Gdyby Trzaskowski i Hołownia tak zaciekle z sobą nie walczyli, dziś jeden z nich byłby prezydentem.
Jakkolwiek by patrzeć, kampanie, w których startują przeciwko sobie Rafał Trzaskowski i Szymon Hołownia, nie kończą się dla nich dobrze.
Weźmy rok 2020, wybory w pandemii. Kaczyński na wszelkie sposoby kombinował, żeby załatwić drugą kadencję Andrzejowi Dudzie, bo bez własnego prezydenta całe państwo PiS by upadło. Kandydatka Koalicji Obywatelskiej Małgorzata Kidawa-Błońska miała fatalne sondaże, za to wchodzący wówczas do polityki katolicko-telewizyjny celebryta Szymon Hołownia wyrastał na czarnego konia. Sondaże dawały mu gwarancję drugiej tury – przeciwko Dudzie.
Hołownia zagrał va banque. Zgłosił się do władz Koalicji Obywatelskiej, którą kierował wówczas Borys Budka, z ofertą, która pokazywała, że szybko uczy się polityki. Zaproponował otóż, że wstąpi do KO w zamian za wycofanie Kidawy-Błońskiej i poparcie jego. To byłby brawurowy wariant, który dawał mu szanse na pokonanie Dudy. Do swych wyborców – miłośników świata celebry oraz poszukiwaczy politycznych nowalijek – dołożyłby solidną bazę zjednoczonych niechęcią do Dudy zwolenników KO.
Wtedy do gry wkroczył Trzaskowski. Pierwotnie nie chciał startować, nie wierzył, że ktokolwiek pokona PiS. Szykował się na start dopiero po drugiej kadencji Dudy. Ale gdy dotarły do niego pogłoski o zabiegach Hołowni, zgłosił się ekspresowo. Zdawał sobie sprawę, że Hołownia z poparciem KO ma szansę pokonać Dudę, a to zamknęłoby drogę do prezydentury jemu samemu. Efekt był taki, że Trzaskowski przegrał z Dudą o 400 tys. głosów, bo stanął za nim elektorat KO, ale miłośnicy nowalijek i fani celebrytów go nie poparli. Hołownia był trzeci – a z wściekłości otwarte poparcie Trzaskowskiego przed drugą turą nie przeszło mu przez gardło, co przyczyniło się do zwycięstwa Dudy.
Niby po wyborach próbowali zakopać topór wojenny – w trójkę z Władysławem Kosiniakiem-Kamyszem snuli plany przemeblowania sceny politycznej i powołania całkiem nowej „partii młodych” na gruzach Platformy i PiS. Nic z tego nie wyszło, bo dowiedział się o tym Donald Tusk i – przy niechęci Trzaskowskiego – w połowie 2021 r. zdecydował się na powrót do polskiej polityki, żeby ocalić Platformę przed zakusami „młodzieńców”.
Inna rzecz, że Hołownia i Trzaskowski topór jedynie powierzchownie przysypali ziemią. Niechęć i wzajemny żal pozostały – nie zmieniło tego nawet wspólne zwycięstwo nad PiS w wyborach 2023 r., powołanie koalicyjnego rządu, wybór Hołowni na marszałka Sejmu i powołanie przez Trzaskowskiego na zastępcę w stołecznym ratuszu Jacka Wiśnickiego z Polski 2050.
Owa niechęć i ów żal wróciły ze wzmożoną siłą w kampanii prezydenckiej. Hołownia liczył, że zostanie wspólnym kandydatem całej koalicji. A gdy się to nie udało, był jednym z kandydatów najostrzej atakujących Trzaskowskiego. Ba, to on zadał Trzaskowskiemu cios, po którym jego notowania zaczęły spadać. Gdy na początku kwietnia Trzaskowski wyzwał Nawrockiego na debatę w Końskich, to Hołownia postanowił mu zdemolować plany. Nieproszony przyjechał na debatę wraz z wianuszkiem poślednich kandydatów – i atakował Trzaskowskiego z żarliwością nie mniejszą niż Nawrocki. Efekt był taki, że zepchnięty do defensywy Trzaskowski wypadł blado.
Na większości pozostałych debat i na spotkaniach z wyborcami Hołownia atakował Trzaskowskiego. Nic na tym nie zarobił – dostał niespełna 5 proc., czyli niemal trzy razy mniej niż w 2020 r. Za to faworyt Trzaskowski ledwo wygrał pierwszą turę z Nawrockim, którego pół roku temu nikt nie znał.
Klęska Hołowni zagraża przyszłości Trzeciej Drogi, którą jego partia tworzy z PSL. A katar Trzeciej Drogi to choroba całej koalicji. Wiele zależy od tego, kto zostanie prezydentem. W PSL pojawiają się bowiem głosy, że w razie zwycięstwa Nawrockiego warto byłoby rozważyć zmianę koalicjantów już w tej kadencji – na PiS i Konfederację.
A co dalej z panem Szymonem? Zaprzecza plotkom kolportowanym na lewicy, że rozważa odejście z polityki i powrót do katolicko-telewizyjnej celebry. Nie potrafi przy tym ukryć wściekłości na koalicjantów – uważa, że stracił poparcie właśnie dlatego, że współtworzy rząd.
„Oni są kochani. Bardzo czekają na to, bym odszedł z polityki i żeby to Włodzimierz Czarzasty mógł zasiąść w fotelu marszałka Sejmu. Nikt cię tak nie ukocha, jak twój koalicjant. Jest mi strasznie przykro, że muszę wrazić cierń w serce niektórych polityków i polityczek lewicy. Zamierzam tu zostać i niestety musicie z tym żyć” – zapewnia. Jego ludzie mówią jednak, że sam jeszcze nie wie, co począć.
Tym razem co prawda nie wahał się z poparciem dla Trzaskowskiego. Tyle że dziś jego poparcie nie ma już większego znaczenia.
