Spaliła Londyn, pobiła Rzymian — i nazwała ich zniewieściałymi mięczakami — została brytyjską bohaterką narodową oraz feministyczną ikoną.
— Nie bójcie się Rzymian; nie przewyższają nas bowiem ani liczebnością, ani męstwem — mówi potężna, rudowłosa kobieta do tłumu wojowników. Stoi na rydwanie, w ręku ma włócznię, zaraz poprowadzi ich do bitwy.
Rzymianie, mówi dalej wojownicza, są miękcy i słabi — chronią się za hełmami, zbrojami i murami, nie potrafią znosić głodu, pragnienia, zimna ani upału, potrzebują dachu nad głową, chleba, wina i oliwy, Brytom natomiast „służy za chleb każda trawa lub korzeń, za oliwę sok z każdej rośliny, za wino każda woda, a za dom każde drzewo”.
— Wyruszmy więc przeciwko nim, śmiało ufając szczęściu. Pokażmy im, że są zającami i lisami, którzy chcą panować nad psami i wilkami — kończy Boudika, celtycka królowa, i druga — po Kleopatrze — kobieta, której obawiali się Rzymianie.
Nic dziwnego: Boudika spaliła Londyn, rozbiła niezwyciężony legion, nie brała jeńców, a kobietom miała kazać odcinać piersi i przyszywać je do ust, co jest logistycznie na tyle skomplikowane, że brzmi bardziej jak propaganda niż historia.
Dwóch rzymskich historyków opisało jej krwawy bunt ku przestrodze przyszłych pokoleń. Pierwszy stwierdził, że zemściła się za gwałt na swoich córkach. Drugi — że zbuntowała się przeciw podatkom. Jak było naprawdę?
Dowiesz się z kolejnego odcinka „Historii kobiet”.
„Historia kobiet”
Matki, żony i kochanki. Anielice i kobiety fatalne. Obiekty uczuć, natchnienia poetów, odpoczynek wojowników, dodatki do posagów. Gdy bohaterowie idą w bój, robią im kanapki, a potem opatrują rany. A rozmawiają, cóż, zazwyczaj o mężczyznach. Czy w kanonie lektur znajdziemy też bardziej interesujące bohaterki? Wychodzące poza stereotyp, skomplikowane, sprawcze? W tym sezonie „Historii kobiet” Katarzyna Wężyk i jej gościnie rozmawiają o kobietach w literaturze.
