Ten grzyb zmienia właśnie polskie lasy. Obcy gatunek pod sosnami

Złotoborowik wysmukły (Aureoboletus projectellus) – nazywany potocznie borowikiem amerykańskim lub wrzosowym – to gatunek grzyba z rodziny borowikowatych. Pierwotnie występuje w Ameryce Północnej (głównie w północno-wschodnich rejonach USA i Kanady). Na naszym kontynencie zaobserwowano go po raz pierwszy na Litwie, skąd sprawnie rozprzestrzenił się wzdłuż wybrzeża Bałtyku. Najczęściej spotykany jest w nadbałtyckich borach sosnowych i na piaszczystych glebach, gdzie szybko zyskał sporą popularność wśród grzybiarzy.

Jak wygląda borowik amerykański?

Wizualnie borowik amerykański przypomina naszego borowika szlachetnego, jednak łatwo go odróżnić po kilku charakterystycznych cechach.

Kapelusz osiąga średnicę od 4 do 20 cm. Początkowo jest mocno wypukły, z czasem nieco się spłaszcza. Ma suchą, matową powierzchnię o barwie od ciemnobrązowej po rudawą. Jego najbardziej charakterystycznym elementem jest lekko zwieszająca się na krawędziach skórka, tworząca wyraźną „falbankę”.

Rurki mają intensywny, jaskrawożółty kolor, który u starszych okazów przechodzi w żółtozielony. Trzon osiąga długość od 7 do 15 cm. Jest smukły i wysoki, przez co pokrojem przypomina bardziej koźlarza niż klasycznego prawdziwka. Ma barwę żółtawą, brzoskwiniową lub jasnobrązową, a jego powierzchnię pokrywają głębokie, pionowe bruzdy i żłobienia.

Miąższ ma delikatny, różowawy odcień i nie zmienia swojej barwy po przekrojeniu ani pod wpływem utleniania.

Czy borowik amerykański jest jadalny?

Złotoborowik wysmukły jest grzybem jadalnym, wysoko cenionym przez zbieraczy za doskonałe walory kulinarne. Ma delikatny, przyjemny aromat, lekko słodkawy i orzechowy smak z subtelną, kwaskowatą nutą.

Miąższ jest jędrny, zwięzły i twardy, dzięki czemu nie rozpada się podczas obróbki cieplnej i rzadko bywa robaczywy. Grzybiarze wskazują, że doskonale nadaje się do smażenia, duszenia, sosów, zup, a także do marynowania i suszenia.