– Dobrze, jeśli duchowny ma stałą partnerkę, a nie skacze z kwiatka na kwiatek. Ona o niego zadba. Kiedyś, jeśli chodzi o gejów, mieli tzw. bratanków – mówi Artur Nowak, pisarz, który demaskuje problemy polskiego kleru. Niedawno ukazała się jego najnowsza książka „Plebania”.
Poruszyła mnie historia kobiety, która opowiada w twojej książce, że jej ojciec, ksiądz, kazał mówić sobie per wujku. Oczywiście, był ojcem nieobecnym. Zadośćuczynienia wciąż z jego strony nie ma.
Artur Nowak: Opisuję też losy 15-letniej dziewczyny, którą zgwałcił ksiądz na plebanii. Co zrobili jej rodzice? To, czego wymagało dobro kościoła. Wysłali nastolatkę do klasztoru, żeby urodziła w tajemnicy. Potem przymusili ją do oddania noworodka. Kościoła kompletnie nie interesowało, co się ze zgwałconą dziewczyną oraz jej dzieckiem dzieje, podobnie jak to, że ona do tej pory – a ma już 50 lat – jest roztrzaskana psychicznie. Nikt nie wziął za tę tragedię odpowiedzialności.
Kolejna bohaterka mojej książki była w dorosłym wieku wykorzystywana seksualnie przez księdza. Wyspowiadała się z tej traumy kolejnemu duchownemu, który zaczął się nią „opiekować”. Potem zabrał ją w podróż do USA. Pierwsze, co zrobił, gdy wylądowali, to … zabrał jej paszport. Bez znajomości języka, bliskich, uzależniona od księdza kobieta długo była jego seksualną niewolnicą. Sprawca do dziś jest szanowanym księdzem.
Przekonujesz, że polski Kościół to korporacja, skażona patologią. Nie za ostro? Są przecież dobrzy księża.
– Istotą trwałości tej instytucji jest patologia. Hipokryzja polega na tym, że przełożeni doskonale sobie zdają sprawę z podwójnego życia księży. Śluby ubóstwa i czystości zepchnęły do podziemia alternatywne życie seksualne, a brak kontroli nad finansami aż prosi się o nadużycia. Biskupi muszą patologię tolerować, bo inaczej instytucja się rozsypie.
Czasy się zmieniły, lecz Kościół pozostał w średniowiecznej skamielinie. Korupcja zaczyna się od kupowania stanowisk, żeby być przeniesionym na lepszą parafię, wysłanym na studia. Trzeba zapłacić albo przewinąć się przez łóżko biskupa. I to jest w Kościele praktyką powszechną. Przy każdej wizycie biskupa na parafii wręczana jest koperta, łapówka. Czym więcej dasz, na więcej możesz liczyć. Także na większość wyrozumiałość, jak coś zmalujesz. Wszystkie obciążenia duchownych w postaci celibatu czy przymusu ubóstwa powstały w interesie systemu.
Bo po co jest celibat? Ano po to, aby sprawnie zarządzać wojskiem, którym są duchowni.
Celibat to mit na polskich plebaniach, co udowadniasz historiami o kochankach, gwałtach, molestowaniu i orgiach księży.
– Blisko 100 proc. kleru nie przestrzega czystości. Ludzie muszą mieć jakieś życie seksualne. To podstawowa potrzeba, jak wydalanie i jedzenie. Rozbawiła mnie historia biskupa i jego partnera, którzy poszli z problemami łóżkowymi do seksuologa…
Ale nie obwiniam za wszystko duchownych. Sami narzuciliśmy im te wyjątkowe role. Wynieśliśmy na piedestał. Jeden z bohaterów mojej książki, dorosły syn proboszcza, mówi: „Mój ojciec umiał być tylko księdzem”. Poznałem historię człowieka, który do końca życia nie powiedział swojej matce, że odszedł z kapłaństwa. Przebierał się za księdza, kiedy ją odwiedzał: po to, żeby jej było miło. Kościół to instytucja, która generalnie krzywdzi. Dlatego twierdzę, że ten król jest nagi.
