Wystarczyłoby, gdyby mówiąc o ustawkach, prezydent Andrzej Duda dodał tylko jedno zdanie: byłem wtedy dzieciakiem i nie rozumiałem zagrożenia. Teraz mam 40 lat więcej i już wiem, że „ustawki” to czyste zło. Tymczasem okazało się, że prezydent zatrzymał się na etapie nastolatka. Ciągle jest jak niedźwiadek albo mały tygrys.
Przez ostatnie 10 lat działalność prezydenta Andrzej Dudy wywoływała u mnie najróżniejsze reakcje. Z reguły dość gwałtowne, przyznaję. Czasem było to zdumienie, innym razem gniew, a jeszcze innym śmiech.
Teraz stało się coś nieoczekiwanego: prezydent spowodował we mnie przypływ nostalgii. Dzięki niemu wróciłam do czasów wczesnej młodości, do Krakowa. Mojego i Andrzeja Dudy rodzinnego miasta. Do tych niewinnych i radosnych czasów, gdy miałam chłopaka grającego w juniorach krakowskiej Wisły. Spotykaliśmy się u niego w domu na jednym z nowohuckich osiedli, piliśmy tanią i paskudną w smaku wódkę Vistula, a mój chłopak opowiadał mi o kibolach Wisły, którzy robią „ustawki” z kibolami Cracovii.
To były lata 80., więc w tych historiach nie było jeszcze maczet i noży, ale i tak dla wielu uczestników „ustawki” kończyły się ranami na ciele i żądzą odwetu. Słuchałam o tym z wypiekami na twarzy.
Prezydent Andrzej Duda o ustawkach. Lubią się poszarpać
I oto teraz okazało się, że prezydent Duda ma podobne wspomnienia. W wywiadzie dla Bogdana Rymanowskiego powiedział, że „oczywiście, iż bił się” w przeszłości. Komentując temat „ustawek”, w jakich brał udział kandydat na prezydenta Karol Nawrocki, zagorzały kibic Lechii Gdańsk, tłumaczył, że „chłopcy tacy mocni, męscy, jak są młodzi, to lubią się poszarpać”.
Kliknij, aby zapisać się na specjalny odcinek „Stanu Wyjątkowego”
Foto: Newsweek
Rymanowski odczytał mu pytanie zadane przez słuchaczkę: co pan prezydent, jako zadeklarowany kibic piłkarski, myśli o kibolach i kibolskich ustawkach, które często kończą się interwencjami policji, obrażeniami, a bywa, że i śmiercią?
Andrzej Duda miał gotową odpowiedź: – Muszę się przyznać, że jako taki nastoletni chłopak jeszcze w latach 80. sam bywałem na stadionie w Krakowie, bardziej na stadionie Cracovii, tam na najbardziej takim ognistym sektorze, w punkcie bardzo zapalnym.
Dodał, że sam się nie bił, ale był w miejscach, gdzie się bito. „Inni po prostu byli dużo silniejsi ode mnie, dlatego nie uczestniczyłem w bijatykach, ale widziałem je z bliska i byłem tam i wielu moich kolegów” – tłumaczył. A potem wyjaśnił, że „wszyscy wiedzą, że chłopcy, a zwłaszcza chłopcy tacy mocni, męscy, jak są młodzi, to lubią się poszarpać. (…) Zachowują się trochę jak takie małe niedźwiadki czy małe tygrysy. Po prostu walczą ze sobą, ale nie jest to nic nadzwyczajnego”.
Ustawki kiboli to czysta przemoc
I właśnie te słowa Andrzeja Dudy pchnęły mnie w przeszłość. Uświadomiły, że łączą nas wspólne wspomnienia. Tyle że jego są z najbardziej ognistego sektora na stadionie Cracovii, a moje z konkurencyjnej Wisły. I już, już miałam się wzruszyć, kiedy nagle sobie uświadomiłam, że od tamtych czasów minęło już 40 lat, mam zupełnie inną perspektywę. Nie rozczulają mnie opowieści o tym, kto był w czasie „ustawki” dzielniejszy i mocniej wrogowi przyłożył, bo wiem, że to były i są śmiertelnie niebezpieczne starcia. Można w nich stracić nie tylko zdrowie, ale i życie.
Tymczasem prezydent Duda jakby tego nie rozumiał. Mimo upływu lat jest wciąż najwyraźniej zadowolony i dumny z tego, na co patrzył jako nastolatek. Bo jako chłopak z profesorskiej krakowskiej rodziny jednak sam się nie bił.
Wystarczyłoby, gdyby dodał tylko jedno zdanie: byłem wtedy dzieciakiem i nie rozumiałem zagrożenia. Teraz mam 40 lat więcej i już wiem, że „ustawki” to czyste zło. Że to, co wydaje się manifestacją lojalności wobec ukochanej drużyny piłkarskiej, jest tak naprawdę straszną przemocą.
Prezydent Duda, mówiąc o „ustawkach” z porozumiewawczym uśmiechem, tak naprawdę normalizuje tę przemoc. Daje do zrozumienia, że to niewinna zabawa chłopaków, choć powinien przed nią ostrzec. I użyć do tego swojego autorytetu. Jeśli nie autorytetu głowy państwa, to chociaż mężczyzny 53-letniego, który już wie, że pewne rzeczy są po prostu bardzo groźne. I owszem, można je wspominać, bo były częścią młodości, ale warto byłoby mieć dojrzałą refleksję, że młodość bywa głupia. I nie warto tych głupich momentów gloryfikować. A nawet nie wolno, bo można wyrządzić wielu ludziom ogromną krzywdę.
Andrzej Duda właśnie krzywdzi młodych mężczyzn, którzy dostali do niego potwierdzenie, że „ustawka” jest git, można się bić z kibicem konkurencyjnej drużyny. Można ich zranić albo odnieść rany. A wystarczyło powiedzieć, że nie można. Tyle że do tego potrzeba odrobiny dojrzałości, a nie tylko chęci wytłumaczenia burzliwej przeszłości Karola Nawrockiego i wsparcia go w drugiej turze wyborów prezydenckich. Niestety pan prezydent najwyraźniej zatrzymał się na nastoletnim etapie. Ciągle jest jak niedźwiadek albo mały tygrys. Uważa, że szarpanie się jest OK.
Tamten mój chłopak w końcu wyleciał z juniorów Wisły, pił za dużo wódki Vistula.
