-
Nowe znalezisko z Turcji potwierdza, że psy były obecne w zachodniej Eurazji już 15 tys. lat temu i wtedy znacząco różniły się genetycznie od wilków.
-
Genom szczątków psów z Pinarbasi w Turcji oraz innych stanowisk wskazuje, że kilkanaście tysięcy lat temu istniała już genetycznie jednorodna populacja psów w Europie i Azji Mniejszej.
-
Brytyjscy naukowcy sugerują, że rozdzielenie się linii wilka i psa mogło nastąpić ponad 20 tys. lat temu.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu
Dotychczasowe założenia dotyczące udomowienia psa mówiły o tym, że powstał on z dawnego wilka mniej więcej między 14 a 10 tys. lat temu w Europie. Trudno to jednak określić dokładnie, gdyż sam proces przekształcanie się wilków w psy jako zwierzęta już ściśle domowe i związane z człowiekiem nie jest do końca jasny, czytelny i dotąd nie wynikał wprost z wykopalisk.
Jest całkiem możliwe, że udomowienie wilka miało dwa etapy. Pierwszy mógł zajść 30 tys. lat temu albo i wcześniej, i opierać się na decyzji samych zwierząt, które przebywały w pobliżu ludzkich obozowisk i żywiły się resztkami. Możliwe, że ludzie na to nie reagowali w tym sensie, że to tolerowali. Nie próbowali zrobić z wilków partnerów w łowach.
Jednak później mógł zajść drugi proces, w ramach którego doszło już do ludzkiej ingerencji w zacieśnienie łowieckiej więzi. Z czasem zwierzęta strzegły także obozowisk, były sygnałem alarmowym, mogły też pomagać w transporcie.
Wilki i psy musiały rozdzielić się ponad 20 tys. lat temu
Nowe znalezisko z Turcji rzuca światło na proces udamawiania wilka i powstania z niego psa. Donosi o tym „Nature”, gdzie czytamy że udało się zebrać dowody potwierdzające, iż psy były obecne w różnych miejscach zachodniej Eurazji już ponad 15 tys. lat temu i już wtedy znacząco różniły się genetycznie od wilków. Ich DNA wskazuje już na powstanie nowej formy, nowego gatunku.
Naukowcy uważają, że pies, którego kości znaleziono w Pinarbasi w Turcji i który bez wątpienia żył z ludźmi i służył im pomocą, jest o około 5 tys. lat starszy od poprzedniego najwcześniejszego znanego, genetycznie potwierdzonego psa. Ma 15,8 tys. lat i jest zupełnym przełomem w kwestii naszej wiedzy o udomowieniu psa.
Badacze z Ancient Genomics Laboratory w Instytucie Francisa Cricka w Londynie formułują wnioski na podstawie tureckich kości oceniają, że psy oddzieliły się od wilków w paleolicie, ponad 15 tys. lat temu.
Genom jądrowy i mitochondrialny ze szczątków psów znalezionych w Pınarbasi w Turcji (sprzed 15,8 tys. lat temu) i jaskini Gougha w Wielkiej Brytanii (sprzed 14,3 tys. lat temu), a także szczątki psów wykopanych z dwóch stanowisk w Serbii (Padina sprzed 11,5 tys. lat i Vlasac sprzed bez mała 9 tys. lat) wskazują na to, że kilkanaście tysięcy lat temu genetycznie jednorodna populacja psów była już szeroko rozpowszechniona w Europie i Azji Mniejszej.
Proces powstania domowego psa bezdyskusyjnie już wtedy zaszedł i musiał odbyć się wcześniej, gdy coraz mocniej związane z ludźmi wilki ewoluowały w kierunku nowego gatunki drapieżnika, już domowego.
Brytyjscy naukowcy analizujący szczątki psów z Pinarbasi i jaskini Gougha uważają, że skoro tak, to rozdzielenia się linii wilka i psa musimy szukać znacznie wcześniej, może nawet ponad 20 tys. lat temu.
To by znaczyło, że wilk towarzyszył ludziom w czasach zlodowaceń jako partner w polowaniach i zasadzkach, co czyniło z człowieka i zwierzęcia nowego superdrapieżnika. Z kolei pies towarzyszył mu już podczas zmian zachodzących w sposobie życia ówczesnych ludzi, przejścia na tryb osiadły. Zmieniał się zakres zadań i zmieniały się zwierzęta.