Jak uratować Kościół? Da się?
– Mnie denerwują dyskusje na ten temat. Z jakiej racji mamy ratować korporację, której pomysłem na życie jest wielki program lojalnościowy, sprowadzający się do utrzymania spasionego establishment? Ci ludzie nie potrafią żyć normalnie. Muszą mieszkać w pałacach, ubierać w złoto i siadać na tronach. Kościół żywi się ludźmi. Najbardziej perwersyjną ofiarę ponoszą dzieci. Ofiary pedofilii. One, jak opisuję to w książce, mają milczeć i dusić swój ból dla dobra systemu.
Przekonujesz, że to nie plebania w Dąbrowie Górniczej wymyśliła orgie duchownych… Przykład płynie z góry?
– Przywołuję opis orgii, które odbywają się regularnie w Watykanie. Pewnego ranka wysoko postawieni duchowni po całonocnej imprezie z używkami, gdzie odbyły się najróżniejsze konfiguracje seksualne, postanowili wyczyścić sumienia. Jeden z nich przyniósł szaty sakralne, odprawił dla tej grupy mszę.
Skąd ta bezkarność hierarchów?
– Biskupi to ludzie, którzy nie znają normalnego życia. Oni są jakby z innego świata. Otacza ich dwór klakierów, których sobie dobrali, mieszkają w pałacach, wożą się limuzynami.
Wierni całują ich w rękę…
… więc ten system ich demoralizuje. Oni wierzą, że są omnipotentni. Dlatego sięgają po dzieci, po młodych kleryków, kobiety. Opisuję, jakimi środkami obracają duchowni. To apartamenty and morzem, mieszkania na wynajem. Znam historię księdza, u którego po śmierci znaleziono sztaby złota. Okazało się, że nabył udziały w hotelu w Poznaniu. Mówimy o człowieku, który ślubował ubóstwo.
Ale chyba najbardziej wstrząsającą dla mnie historią była ta, którą opowiadał jeden z polskich misjonarzy. W Afryce jeździli jeepami z kolegami do miasta, gdzie za konserwę mogli mieć kobietę i uprawiać z nią seks. Pewien zakonnik zwrócił się do przełożonej w Afryce, żeby udostępniła im siostry zakonne. Bo wszystkie afrykańskie prostytutki „mogły ich zarazić HIV”. Kobiety, które zachodziły z nimi w ciążę, lądowały z dziećmi jako żebraczki, na ulicy.
Opisujesz również zjawisko sakrofilek.
– To kobiety, które kręcą się wokół kościoła: organistki, nauczycielki, zakonnice, gosposie, wierne. Często panny, singielki, które mają przygody z księżmi przez dwa, trzy lata, dopóki oni są w danej parafii. One pieką im ciasta, robią prezenty, zabierają na zakupy.
Jeden ksiądz z kurii opowiadał mi, że jak duchowny ma stałą partnerkę, to jest super. Ona zadba, aby poszedł do dentysty, zrobił morfologię. Gorzej, jeżeli on skacze z kwiatka na kwiatek: wtedy robi krzywdę wielu kobietom i sobie.
Znam przykład przystojnego księdza, który w latach 80. związał się z dwiema kobietami. Jedna była żoną właściciela zakładu pogrzebowego. Sceny zazdrości jak z filmu. Na molo w Kołobrzegu doszło do emocjonującej konfrontacji tej trójki. Jedna z kobiet utopiła się. Stwierdzono nieszczęśliwy wypadek…
Różne są modele życia seksualnego księży. Kiedyś, jeśli chodzi o gejów, mieli tzw. bratanków. Pewien ksiądz „przysposobił” sobie nieletniego chłopaka. Uparcie twierdził, że to syn brata. W końcu znalazł mu żonę, pierwszą lepszą dziewczynę, która kręciła się przy kościele. Ta kobieta po 10 latach tkwienia w białym małżeństwie odkryła, że jej mąż nie jest bratankiem, tylko partnerem seksualnym księdza.
