Ta lektura może wstrząsnąć Jarosławem Kaczyńskim. Bądź wręcz przeciwnie. Ale z pewnością przejdzie do historii. Dzięki iście kopernikańskiemu przewrotowi w wizji świata prezentowanej przez polską prawicę. Ów przewrót da się streścić w zdaniu: „Jarosław Kaczyński nie jest wieczny”. Zanegowanie dogmatu o nieśmiertelności Jarosława Kaczyńskiego jest rewolucją.
Ta książka to cykl wywiadów z myślicielami z kręgów PiS oraz fanklubu tej partii przeprowadzonych przez Michalinę Szymborską, żarliwą kibickę Zjednoczonej Prawicy, radną miasta Warszawa i osobę o tak nieposkromionej skromności, że swoje frontalne zdjęcie walnęła na prawie całą okładkę.
Już we wstępie Szymborska daje do pieca, wspominając swoje spotkanie z byłym majorem WSW i zagorzałym komuchem, który z pełnym przekonaniem miał powiedzieć, że będzie „głosował na PiS, bo tylko pan Jarosław Kaczyński dotrzymuje słowa”. Niestety tu się opowieść urywa i nie dowiadujemy się, w jakich kwestiach Kaczyński dotrzymuje słowa, ale emerytowany major WSW mógł zapomnieć – jak ktoś w PRL służył w Wojskowej Służbie Wewnętrznej, to może chcieć wielu rzeczy nie pamiętać. Ale jego wybór Kaczyńskiego na idola jest oczywisty. Żaden emerytowany komuch nie będzie głosował przecież na lewicę, bo nawet emerytowane komuchy nie chcą się wygłupiać, więc zupełnie naturalnym wyborem zostaje dla nich PiS – partia wręcz stworzona dla starych komuchów.
Do książki przyciągnęło mnie nie tylko nazwisko autorki – Szymborska kojarzy się z poziomem noblowskim, imię Michalina ze sztuką kochania, oprzeć się takiemu zestawowi nie sposób – ale także tytuł: „PiS. Czas na zmiany”. Tytuł nie tylko szalony, ale i obrazoburczy, bo podważa przekonanie o nieomylności Kaczyńskiego, który nawet gdy już nie będzie miał kontaktu z rzeczywistością, to i tak pozostanie nieomylny.
Potrzeba jest więc w PiS młodych, zdolnych i dobrze wyglądających ludzi, stąd oczywiste, że Szymborska do rozmowy zaprosiła młodych, zdolnych, a przede wszystkim świetnie wyglądających intelektualistów: Andrzeja Zybertowicza, Łukasza Warzechę czy Piotra Semkę. Jeszcze młodszy, a może nawet zdolniejszy jest Marcin Romanowski, z którym wywiad kończy książkę Szymborskiej, przeprowadzony jeszcze przed emigracją tego zdolnego polityka na Węgry. Otóż Romanowski utrzymuje, że Zjednoczona Prawica była za miękka we wprowadzaniu reform sądownictwa i mediów, za miękka i strachliwa, a do tego frakcja liberałów w PiS robiła krecią robotę – tu nawet ani heroizm Zbigniewa Ziobry, ani bohaterstwo Jarosława Kaczyńskiego nie pomogły.
Ogólny przekaz książki da się streścić w następujących zdaniach: robiliśmy w telewizji publicznej propagandę na poziomie „Trybuny Ludu”. Ponure kreatury wygryzały w mediach porządnych ludzi, a efekt tego był żaden, a wręcz ujemny, bo zrażaliśmy do siebie wszystkich ludzi posiadających smak i gust. Jak waliliśmy w Tuska, robiąc z niego niemieckiego agenta, to tylko go wzmocniliśmy. No i nie wzięliśmy pod uwagę istnienia ludzi młodych oraz tego, że dla młodych PiS jest obciachem.
Szymborska stawia rozmówcom fundamentalne pytanie: dlaczego istnienie młodych ludzi nie przebiło się do świadomości kierownictwa PiS?
Dlatego że kierownictwo PiS nie miało pojęcia, że na świecie istnieją ludzie nie dość, że młodzi, to na dodatek używający mediów społecznościowych, których istnienia nieomylne kierownictwo PiS nie brało pod uwagę. Dopiero po klęsce wyborczej najmłodsi ze starych komuchów w PiS, zapewne siłą, zmusili najwyższe i nieomylne kierownictwo PiS do założenia sobie Twittera, zwanego obecnie X. Najwyższe i nieomylne kierownictwo PiS, niewątpliwie rękami swoich asystentów, dokonuje wpisów na platformie X, których i tak nikt nie chce czytać, bo nikogo to nie interesuje oprócz dziennikarzy politycznych, choć podejrzewam, że nawet oni nie czytają Twittera najwyższego przywódcy PiS. A ten, a raczej ci, którzy w jego imieniu prowadzą profil, z rozpaczy i desperacji zaczęli już wrzucać zdjęcia kotków na tego eks-Twittera, żeby przyciągnąć młodzież.
