Skoro w pierwszym przemówieniu Przemysław Czarnek zaproponował „powrót do węgla”, to naprawdę niczego wykluczyć nie można, wliczając zasypywania Mierzei Wiślanej i stworzenia w miastach stref, do których wstęp będą miały jedynie stare diesle. Choć miejsca przy prawej ścianie jest dużo, to jednak trudno będzie się im tam wszystkim pomieścić.
Pod prawą ścianą zrobiło się tak tłoczno, że Przemysław Czarnek zapewne zostanie wkrótce zwyzywany od lewaków. Spodziewajcie się pomysłów tak dziwacznych, że dziś niewyobrażalnych. Przedsmak już mieliśmy. Sam prezes nam to zorganizował. „Bezdzietny ojciec kilku prezydentów i premierów”, jak nieroztropnie napisał jeden z jego giermków, jakby zapominając, że są w tej grupie ludzie, o których wypromowaniu Jarosław Kaczyński najchętniej by zapomniał. Wątpię, że chciałby zostać zapamiętany jako ten, dzięki któremu premierem został Kazimierz Marcinkiewicz, a wicepremierem Andrzej Lepper.
Tak czy inaczej, namaszczając Przemysława Czarnka, Kaczyński zapewnił nam co najmniej półtora roku wysokich lotów rozrywki z udziałem Grzegorza Brauna i Sławomira Mentzena. Trzech ludzi systemowo niszczonych przez eurokołchoz, represjonowanych plastikowymi butelkami z nakrętkami, które nie odpadają, tylko celowo do szyjki przyczepione są, gnębionych przez europejski klimatyzm i wszechobecne szczepionki. Gdyby Anton Czechow dziś chciał opisać życie katorżników, nie wybrałby się, jak w 1890 r., na Sachalin, ale nad Wisłę by przyjechał i tu losem dręczonych ludzi się zajął.
O Brukselę wyżej wymienione trio się jednak raczej nie pokłóci, spór może dotyczyć co najwyżej tego, czy z Unii wyjść, czy ją reformować w ten sposób, by ją rozwalić, czy może Unię zbombardować i dołączyć do ZBiR, czyli Związku Rosji i Białorusi.
Naprawdę ciekawie będzie jednak dopiero, gdy to trio zacznie uwypuklać dzielące je różnice.
Z perspektywy Mentzena Czarnek to komuch, popierający 500+ i inne lewackie wynalazki.
Z perspektywy Czarnka (a właściwie Kaczyńskiego, lecz to przecież na jedno wychodzi), Braun to jaszczur czy inne „tym podobne dziwadło”.
Z perspektywy Brauna Mentzen to miękiszon, co to nie zdaje sobie sprawy z tego, że głównym zadaniem kolejnego rządu jest odzyskanie niepodległości.
Jest tego zdecydowanie więcej i będzie o tym głośno, bo oni muszą się różnić. To jedyna szansa tej trójki. Jak nie zaoferują wyborcom niczego unikatowego, doprowadzą do sytuacji, w której elektorat uzna, że właściwie nie ma znaczenia, na kogo odda głos. A jak nie ma znaczenia, to właściwie, po co na wybory iść?
Spodziewajcie się zatem dziwacznych pomysłów, tak dziwacznych, że dziś niewyobrażalnych. Skoro w pierwszym przemówieniu Czarnek zaproponował „powrót do węgla”, to naprawdę niczego wykluczyć nie można, wliczając zasypywania Mierzei Wiślanej i stworzenia w miastach stref, do których wstęp będą miały jedynie stare diesle. Choć miejsca przy prawej ścianie jest dużo, to jednak trudno będzie się im tam wszystkim pomieścić. Każdy centymetr przestrzeni jest na wagę złota.
Niezależnie od tego, jak oceniamy wystawienie Czarnka, ta decyzja wiele mówi nam także o tym, jak prezes widzi świat. Rok temu zobaczył 10,6 mln ludzi głosujących na Karola Nawrockiego i uznał, że to baza, którą może przejąć. Mateusz Morawiecki wyglądałby mało wiarygodnie z „OZE-sroze” i „pustym łbem” na ustach, więc wybrany został ktoś, komu dobrze leży kastet w ręku.
Nie ma znaczenia, czy Kaczyński właściwie analizuje sytuację. Mianowaniem Czarnka prezes układa nam całą kampanię. Skrajnie prawicowe imaginarium już dawno umościło się w mainstreamie, najbliższe miesiące tylko to zjawisko pogłębią. Zamiast rozmawiać o finansowaniu ochrony zdrowia, systemie emerytalnym, polityce migracyjnej, demografii, zostaniemy zalani wymysłami, których fundamentem jest brak elementarnej wiedzy. Na serio będą podnoszone argumenty o ostatniej zimie, która miałaby stanowić dowód na brak globalnego ocieplenia, nie można wykluczyć dyskusji o płaskiej ziemi. A to wszystko podszyte będzie nienawiścią i wtłaczaniem złych emocji w strefę publiczną w stosunku do osób LGBT, uchodźców, Ukraińców, Żydów. Wszystkich, których wyżej wymienione trio uzna za „obcych”, wszystkich, na których nagonka da im przewagę nad rywalami.
W wiktoriańskiej Anglii, a także w Stanach Zjednoczonych rozrywką w ciemnych spelunach i rozpadających się stodołach były tzw. battle royale. Zasady proste: do ringu wchodziło czterech zawodników, walka kończyła się, gdy tylko jeden stał na nogach. Szkoda, że u nas najlepszy na skrajnej prawicy nie zostanie wyłoniony w ten sposób. Byłoby szybciej, efektowniej, a poziom merytoryczny pozostałby ten sam.