Przekonujesz, że kapłaństwo XXI wieku staje się profesją…
– Gejowską. Badania Donalda Cosensa, rektora seminarium duchownego w Cleveland, dowodzą, że do 60 proc. kleru stanowią homoseksualiści, 80–70 proc. biskupów to są osoby homoseksualne, a Watykan jest najbardziej gejowskim miejscem na świecie. Mówią, że spośród ostatnich czterech papieży dwóch było gejami.
Tłumaczy się to tym, że ludzie pełni ideałów, wiedząc o swojej preferencji, która jest w religii grzeszna, szukają miejsca, gdzie na grzeszność nie będzie miejsca. Z założenia Kościół kastruje z życia seksualnego. Lecz kiedy przychodzą do seminariów, zakładają sutanny, to dla nich Eldorado!
Kilka miesięcy temu odkryłem historię proboszcza, który utrzymywał modela. Wydawał po kilkadziesiąt tysięcy złotych miesięcznie na buty, gadżety, ubrania, jeździli razem po Dubajach, Tajlandiach. On też twierdził, że ten chłopak to krewny.
A skąd proboszcz miał aż tyle pieniędzy?
– Przecież w Kościele nikt nie zajmuje się kontrolą finansów. Tam się je daje w kopercie. Nie ma pokwitowań, paragonów. W zasadzie biskup nie wie, na ile okrada go proboszcz, a proboszcz nie wie, na ile okrada go wikary. Aby nie wylądować na starość w domu opieki społecznej, panowie odkładają na apartamenty, kupują mieszkania. Opisałem zakonnika, który ślubował ubóstwo, ale w trakcie pobytu w zakonie kupił dwa apartamenty nad morzem.
Dzięki twojej książce dowiedziałam się, że świetną partnerką dla księdza jest mężatka, która nie będzie dążyć do ślubu. I że takie pary poznają się na spowiedzi.
– Tak, tak. Wszyscy księża, z którymi rozmawiałem po kumpelsku, bo mieszkałem też na kilku parafiach i gościłem na ich plebaniach, opowiadali, że najbezpieczniejsze dla księży są mężatki. Uwikłane w sprawy majątkowe, rodzinne, mało podatne na to, by się rozwieść. Co jest bardzo wygodne. I mężatki, i księża wiedzą, na ile sobie mogą pozwolić.
I rzeczywiście najczęściej relacja jest budowana podczas spowiedzi. Kobiety potrzebują się wygadać. Kiedy trafią do księdza, który je wysłucha, a potem jeszcze wypowie miłe słowa, pełne otuchy, wreszcie czują się zrozumiane, docenione. I to jest sexy! Więc przychodzą częściej. Kobiety wprowadzają księży w świat swojej intymności; oni wyczuwają ich samotność, starają się towarzyszyć, wesprzeć. Idą krok dalej: „Jak będzie ci smutno, napisz, zadzwoń”. Wielu księży mówiło mi, że przychodził taki moment, kiedy już wiedzieli, że wylądują z tymi kobietami w łóżku.
Opisujesz historię, w której mężatka sypiająca z wikarym z Wielkopolski musiała pokrywać jego wydatki. Sztućce, stół, wyciskarka do soku…
– Pani Anna pożyczyła swojemu kochankowi 14 tysięcy złotych, a nie była osobą zamożną. Po pewnym czasie ksiądz zobaczył, że jest uległa, więc chciał więcej. Wprowadził kolegę do trójkąta z tą kobietą. Potem zażądał realizacji niecodziennych fantazji seksualnych. Kiedy odmówiła, pobił ją.
Często kochankami księży są kobiety, które się po prostu zakochują. Duchowny to i zakazany owoc, i dodatkowe wyzwanie.
