Tak żyją studenci w luksusowych akademikach. Jacuzzi, designerskie meble, ścianka wspinaczkowa

– Luksus kosztuje – mówi Marek, student drugiego roku, mieszkaniec tzw. jednostki z dwoma sypialniami, wspólnym salonem, kuchnią i łazienką (1817 zł za miesiąc w 2029 r.).

– Nie chodzi o kasę. Wolność to najwyższa cena – mówi. – Wcześniej mieszkałem w kawalerce, robiłem, co chciałem. Tu sprawdzają cię na każdym kroku. Jak nie kamery (ponad sto w obiekcie), to ochroniarze. Wszędzie wchodzisz, używając karty magnetycznej, więc system notuje, czy i gdzie odbijałeś kartę. Nie zapłacisz czynszu na czas, karta zostanie zablokowana i nie wejdziesz do pokoju. Zgubisz – zapłacisz kilkadziesiąt euro.

Ale Marek się nie skarży. Plusów życia w prywatnym akademiku jest więcej. Po pierwsze towarzystwo: ludzie z ponad 30 krajów. Można poćwiczyć język, poznać inną kulturę, złapać kontakty na przyszłość. Po drugie: ponad 2 tys. metrów tzw. części wspólnych. A tam rozrywki. W cenie czynszu.

– Wracasz z zajęć i wskakujesz do jacuzzi na dachu – mówi Marek. – Potem zjeżdżasz do sauny. A na koniec zaliczasz chill na dole akademika, przed kilkudziesięciocalowym telewizorem do gier. Tłuczesz na konsoli z Hiszpanem, Niemcem i Anglikiem, a tuż obok w przeszklonej kuchni Włosi gotują zupę minestrone. Tak smakuje luksus!

Dziś we wspólnej kuchni mają gotować Hiszpanie. Marek podejrzał, że w delikatesach koło akademika kupowali ryż, szafran i mrożone krewetki. Może uda się wkręcić na paellę. Wrzucamy więc butelkę po whisky do pojemnika na szkło, kubeczki do pojemnika na plastik. Ostatni rzut oka na panoramę Krakowa i wchodzimy do windy. Na wyświetlaczu obok numerów pięter pojawiają się zdjęcia roześmianych mieszkańców LivinnX. Widać ich również na FB i Instagramie akademika. Zapraszają na event w stylu fluo party, wycinanki z dyni, wspólne pieczenie ciast.

– Jeden z nich to Ukrainiec. Szczęściarz. Wziął udział w konkursie, wymyślił hasło dla akademika i ma cały rok mieszkania za free – mówi Marek. – Ukraińców i Polaków jest w LivinnX najwięcej.

Mimo to w części wspólnej słychać tylko angielski. Po angielsku są też hasła rozwieszone w różnych miejscach sali: Game on, Expect more, We can be heroes just for one night. Na ich tle para Niemców właśnie gra na konsoli, grupa Włochów tańczy, a rudowłosy Rosjanin wskakuje do zjeżdżalni i wyskakuje na poziomie zero, obok ścianki wspinaczkowej.

– LivinnX to globalna miniwioska uśmiechniętych studentów – zachwyca się Marek. Słowo „raj” pewnie pasowałoby lepiej, ale już po pierwszych godzinach w LivinnX wiem, że w prywatnym, międzynarodowym akademiku mówienie o religii jest politycznie niepoprawne. Tak jak o orientacji seksualnej, wegetarianizmie czy polityce zagranicznej swoich krajów.

Stacjonarni kontra erasmusowcy

– Don’t worry! Na początku roku akademickiego wszyscy plotą o globalnej wiosce, a potem okazuje się, że i w niej są kasty – mówi mi Zbyszek, student trzeciego roku medycyny z BaseCamp, jednego z pierwszych prywatnych akademików w Łodzi (za 22-metrowe studio base płaci 1200 zł plus media).

Początkowo on również dał się uwieść magii części wspólnych. Czytał wpisy na Instagramie o egalitarnej „base community”, która tworzy się we wspólnych kuchniach i przeszklonych częściach do nauki (z dodatkowo wyciszonymi mikrosalkami). Podziwiał filmiki z pralni, gdzie w oczekiwaniu na koniec suszenia przedstawiciele różnych narodów grają w piłkarzyki.

