Zbigniew Ziobro marzy o tym, by po raz trzeci zasiąść w fotelu ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. Gdyby to się ziściło, przeszedłby do historii jako najdłużej urzędujący minister sprawiedliwości po 1989 r. Mógłby mierzyć się najwyżej z Radosławem Sikorskim, który już dziś osiągnął ten status w fotelu szefa MSZ.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Ziobro to bardzo sprytny polityk. Prawie tak sprytny jak Jarosław Kaczyński, choć prawie robi różnicę. Pewnie zastanawiają się Państwo, cóż takiego się stało, że Ziobro — mimo ciężkiej choroby, której nikt nie kwestionuje — postanowił w końcu stawić się przez komisją śledczą ds. Pegasusa i złożyć zeznania.
Prześladowania
Po ośmiu nieudanych próbach, za dziewiątym podejściem — „dał się władzy doprowadzić” przed oblicze komisji, jak był łaskaw się wyrazić. Myliłby się ten, kto uznałby, że to jest decyzja przypadkowa. Ot, Ziobro poczuł się lepiej, więc „dał się doprowadzić policji” na dziewiątą z rzędu próbę przesłuchania.
Otóż były minister sprawiedliwości realizuje misterny polityczny plan. Ziobro bardzo che mieć kombatanckie papiery „ofiary rządów Tuska”. Ów status jednostki „szczególnie prześladowanej przez reżim Tuska” bynajmniej nie jest potrzebny mu do tego, by zaspokoić własną potrzebę próżności.
Mimo że Ziobro od lat kreuje się na wszechmocnego szeryfa, poziomem miłości własnej nie odbiega zasadniczo od Tuska, Kaczyńskiego, o Hołowni czy Czarzastym nawet nie wspominając. Ów status kombatanta czasów „tuskowych prześladowań” miałby mu posłużyć jako waluta do targów wewnątrz własnego obozu. Wszak wśród ludzi Ziobry nie przemknęła niezauważona wypowiedź prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego, który na jednym z kongresów — i to jeszcze, gdy PiS było u władzy — bez ogródek oświadczył, że największą porażką rządów Zjednoczonej Prawicy, obok programu „Mieszkanie Plus”, była reforma wymiaru sprawiedliwości autorstwa Ziobry. W otoczeniu byłego ministra sprawiedliwości ów cytat zapamiętano szczególnie, wszak może on świadczyć o tym, iż jeśli PiS dojdzie do władzy po wyborach w 2027 r., Kaczyński może nie powierzyć stanowiska ministra sprawiedliwości Ziobrze.
Męczennik za sprawę
Jednak jeśli ponownie premierem — jak mówi Kaczyński — miałby być Mateusz Morawiecki, szanse Ziobry na powrót do rządu są mizerne. Wzajemna niechęć między panami przeszła do historii. Różni ich, m.in. podejście do Unii Europejskiej. Morawiecki od czasu do czasu lubi sobie ponarzekać w kraju na UE. Jednak wie, że klucz do rozwoju Polski co najmniej przez kolejne siedem lat będzie tkwił w europejskich funduszach, których znowu mamy być największym beneficjentem. Dlatego nie ma się co Unii narażać, łamiąc praworządność i biorąc wymiar sprawiedliwości pod but. Z kolei Ziobro ma wręcz obsesję na temat podporządkowania władzy wykonawczej wszystkich instytucji, wliczając w to sądy i prokuraturę, co siłą rzeczy skazuje Polskę na wojnę z Brukselą.
W otoczeniu prezesa słychać, że walka z Unią nie musi być z interesie Kaczyńskiego, nawet jeśli będzie robił koalicję z Konfederacją. Tym bardziej, jeśli wojna w Ukrainie wciąż będzie trwać. A to może oznaczać, że prezes będzie szukał mniej konfrontacyjnego ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego.
Właśnie na ten scenariusz szykuje się już dziś Ziobro. Gdyby udało mu się zdobyć status „ofiary rządów Tuska”, dostać zarzuty za Pegasusa czy Fundusz Sprawiedliwości, zostać wtrąconym do aresztu, będzie mógł szachować tym prezesa. Jeśli Ziobro zostanie męczennikiem za „sprawę”, Kaczyński nie będzie mógł mu niczego odmówić. Pytanie, czy minister sprawiedliwości Waldemar Żurek pomoże Ziobrze w budowie pomnika? Po dwóch latach rządów koalicji 15 października niewiele wskazuje na to, by rozliczenia rządów PiS miały przyspieszyć. Nawet gdyby Ziobro dostał zarzuty popełnienia przestępstw, mało prawdopodobne, żeby do końca kadencji zapadł jakikolwiek wyrok. Można powiedzieć, że Ziobro sam sobie jest winien, wszak to pod jego rządami tempo orzekania w sądach jeszcze bardziej spowolniło.
Renata Grochal jest publicystką Programu III Polskiego Radia, współtwórczynią podcastu „Strefa Wpływów” i współprowadzącą program „Trójkąt Polityczny” w TVP Info.