Z jednej strony mamy w Kościele głębokie archaizmy, mszalne szaty, w starodawny sposób skonstruowane modlitwy. A z drugiej strony księża logują się na aplikacjach randkowych, aby umówić się na seks.
– Życie seksualne księży ma charakter kompulsywny, gdyż oni starają się nadrobić w wolnych chwilach całe tygodnie albo miesiące życia w czystości. I potem dochodzi do sytuacji, że przyjeżdża na plebanię pogotowie, bo duchowni czy ich kochankowie tracą przytomność pod wpływem mefedronu. Używki są im potrzebne, aby mieć siłę na uprawianie seksu przez całą noc. Stąd narkotyki, leki, wódka z red bullem. Potem jest przecież tygodniami posucha.
W diecezji sosnowieckiej, gdzie nastąpił zgon na plebanii, nie było tylko jednej orgii. A biskup wiedział o tych imprezach… Duchowni jeżdżą też do Berlina na imprezy z narkotykami. Szukają sobie kochanek czy kochanków, w tym przez Internet. Często na apkach mają quasi-kościelne nicki, na przykład Wielebny X. Rozmawiałem z dziennikarzami z Dolnego Śląska, którzy opowiadali, że w samym tylko Lwówku Śląskim znaleźli pięciu księży na tego typu aplikacjach. A w całym mieście jest ich kilkunastu.
Jak sobie radzą starsi księża?
– Chodzą na masaże erotyczne. Rozmawiałem z masażystą, który uwielbia starych proboszczów. „Bo jak rozkręcisz dobrze takiego proboszcza, to możesz wyciągnąć od niego nawet kilka tysięcy złotych jednego dnia!”. Po masażu z „happy endem” księża potrafią zostawić masażyście obrazek ze świętym patronem. Obiecują modlić się, żeby to się więcej nie powtórzyło.
Z danych GUS wynika, że w Polsce jest ok. 30 tysięcy księży. I kilkanaście tysięcy parafii rzymsko–katolickich. A ile mamy alternatywnych plebanii?
– Nie wiem. Ale zakładam, że hierarchiczne podporządkowanie powoduje parszywe relacje. Przecież władza w tej instytucji to siła. Najczęściej przemoc ekonomiczna. „Nie podoba ci się, to cię wywalę na zabitą dechami wieś. Nie będziesz miał na dentystę”. Plebanie to nie są miejsca, w których ludzie się zadamawiają. Więcej możesz dowiedzieć się, jak wejdziesz do pokojów prywatnych księży. Ja tam byłem. Oni też mają telewizory, książki i plakaty, słuchają zwyczajnej muzyki. Alternatywnym miejscem są garsoniery, pokoje hotelowe czy mieszkania kupione na kogoś z rodziny albo kochanków. Czasem apartamenty w Grecji, Hiszpanii.
Tam księża odreagowują?
– Piją alkohol, masturbują się przy porno. Ostatnio weszły narkotyki. Wielu księży ma wyroki za handel narkotykami: kokainę, mefedron, marihuanę. Przecież trzeba odreagować celibat, samotność, kościelną rolę. Oni są wyćwiczeni do tego, żeby nie pokazywać na zewnątrz słabości. Wręcz przeciwnie, to parafianie przychodzą ze słabościami. Księża mają być niezłomnymi superbohaterami. Ale są ludźmi, więc w pewnym momencie pękają.
Duchowni czytają Cię z oburzeniem?
– Wielką grupą moich czytelników są księża. Od wydawców wiem, że kupują książki w formie elektronicznej. Zaczynałem „Plebanię” od wywiadów z kilkunastoma księżmi, a skończyłem na…ponad setce. Tak, to duchowni wprowadzili mnie w swój świat. Śmieję się, że pisząc o plebaniach, zstąpiłem do piekieł. Myślę, że sukces kościoła w Polsce to pochodna zaniedbań w edukacji.