Bardzo płaczliwa to książka: zbagatelizowaliśmy Strajk Kobiet, zlekceważyliśmy młodzież, zlaliśmy emocje społeczne, odkleiliśmy się od rzeczywistości, straciliśmy słuch, jesteśmy lamusami i niedorajdami, ale najwyższe i nieomylne kierownictwo było ślepe i głuche na wyzwania współczesności.
Przyznają Państwo, że to porażające.
Mało? Proszę bardzo: byliśmy populistami, ale populizm Tuska był lepszy od naszego populizmu. Naszym populizmem zrażaliśmy do siebie artystów, intelektualistów, ludzi z aspiracjami i w ogóle wszystkich bardziej bystrych niż rozwielitki. Nie rozumieliśmy, jak bardzo wielu ludzi organicznie nie znosi PiS, bo wydawało nam się, że my jesteśmy samo dobro, piękno i mądrość. A w dodatku okazało się, że Tusk był bardziej sexy niż Kaczyński, ale nikt nie odważył się powiedzieć Kaczyńskiemu, że nie jest tak sexy jak Tusk.
Szczerze mówiąc, też bym się nie odważył.
Wyjątkowo cenny jest tu wywiad z Zybertowiczem, człowiekiem, który kiedyś postulował rozwibrowanie służb specjalnych w celu ich udoskonalenia i jest wynalazcą pamiętnej MaBeNy, czyli Maszyny Bezpieczeństwa Narracyjnego, swoistego perpetuum mobile PiS. Otóż tenże Zybertowicz myślał, że skoro młode kobiety, protestując przeciw ustawie antyaborcyjnej, mówią, że nie chcą, żeby Kaczyński im wchodził do łóżka i zaglądał w majtki, to mówią tak dlatego, że je „Gazeta Wyborcza” na to namówiła w celach propagandowych. Tymczasem okazało się, że kobiety naprawdę nie chcą, żeby im Kaczyński wchodził do łóżka i zaglądał w majtki, coś niebywałego! Najtęższym umysłom w PiS wydawało się, że wszystkie Polki marzą wyłącznie o tym, żeby im Kaczyński wchodził do łóżka i zaglądał w majtki.
Nawet komplementy pod adresem nieomylnego najwyższego kierownictwa PiS są tu specyficzne, by nie rzec – mordercze. Zybertowicz mówi: „Jarosław Kaczyński o wiele bardziej górował intelektualnie i charyzmą nad swoim otoczeniem niż Donald Tusk”. Co znaczy ni mniej, ni więcej, że otoczenie Kaczyńskiego to kompletni durnie, w dodatku pozbawieni charakteru i osobowości.
Nie wyrzucano też z partii złodziei, a partia, która nazywa się Prawo i Sprawiedliwość, nie może tolerować w swoim składzie złodziei – jak widać ta książka jest bardzo dowcipna. „Wódz niestety posuwa się w latach, traci rozeznanie w sytuacji, upływ czasu robi swoje” – szlocha Leszek Żebrowski. Jak widać, jest to książka momentami też bardzo smutna. Kaczyński przegrywał również z powodu swojej dobroci i lojalności w stosunku do ludzi, którzy obciążali wizerunek PiS – Kaczyński jest za dobry jak na dyktatora, jako dyktator lepiej sprawdza się Tusk, człowiek pozbawiony hamulców i ludzkich uczuć, natomiast poczciwość Kaczyńskiego może się okazać gwoździem do trumny PiS. „PiS. Czas na zmiany” zatem to książka bardzo dowcipna, przy tym przejmująco smutna, a na dodatek wyjątkowo wzruszająca.
Jeśli jest tu jakiś leitmotiv, to ponury cień Nosferatu zbliżającego się, by zatopić kły w szyi nieszczęsnego PiS. Ten Nosferatu to Konfederacja. Jeśli ktoś tu się naprawdę boi, to nie żadnego Tuska, Niemców, lewactwa ani Brukseli, ale konfederatów, bo to konfederaci pożywią się trupem zagryzionej przez nich Zjednoczonej Prawicy.
