Gdyby Andrzej Duda dbał o interesy Grenlandii, wyspa byłaby już 51. stanem USA, mieszkańcy przymusowo obchodziliby święto 4 lipca, a jej stolicą nie byłby żaden Nuuk, tylko Trumpograd.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Szkoda, że nie jest już prezydentem. Gdyby wciąż nim był, nie byłoby Karola Nawrockiego, nie byłby też Duda byłym prezydentem, co wszystkim wyszłoby na dobre, wiele bowiem wskazuje na to, że okaże się jeszcze gorszym byłym prezydentem, niż był prezydentem.
Trochę sobie dworuję, lecz problem jest poważny. Duda już z nami zostanie, każde jego słowo będzie słowem kogoś, kto dwukrotnie zdobył w wyborach ponad 10 mln głosów i przez 10 lat był głową dużego europejskiego państwa. Nie ma znaczenia, że był to urzędnik marny, łamiący obyczaje i konstytucję, niejednokrotnie niedorastający do pozycji, którą zajmował. Był prezydentem RP i koniec. Jego słowo będzie ważyło więcej i niosło się bardziej.
I to jest kłopot, bo już w czasie pełnienia obowiązków trudno było w decyzjach Dudy zobaczyć dbałość o polską rację stanu, o dbałości o przyzwoitość nie wspominając. Zawsze coś lub ktoś był ważniejszy: interes partii, wola prezesa, zdanie żony, kontakty koleżeńskie, życzenia sojuszników. Trudno się dziwić, że po złożeniu urzędu nic się nie zmieniło.
Niedawną konferencję w Davos Donald Trump zakończył wywiadem w Fox News, w którym podważał sens istnienia NATO z perspektywy Stanów Zjednoczonych. — Zawsze mówiłem: „Czy udzielą nam wsparcia, gdybyśmy ich kiedykolwiek potrzebowali?”. To naprawdę ostateczny test. I nie jestem tego pewien. Nigdy ich nie potrzebowaliśmy. Tak naprawdę nigdy ich o nic nie prosiliśmy. Powiedzą, że wysłali trochę wojsk do Afganistanu (…). Zrobili to. Trzymali się trochę z tyłu, z dala od frontu.
Poświęcanie czasu na fact-checking tego bełkotu byłoby obraźliwe dla pamięci polskich żołnierzy, którzy zginęli, walcząc ramię w ramię z sojusznikami z NATO. Dla porządku: tylko w Afganistanie i Iraku zginęło 65 Polaków, kilkuset zostało rannych. Co więcej, nasi żołnierze jeździli na misje organizowane przez Amerykanów i ginęli, jeszcze zanim zostaliśmy członkami NATO. To naprawdę jest sytuacja, w której słowa „haniebne”, „ohydne” „nikczemne” nie oddają tego, co zrobił Trump.
Wydawało się, że o tych zdaniach wszyscy powiedzieli już wszystko. W Polsce i poza nią, bo przecież żołnierzy na całym świecie tracili także Niemcy, Duńczycy, Brytyjczycy i inni. „Trump pięć razy unikał służby wojskowej. Jak śmie kwestionować ich poświęcenie” — napisał na X Ed Davey, lider brytyjskich Liberalnych Demokratów, co przypomniało mi, że przed wyjazdem do Wietnamu poborowy Trump wymówił się piętą. Dokładniej: ostrogą piętową. Dziś już wiadomo, że lekarz, który podpisał się pod tą diagnozą, chciał wyświadczyć przysługę ojcu przyszłego 47. prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Tak czy inaczej, Duda zaczął tournée po mediach, w czasie którego udowadniał, że Trump nie ma za co przepraszać. — Jeżeli prezydent Trump patrzy na to z punktu widzenia, jak zaangażowana była armia amerykańska i ilu amerykańskich żołnierzy zginęło, to żadna armia NATO nie ma porównania, jeśli chodzi o straty, z armią amerykańską — uznał w RMF FM. W Kanale Zero mówił, że „nie należy robić awantury z jednego zdania. (…) Donald Trump nikogo nie obraził”. Byłego prezydenta stać było tylko na to, by uznać tyradę Trumpa za „niefortunną”.
Czołobitność Dudy można tłumaczyć chęcią spłacenia długu — prezydentowi nie udało się dostać pracy w NATO, ONZ, MKOl i wielu innych miejscach, do których aplikował, ale został właśnie ekspertem Heritage Foundation, think tanku niegdyś stanowiącego intelektualne zaplecze Partii Republikańskiej, dziś przejętego przez trumpistów. Można też próbować, przy olbrzymich ilościach dobrej woli, niedostępnych dla niżej podpisanego, wyjaśnić, że Duda mówi to, co mówi, bo sojusz z USA uważa za wartość samą w sobie.
Jakiekolwiek retoryczne wygibasy byśmy zastosowali, były zwierzchnik polskich sił zbrojnych upiera się, że pada deszcz, choć wszyscy widzą, że dzieje się coś innego. I że wybierając między obroną polskiego żołnierza a serwilizmem w stosunku do Donalda Trumpa, wybiera to drugie.
Powtórzmy: Duda już zawsze będzie byłym prezydentem, dalej będzie mówił, czekają nas kolejne odcinki tej opowieści. Pewni możemy być tylko tego, że najgorsze dopiero przed nami.
