W środowisku PiS dojrzewa myślenie, że być może prędzej czy później będzie się trzeba zdystansować wobec szaleństw Trumpa.
Z jednej strony jest tak, jak być powinno. Trump mówi dużo o sobie i o Bogu, zwalcza LGBT oraz wstrzymuje dotacje dla organizacji zagranicznych, krzewiących demokrację, czyli – chce wierzyć prawica – zwalczających konserwatywne rządy.
Ale z drugiej – tak być nie powinno – wyzywa i upokarza prezydenta Ukrainy, który od trzech lat kieruje walką o niepodległość. To nie są tylko słowa. Batożąc Zełenskiego za brak entuzjazmu dla zakończenia wojny na warunkach Putina, Trump jednocześnie wstrzymuje amerykańską pomoc dla ukraińskiej armii – co oznacza, że chce wymusić kapitulację Kijowa. Jakby tego było mało, jednocześnie negocjuje z Władimirem Władimirowiczem i wychwala jego skłonność do walki o pokój. W pokręconej trumpowskiej rzeczywistości kat i zbrodniarz to gołąbek pokoju, zaś broniąca się ofiara to wojenny podżegacz. Nie tak miało być, zupełnie nie tak.
Choć w sumie – czemu nie tak? Na wiele miesięcy przed amerykańskimi wyborami wszelkie znaki na niebie i w piekle wskazywały na to, że Trump się dogada z Putinem i rzuci mu Ukrainę na pożarcie. Całkiem szczerze o tym mówił w kampanii. Tym bardziej zdumiewające jest to, jak wiele politycy PiS i prezydent Andrzej Duda zainwestowali w ślepe, wręcz tępe popieranie Trumpa. Miesiącami budowali wizerunek ludzi, którzy ułożyli sobie szczególne relacje z Trumpem i będą mieli wpływ na jego politykę wobec naszego regionu. Dziś widać, że nie mają żadnego wpływu w strategicznych dla nas kwestiach – takich jak Ukraina. Są petentami, dla których Trump nie ma nawet czasu, bo woli negocjować z Putinem, który – o ile dobrze kojarzę doktrynę nowogrodzko-prezydencką – kazał półtorej dekady temu zamordować prezydenta Lecha Kaczyńskiego.
Samo upadlanie Zełenskiego to jeszcze pisowcy by zaakceptowali, bo mają z nim własne porachunki. Nie przypadkiem taran wdzięku, były minister edukacji Przemysław Czarnek uznał go za głupka, zaś były minister rolnictwa i funduszy Grzegorz Puda nawet pochwalił negocjacje z Trumpa z Putinem bez udziału Zełenskiego. Prawda jest taka, że od śmierci Lecha Kaczyńskiego PiS jest partią antyukraińską – z wyjątkiem pierwszych lat po wybuchu wojny. Dziś niechęć wobec Zełenskiego jest w partii powszechna.
A mimo to Jarosław Kaczyński powiedział: stop. Publicznie skarcił Czarnka, a Puda – wiele na to wskazuje – także dostał reprymendę. Nawet jeśli sondaże pokazują rosnące nastroje antyukraińskie, to wcale nie oznacza, że Polakom spodoba się rozbiór Ukrainy dokonywany przez naszego sojusznika Trumpa na warunkach naszego wroga Putina. Bo nawet jeśli Polacy bywają antyukraińscy, to na pewno nie są proputinowscy.
W tym sensie ślepe firmowanie przez PiS kremlowskich knowań Trumpa byłoby dla Kaczyńskiego niebywale ryzykowne.
Na prawicy jest właśnie taka obawa – że ekspansja Trumpa pójdzie dalej i złotowłosy odwinie taki numer, który już ciężko będzie wytłumaczyć walką o pokój światowy. Możliwych wariantów jest kilka. Prasa w Niemczech i Wielkiej Brytanii donosi o potajemnych negocjacjach USA z Rosją w sprawie wznowienia tranzytu gazu gazociągami Nord Stream – a te rury od lat są dla PiS symbolami zdrady Zachodu wobec Polski.
Pojawiają się też przecieki o możliwych redukcjach amerykańskiej armii w Europie, w tym w Polsce – a to trudno byłoby przedstawić opinii publicznej jako sukces.
Wreszcie, pamiętać należy, że to za pierwszej kadencji Trumpa Kongres USA uchwalił głośną ustawę „447”, która dotyczy rozliczenia mienia po ofiarach Holokaustu. W lutym 2019 r. podczas pobytu w Warszawie ówczesny trumpowski sekretarz stanu USA Mike Pompeo zwracał uwagę rządowi PiS, że powinien „poczynić postępy w zakresie restytucji mienia ofiar Holokaustu”.
Jeśli Trump wróci do tej kwestii z właściwym dla jego drugiej kadencji wigorem i przećwiczoną na Zełenskim retoryką – a takie obawy słychać w PiS – to w Polsce wybuchnie gigantyczna awantura o skutkach politycznych trudnych do przewidzenia.
Dopóki jednak Trump wprost nie weźmie Polski na swój celownik, to Kaczyński będzie przymykał oczy na jego szaleństwa – nie tylko próbę obalenia Zełenskiego pod dyktando Putina, ale także wprowadzenie ceł na produkty z Unii Europejskiej czy żądanie od sojuszniczej, natowskiej Danii, by wydała mu Grenlandię.
Prezes zgodzi się na wszystko, byle tylko prezydent USA znalazł chwilę na obalenie Tuska. Bo wtedy będzie mógł zrobić Waszyngton w Warszawie.
