Znalazłem polityczny cel, który mógłby zjednoczyć Jarosława Kaczyńskiego i Donalda Tuska. W innym razie elektorat zobaczy prawdziwego potworka — rząd całkowicie niesterowalny.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Korci mnie czasami, żeby zrobić ranking największych politycznych porażek Jarosława Kaczyńskiego. Rozważam, czy na szczycie powinno być wypadnięcie z parlamentu po wyborach w 1993 r. (jeden jedyny raz po 1989 r. polskie prawo powstawało wówczas bez żadnego udziału Kaczyńskiego), czy może jednak zaufanie Kazimierzowi Marcinkiewiczowi w 2005 r.? A może osiem wyborczych porażek z rzędu miedzy 2006 a 2014 r.? Jak wysoko powinien się znaleźć pomysł zaproszenia do rządu Romana Giertycha?
Ten ranking nie powstał jeszcze tylko dlatego, że najbardziej spektakularna porażka prezesa może być tuż przed nim.
Kilka dni temu analityk polityczny Daniel Pers, obecny także na naszych łamach, opublikował symulację dotyczącą najbliższych wyborów. Do Sejmu dostałyby się KO (33,8 proc.), PiS (29,8 proc.), Konfederacja (15,3 proc.) i Konfederacja Korony Polskiej Grzegorza Brauna (7 proc.). Pod progiem wylądowałyby Lewica (4,8 proc.), PSL (4 proc.), Razem (3,3 proc.) i Polska 2050 (1,8 proc.).
KO przy takim scenariuszu miałaby największy klub w Sejmie (190 mandatów) i żadnych szans na rządzenie. PiS (170) byłoby skazane na koalicję z Konfederacją (79), ewentualnie z jej częścią i Grzegorzem Braunem (21).
Nadchodzi polityczny potworek
Sami sobie wyobraźcie, jak sformowany w tych okolicznościach gabinet mógłby wyglądać. Obecnie szefa Rady Ministrów prezes widzi w Przemysławie Czarnku, ale kto wie, czy na kolejnym okrążeniu nie wskaże bardziej pasującego do tego wyzwania Dominika Tarczyńskiego albo — jeszcze lepiej — Łukasza Mejzy. Koniec końców to i tak nie ma znaczenia, bo de facto rządem będzie kierował Kaczyński. Wiadomo, że nie będzie to rząd kompetentny, PiS przez dekadę udowadniało, że kadr nie ma, i nic nie zapowiada, że nagle je zbuduje. W Konfederacji — jeśli to w ogóle możliwe — jest jeszcze gorzej. Antyszczepionkowcy, płaskoziemcy, denialiści klimatyczni — nie chcę was zanudzać, wiedza ma olbrzymie problemy, by przebić się przez foliowe czapeczki. Mowa o formacji, która chętnie podniesie ręce za przywróceniem kary śmierci.
Ta władza będzie w stanie intronizować Jezusa na króla Polski, zakazać rozwodów, domagać się reparacji od Szwedów za potop i ogołocić spółki skarbu państwa, lecz jej codzienność będzie koszmarem.
PiS przedstawi jakikolwiek pomysł socjalny, konfederaci przykują się do sejmowych kaloryferów, by protestować przeciwko „rozdawnictwu”.
Prezes będzie chciał wprowadzić regulację poprawiającą byt zwierząt, koalicjant odpowie barbarzyńską opowieścią w stylu Dobromira Sośnierza i mu podobnych, którzy niegdyś rozważali jedzenie psiego mięsa.
Ktoś zaproponuje jakiekolwiek proukraińskie rozwiązanie, po drugiej stronie odezwą się wyznawcy Władimira Władimirowicza.
Drugi rząd Morawieckiego, blokowany przez Zbigniewa Ziobrę, zajmował się głównie trwaniem, rząd PiS i Konfederacji będzie jeszcze bardziej niesterowny.
Do tego dochodzą: prezydent, który ma olbrzymie ambicje i będzie grał nie na PiS, nie na Konfederację, tylko na siebie, oraz — to największy problem — prezes we własnej osobie. Jarosławowi Kaczyńskiemu marzy się władza autorytarna, on nie szuka partnerów, tylko mięsa armatniego. Chce rządzić sam.
Doświadczenia Samoobrony, LPR, Jarosława Gowina i Zbigniewa Ziobry są jednoznaczne. Konfederaci będą podsłuchiwani, śledzeni, a przywrócony na ojczyzny łono z brukselskiego wygnania Mariusz Kamiński będzie na nich zbierał haki. Kaczyński będzie się czuł jak ryba w wodzie, rozbicie zbieraniny Mentzena i Bosaka nie wydaje się zresztą specjalnie wielkim wyzwaniem.
To wszystko będzie się świetnie oglądało, ale prędzej czy później skończy się porażką. I to bardziej spektakularną niż w 2007 r. Rząd będzie spędzał czas na wzajemnej nawalance (wymiana uprzejmości trwa od jakiegoś czasu, ostatnio Kaczyński zarzucał Konfederacji „darwinizm społeczny”), zaufanie między „partnerami” będzie można wyrazić w wartościach ujemnych, obietnice ani jednych, ani drugich nie zostaną spełnione. Elektorat zobaczy, jakiego potworka stworzył.
Właśnie dlatego najbardziej racjonalnym wyjściem dla Jarosława Kaczyńskiego jest zawarcie taktycznego sojuszu z Donaldem Tuskiem. Silna Konfederacja jest przecież problemem dla obu demiurgów polskiej polityki. Przyznacie, że to kusząca wizja: po latach wrogości, pewnie przy schyłku karier, prezes i kierownik jednoczą się przeciwko wspólnemu wrogowi.