– Ale równość, wolność i braterstwo ładnie wyglądają tylko na zdjęciu – mówi. – Szybko się okazuje, kto jest kim i z kim trzyma.

W BaseCamp z kilkuset najemców (tak mówią o sobie mieszkańcy akademika) wyłoniła się kilkuosobowa grupka base buddies, czyli łączników między administracją a studentami. Base buddy pomoże, kiedy zgubisz kartę magnetyczną, albo wyjaśni, jak zalogować się do systemu internetowego, w którym opłacisz pranie.

– Ale lepiej z nim nie gadać o tym, co się dzieje po ciszy nocnej – mówi Zbyszek. – Nigdy nie wiadomo, jak blisko jest z administratorem i o czym rozmawiają podczas comiesięcznych obiadów base buddies.

Z globalnej wioski szybko wyłączyli się też tzw. erasmusowcy, czyli uczestnicy programu wymiany studenckiej Erasmus. Zbyszek mówi o nich: rozpuszczeni i mało samodzielni. Przyjeżdżają do Łodzi na pół roku, mają dwa, trzy dni zajęć. Resztę tygodnia spędzają na imprezach w El Cubano, Little Havana albo Futuryście.

– To ich pierwszy samodzielny wyjazd, więc korzystają, ile wlezie – mówi. – Uprawiają seks, piją. Ale nie w częściach wspólnych, bo te są zamykane tuż po godz. 23.

Stacjonarni, jak mówi Zbyszek, mają kosę z erasmusowcami. Nie mogą się przez nich wyspać, bo erasmusowiec wyganiany z części wspólnej snuje się po korytarzach albo puszcza głośno muzykę w swoim apartamencie z podwójnym łóżkiem (1820 zł za miesiąc).

– Ale jedni i drudzy nie przepadają za Nigeryjczykami – mówi Zbyszek. – Nie chodzi o kolor skóry, ale o zapach, bo gotują specyficzne potrawy i specyficznie pachną.

Dlatego kiedy Nigeryjczycy wchodzą do części wspólnej, Europejczycy z niej wychodzą.

Połączeni Netfliksem

W LivinnX życie w częściach wspólnych – zgodnie z regulaminem – toczy się do 22.00.

– O tej godzinie z akademika muszą też wyjść goście z zewnątrz. Według regulaminu jednorazowo możesz przyjąć maksymalnie trzy osoby. Jedna może zostać na noc, ale tylko trzy razy w miesiącu i za zgodą współspaczy – wyjaśnia Marek. Żegnamy się, bo jutro ma kolokwium. Część wspólna szybko pustoszeje. Włosi – bo to oni jednak gotowali spaghetti w przeszklonej kuchni – zmywają naczynia. Rosjanin przewija coś w smartfonie.

– Chodź do nas. Pokażemy ci, na czym polega życie studenckie w jednostce czteroosobowej – zapraszają mnie Dżejk i Wil, czyli Kuba ze Starachowic i Al Walid z Arabii Saudyjskiej.

Przechodzimy przez dwie bramki, naciskamy guzik windy. Na kolejnych piętrach dołączają mieszkańcy powracający z innych części wspólnych: siłowni, bieżni czy sauny.

– Hi, how are you – uśmiechamy się z każdym otwarciem i zamknięciem drzwi.

Jeszcze tylko dwa przyłożenia karty do czytnika i wchodzimy do jednostki z czterema sypialniami, dwiema łazienkami i wspólnym salonem (1298 zł od osoby za miesiąc).

Szumi zmywarka. Dżejk i Wil opowiadają, co ich łączy.

Po pierwsze: takie samo hasło do wi-fi i kilkudziesięciocalowy monitor we wspólnym salonie. Jest na czym oglądać łączące wszystkich seriale na Netfliksie.

– Ostatnio oglądaliśmy „Black Mirror” – mówi Dżejk, czyli Kuba.

– I słuchaliśmy Eminema – dodaje Wil, czyli Al Walid.

Po drugie: łączy ich lodówka, otwierana side by side.

Po trzecie: zamiłowanie do dobrej jakości. Zaspokojone, bo w ich jednostce są designerskie biurka, lampy i baterie podtynkowe.

Po czwarte: skonkretyzowane plany na życie.

