkreślił, ujawniając, że właśnie dlatego powitał gospodarza słowami „Dzień dobry, sąsiedzie”.
Co zrobi Donald Trump po szczycie z Putinem? Czas się wkurzyć
Trump wbrew protokołowi dyplomatycznemu przemówił po gościu. Nie ścigał się na elokwencję. „Nie ma interesu, póki się go nie ubije” („There’s no deal until there’s a deal”) – stwierdził. Wbrew wcześniejszym zapowiedziom, że wyjdzie, jeśli Putin zacznie bić pianę, choć żadne konkretne ustalenia nie zapadły, gospodarz uznał „ekstremalnie produktywne” spotkanie za dobry początek i zapowiedział kolejne. „Nie doszliśmy tam, gdzie trzeba, ale jest duża szansa, że wkrótce dojdziemy” – obiecał enigmatycznie. Dał do zrozumienia, że choć w wielu kwestiach nastąpił „wielki postęp”, nie zdradza szczegółów, bo najpierw musi poinformować o nich telefonicznie Wołodymyra Zełenskiego i europejskich sojuszników.
Konferencja prasowa po spotkaniu Donalda Trumpa z Władimirem Putinem na Alasce
Foto: Jeenah Moon / Reuters
Co to wszystko znaczy? Strony niewiele uzgodniły. Prezydent USA jest takim samochwałą, że gdyby udało się nakreślić choćby zarysy ewentualnego porozumienia, nie omieszkałby ich natychmiast wypaplać. Najwyraźniej zapomniał również o swojej środowej groźbie, że jeśli Putin nie zgodzi się na zawieszenie broni, poniesie „bardzo poważne konsekwencje”. Zamiast do sankcji lokator Kremla szykuje się teraz do następnego spotkania. A potem przyjdą kolejne, zapewne w szerszym gronie tudzież nowych konfiguracjach. Dzięki słabości i naiwności Trumpa zbrodniarz odzyska „zdolność dyplomatyczną”, nie zaprzestając mordowania Ukraińców.
Właściwie powinniśmy się cieszyć, że prezydent USA nie ubił interesu, bo znając jego negocjacyjny talent i znajomość geografii, mogłoby się okazać, że Putin dostał więcej, niż chciał. Dzięki wam, Marco Rubio i Stevie Witkoffie, że jednak siedzieliście w tym pokoju. Nie jest też wykluczone, że Trump zaczyna pojmować, z kim naprawdę ma do czynienia. Traci serce do tego twardego mężczyzny, który jeździ konno bez koszuli, pływa motylkiem w lodowatych nurtach syberyjskich rzek, rzuca przeciwników na matę dzięki perfekcyjnemu opanowaniu trudnej sztuki judo, zatkał gęby politycznym przeciwnikom i mediom produkującym groźne fałszywki.
Zwłaszcza że przywódca USA porzucił już marzenia o zbudowaniu w Moskwie wieżowca. Odkrył, że miliardy da się zarobić na emitowaniu bezwartościowych kryptowalut. Ponoć klapki z oczu zdejmuje mu pierwsza dama, zwracając uwagę, że lokator Kremla urządza sobie kpiny – tuż po solennym, telefonicznym zapewnieniu amerykańskiego prezydenta, że chce pokoju, bombarduje jeszcze jedno ukraińskie miasto. Miejmy nadzieję, że jej małżonek w końcu się wkurzy. A to wkurzenie przełamie naturalne skłonności, które sprawiły, że zyskał przydomek TACO (Trump Always Chickens Out), czyli Trump Zawsze Tchórzy.