Ledwie napisałam, że polska polityka zagraniczna jest jak autobus w Wąchocku, czyli szersza niż dłuższa, bo każdy chce kierować, to okazało się, że do grona kierowców dołączył nieoczekiwanie marszałek Włodzimierz Czarzasty, który tak głośno odmawiał podpisania listu w sprawie poparcia kandydatury Donalda Trumpa do Pokojowej Nagrody Nobla, że aż ambasador USA uznał go za persona non grata.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Tom Rose postanowił uderzyć w ton potępienia wobec marszałka na platformie społecznościowej, Czarzasty również na X odpowiedział, zaś premier Donald Tusk tamże zamieścił swój komentarz. Nawet mnie już nie dziwi fakt, że takie sprawy załatwia się kompletnie niedyplomatycznymi kanałami, bo ani to nowe, ani zaskakujące.
Ja na przykład co roku w okolicznościach gwiazdkowo-świątecznych oglądam mój ukochany film „To właśnie miłość”, czyli „Love Actually”, i wiem, skąd marszałek Czarzasty zaczerpnął frazę oraz zacięcie do krytykowania amerykańskiej głowy państwa, bo milion razy wzruszałam się głęboko podczas sceny, w której Hugh Grant jako premier Wielkiej Brytanii, nieustraszenie patrząc w oczy amerykańskiego prezydenta, zaczyna swoje przemówienie od słów: „Jesteśmy małym, ale dumnym krajem”, a potem wspomina o Szekspirze i lewej (oraz prawej!) nodze Davida Beckhama. Wszyscy się tym w filmie wzruszają, a wieczorem w radiu DJ specjalnie dla premiera gra utwór „Jump” Pointer Sisters i Hugh Grant tańczy na schodach.
Jeśli słusznie myślę i to właśnie było dla Włodzimierza Czarzastego inspiracją, to po pierwsze, umieram z ciekawości, czy było następnie tańczone, a po drugie, mam wątpliwość, czy lepiej by jednak nie wypadło, gdyby to premier powiedział i nie zaocznie, ale w oczy. Tu się jednak pojawia kłopot, bo wychodzi na to, że właściwym ośrodkiem polskiej polityki zagranicznej jest instagram Lewicy, jej główną twarzą marszałek, a premier z prezydentem mogą spokojnie zająć się szydełkowaniem, o ile umieją.
Starania Donalda Trumpa o pokojowego Nobla postanowiły tym razem poprzeć republikańska większość w Izbie Reprezentantów oraz grupa posłów z izraelskiego Knesetu. Uparli się, jak nie wiem co, bo przecież Trump już tego Nobla dostał, co prawda z second-handu, ale jednak. Poza tym są jeszcze inne dziedziny, może na przykład literatura? Osoby pracowicie analizujące od kilku dni kolejne ujawnione przez amerykański Departament Sprawiedliwości dokumenty związane z aferą Epsteina policzyły, że nazwisko „Trump” pada w nich częściej niż nazwisko „Potter” w nieśmiertelnej sadze J.K. Rowling o młodym czarodzieju. To oczywiście o niczym nie świadczy, tak samo, jak zdjęcia, na których aktualny prezydent USA znajduje się w otoczeniu młodych kobiet o zasłoniętych twarzach. Nie bądźmy pochopni, chociaż z drugiej strony, coraz wyraźniej widzę, że teza o tym, iż cały pomysł anektowania Grenlandii wynikał z potrzeby zatuszowania skandalu związanego z ujawnieniem części akt Epsteina, była całkiem trafna.
Zresztą jak się poczyta te akta, to poziom koszmaru z Jeffreyem Epsteinem i Ghislaine Maxwell w rolach głównych po prostu nie mieści się w głowie. Możni tego świata, podziwiani z prawa i z lewa, niezależnie od barw politycznych oraz gustów muzycznych, brali udział w potwornych przestępstwach. Nie ma na to wystarczająco mocnych słów, bo mowa o pedofilii — ogromna liczba dzieci została zgwałcona, skrzywdzona, straumatyzowana na resztę życia, w wielu przypadkach doprowadzona do samobójstwa. Trudno w to wszystko uwierzyć, ale jednocześnie ta wiara jest obowiązkiem, jeśli ma dojść do adekwatnego do zbrodni ukarania winnych.
Afera rozlała się już tak szeroko, że dotarła i do nas, a premier ogłosił powołanie specjalnej komisji mającej badać wątki polskie oraz wysoce możliwe zaangażowanie tajnych służb rosyjskich. Bez wątpienia Epstein musiał być nieocenionym źródłem kompromatów dla różnych wywiadów, bez wątpienia dysponował (skąd?) nieograniczonymi środkami materialnymi i wielkimi wpływami.
Jeśli komuś uda się odpowiedzieć na pytanie o to, gdzie dzisiaj znajdują się najbardziej obciążające dowody, to być może czerwone dywany rozkładane przed Putinem, np. na Alasce, znajdą wyjaśnienie. Nie wiadomo, czy kiedykolwiek to się uda, bo może na najwyższych szczytach grawitacja działa inaczej, a niektóre sejfy mają ściany nie do przebicia. Jeśli się natomiast uda, to czeka nas polityczne tsunami, które przemebluje świat, a nasze konflikty o kompetencje kierowcy autobusu to przy tym fistaszki.
