Potrzebowałam chwili, żeby do siebie dojść, bo tuż po wysłuchaniu orędzia Karola Nawrockiego jako prezydenta Polski nie mogłam sobie przypomnieć ani jednego ładnego wyrazu.
Dziś, kiedy trochę ochłonęłam, myślę sobie, że za kilkanaście lat będziemy wspominać wieczór 12 marca 2026 r. Będą go wspominać nawet ci, którzy „nie mieli zdania”, „nie interesowali się polityką”, mówili: „trudno powiedzieć”. To będzie jeden z tych momentów w historii, które trafią do podręczników. Nie zmieści się w zakładce „zwycięstwa”, ale znajdzie się na bardzo wysokim miejscu rankingu klęsk. Tak, panie Karolu Nawrocki jako prezydencie Polski, tego dnia dołączył pan do antypanteonu narodowej zdrady.
Całe to orędzie było absurdalne. Pozbawione sensu. Nie do słuchania. Składało się z nieprawd, półprawd i kłamstw. Zaczęło się — jak zawsze, jak wszystko — od „dobra Polski” i przyszłych pokoleń, na które spadnie konieczność spłacania pożyczki, zaciągniętej w ramach programu SAFE. Tak, to prawda, że zobowiązania finansowe trzeba spłacać. Polska jest krajem mocno zadłużonym. Według danych FOR dług publiczny wynosi 53 tys. 700 zł na osobę. Nasze zadłużenie wzrosło w ciągu ostatnich lat, w ogromnym stopniu w związku z koniecznością dozbrajania naszej armii. Wzrosło, bo tuż za granicą mamy wielką, krwawą, okrutną wojnę. Już piąty rok Ukraina jest dzień w dzień niszczona, już piąty rok Rosja morduje Ukrainki i Ukraińców.
Nie wiemy, jakie są dalsze pomysły tyrana z Kremla, ale biorąc pod uwagę trwające bez żadnych przerw prowokacje i cyberataki na nasz kraj, możemy podejrzewać, że zechce iść dalej na zachód. Ideą Putina jest poszerzanie granic własnego upadającego imperium (swoją drogą, nie mogę pojąć, po co, skoro 35 mln Rosjan nie ma w swoich domach dostępu do tak rudymentarnych w XXI w. cywilizacyjnych osiągnięć, jak bieżąca woda i toaleta). I tak, wobec gigantycznego niebezpieczeństwa, które nam grozi i które sprawia, że coraz trudniej jest nam, obywatelkom i obywatelom Polski, robić jakiekolwiek nieco bardziej dalekosiężne plany, mało kto protestował nawet przeciwko chaotycznym decyzjom Błaszczaka i jego koreańskim zakupom. Bo to trzeba sobie bardzo jasno powiedzieć, że jesteśmy pod ścianą, bo jesteśmy najbliżej. Że jeśli Putin postanowi iść dalej z tą wojną, to jesteśmy w gronie najbardziej zagrożonych, że my, Litwa, Łotwa, Estonia i Finlandia, będziemy najbardziej potrzebować pomocy.
To właśnie dla nas, przede wszystkim dla nas, powstał program SAFE: Security Action For Europe. Tak, program oferujący nisko oprocentowany kredyt na zbrojenia podniósłby poziom polskiego zadłużenia, ale w o wiele mniejszym stopniu niż jakikolwiek inny kredyt zaciągnięty przez Polskę indywidualnie. Więc, panie Karolu Nawrocki jako prezydencie Polski, śmiało można powiedzieć, że właśnie dołożył pan przyszłym pokoleniom konieczność spłacania o wiele wyższych rat. Bo jeśli Polska będzie się na zakupy zadłużać solo — a przecież będzie — to na warunkach o wiele gorszych niż te, które zostały wynegocjowane przez Unię jako całość. No i nikt, ale to nikt, nie pożyczy nam naraz 200 mld, które mogłyby natychmiast zacząć pracować w polskim sektorze zbrojeniowym.
W ramach Polskiego Funduszu Inwestycji Obronnych, który miałby według pana Nawrockiego zostać powołany w obrębie Banku Gospodarstwa Krajowego, będziemy mogli walczyć o kwoty nieporównanie mniejsze, które nie będą miały szansy dać wielkiego rozwojowego impulsu, jakiego dzisiaj desperacko potrzebujemy. Bo jeśli wydarzy się — odpukać we wszystko, odpluć, odczynić — to najgorsze, to los przyszłych pokoleń i charakter ich zobowiązań, będzie o wiele bardziej mroczny. A pan, panie Karolu Nawrocki, będzie jako prezydent Polski za to odpowiedzialny.
W orędziu nie zabrakło niegodnej demagogii ani propagandowych chwytów. Było o programie 0 proc., pojawiło się porównanie do kredytu we frankach. Było o tym, że rządzący nie chcieli dialogu i nie wprowadzili do ustawy o SAFE poprawek, chociaż to przecież nieprawda. Było dużo pustych słów, dużo wymachiwania szabelką. Na koniec pan Karol Nawrocki powiedział, że „tylko naród, który potrafi sam zadbać o swoje bezpieczeństwo, pozostaje naprawdę wolny”. Jest to piękne zdanie z XIX w. Gdyby jako prezydent Polski Karol Nawrocki rzeczywiście myślał o dobru naszej ojczyzny, to powiedziałby, że szanse na przetrwanie ma tylko taki naród, który potrafi budować silne sojusze. Suwerenność to silna armia i rozwinięty sektor zbrojeniowy. Gdyby Nawrockiemu na tym zależało, podpisałby ustawę o SAFE.