– Będę słynnym i bogatym artystą. Ze sprzedażą obrazów różnie bywa, więc zamierzam tworzyć postacie do gier komputerowych – mówi Dżejk, student malarstwa. Wil, student medycyny, zamierza zostać słynnym onkologiem, jak jego ojciec.

– W jakim kraju będziecie pracować? – pytam.

– Gdzieś na świecie – mówią. – Geografia, polityka i religia to tylko puste hasła. Z szybkim internetem wszędzie jesteś u siebie.

Żegnamy się. Idę do swojej jednostki na szóstym piętrze. Lubianej przez wynajmujących z powodu widoku na Wawel i tego, że nie dociera tu smog. Zasypiam, jak większość mieszkańców LivinnX, w pościeli z Ikei. Na tle pustej ściany, bo regulamin zabrania wieszania własnych zdjęć czy obrazków.

Nad ranem dobiega mnie płacz zza ściany. A potem słychać tylko serwis sprzątający i remontowy. W części wspólnej sprzątaczka z Ukrainy czyści z resztek spaghetti płytę indukcyjną. Szczękają bramki, przez które wychodzą do miasta studenci. W tłumie przy drzwiach wyjściowych wyłapuję Ukraińca, który wymyślił hasło reklamowe dla akademika i wygrał rok mieszkania za darmo.

– Wymyśliłem hasło, ale nie pamiętam jakie – mówi. – Zalatany jestem. Studiuję, pracuję. Nie mam czasu na części wspólne. No, chyba że chodzi o miejsce do nauki.

Ale akurat w tej części wspólnej na razie pusto. Okna otwarte. Śmierdzi chemikaliami.

– Na prośbę studentów część przestrzeni pomalowaliśmy farbą suchościeralną. Dzięki niej będą mogli robić notatki nawet na ścianach – tłumaczy Jakub Bartos (szef działu mieszkaniowego w Golub GetHouse, przedstawiciel jednego z inwestorów akademika). I dodaje: – Młode pokolenie naprawdę przykłada się do nauki, a my stwarzamy im idealne do tego warunki. Młodzi chętnie angażują się również w pracę w akademiku.

Będą nowe możliwości zarabiania bez wychodzenia do miasta – na dole LivinnX niedługo ruszą lodziarnia, dwie restauracje i sklep.

Z obcymi, ale u siebie

– Nie ma co udawać – robią na nas biznes – mówi Zbyszek, student medycyny z łódzkiego BaseCamp. – Lada moment na naszym terenie powstanie płatna siłownia dla ludzi z miasta. Jest już kawiarnia Base Hub i knajpka z makaronem.

Zbyszek przyznaje, że w związku z rozwojem akademika czasem ma problem ze skupieniem się na nauce. Od rana niczym na placu budowy w akademiku walą młoty pneumatyczne i wyją wiertarki. Nie pomagają nawet dodatkowe wyciszenia we wspólnych przestrzeniach do nauki.

– Mimo to nie wróciłbym do tułania się po stancjach i mieszkania w państwowym akademiku – mówi.

Najbardziej cieszy go w BaseCamp silna polska mniejszość. Wyrazista na tle studentów z innych państw.

Przykłady? Studenci z Włoch czy Hiszpanii dają się naciągać na płatną pralnię, wypożyczalnię żelazek i desek do prasowania. Polak nie da zarobić najemcy, więc pierze u znajomych. Albo zabiera pościel do domu. Zagraniczny komentuje wpisy najemcy na oficjalnych mediach społecznościowych, Polak zakłada zamknięte grupy na FB. Zagraniczny łyka wszystkie podwyżki, a Polak wykłóca się o każdą złotówkę. Jeśli nie osobiście, w recepcji z napisem „I love you basecamp”, to e-mailowo.

– Polskie mniejszości powstają też w innych prywatnych akademikach w kraju – przekonuje mnie Zbyszek. – Mam znajomych w kilku akademikach sieci Student Depot i wiem, że prowadzą na FB wirtualne wojenki z administratorami. Wykłócają się o wydłużanie imprez w częściach wspólnych, wychodzą z własnymi propozycjami eventów.

Bo w sumie – jak przekonuje Zbyszek – może i wynajmujemy miejsce w prywatnym akademiku nastawionym na zagranicznych, ale jesteśmy przecież u siebie.