-
Na granicy Brandenburgii i Saksonii powstała największa sieć sztucznych jezior w Europie, a otwarcie kolejnych zbiorników uczczono wspólną kąpielą.
-
Region między Berlinem a Dreznem przekształca się z obszaru przemysłowego w teren wypoczynkowy, z ponad 20 jeziorami i żeglownymi kanałami.
-
Pięć jezior, powstałych na terenie dawnych kopalni, zostało połączonych kanałami, a projekt, wspierany znacznym nakładem finansowym, określany jest jako historyczny i rozwijany będzie przez wiele lat.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Między Berlinem a Dreznem zachodzi niezwykła transformacja – cały region zmienia się z obszaru wydobycia węgla brunatnego w atrakcyjny kierunek turystyczny. Powstaje tam największy w Europie kompleks sztucznych jezior, obejmujący ponad 20 akwenów połączonych żeglownymi kanałami. Obszar jest sukcesywnie rozbudowywany i stale się rozwija. Ma przyciągać turystów i służyć mieszkańcom regionów.
Oficjalne otwarcie połączenia między jeziorami
W poniedziałek nad jeziorem Sedlitz odbyła się uroczystość oficjalnego połączenia kilku zbiorników wodnych. Twórcy projektu uznają ten moment za przełomowy etap realizacji inwestycji. Na miejsce łodzią przypłynęli premier Brandenburgii Dietmar Woidke oraz premier Saksonii Michael Kretschmer.
Jeziora Senftenberg, Geierswalde, Partwitz, Sedlitz i Großräschen są obecnie połączone siecią kanałów. Wszystkie powstały na terenach dawnych kopalni odkrywkowych węgla brunatnego. Najstarsze z nich – jezioro Senftenberg – udostępniono już w latach 70. XX wieku, natomiast jezioro Sedlitz oficjalnie otwarto dopiero w kwietniu 2026 roku. Docelowo sieć żeglugi obejmie 10 połączonych zbiorników.
Pojezierze Łużyckie na terenach dawnych kopalń
Pojezierze Łużyckie (Lausitzer Seenland) to największy w Europie region sztucznych jezior, powstający na terenach zrekultywowanych po dawnych kopalniach odkrywkowych węgla brunatnego. Leży tuż za polską granicą, na obszarze Saksonii i Brandenburgii.
Region oferuje rozbudowaną sieć tras rowerowych, a latem przyciąga miłośników kąpieli, żeglarstwa oraz sportów wodnych. Lokalni restauratorzy i hotelarze liczą, że rozwój połączeń między jeziorami przyczyni się do dalszego wzrostu ruchu turystycznego.
Za rekultywację terenów pogórniczych odpowiada spółka LMBV (Lausitz and Central German Mining Management Company), która określa przedsięwzięcie jako historyczne i przełomowe.
Stowarzyszenie Pojezierza Łużyckiego podkreśla jednak, że proces przekształcania całego obszaru potrwa jeszcze wiele lat. Region będzie stopniowo się rozwijał, a łączna wartość inwestycji wynosi już blisko miliard euro.
Łużyce to region o górniczej historii
Łużyce to kraina historyczno-geograficzna o powierzchni około 13 tys. km², położona między Kwisą a Łabą. Region administracyjnie należy do Niemiec (część zachodnia) oraz Polski (część wschodnia). Zamieszkuje go około 1,3 mln osób, w tym Serbołużyczanie, Niemcy i Polacy. W polskiej części Łużyc mieszka około 350 tys. osób. Do największych miast regionu należą Żary, Zgorzelec i Lubań.
Przez dziesięciolecia Łużyce, zwłaszcza ich niemiecka część, były jednym z najważniejszych obszarów wydobycia węgla brunatnego w Europie. Dziś region staje się przykładem udanej transformacji terenów pogórniczych w nowoczesny obszar turystyczny.
