Spośród wszystkich opowieści związanych ze śmiercią papieża Franciszka, budzącym ekscytację konklawe, walką kardynalskich buldogów pod dywanami Watykanu najbardziej na wyobraźnię działa historia tajemniczej białej skrzyni.
Otóż po wyborze Jorge Bergoglia na nowego papieża zaprosił go do siebie Benedykt XVI i wręczył mu skrzynię, względnie pudło w kolorze papieskiej bieli, mówiąc, że w pudle są dowody na najobrzydliwsze przestępstwa ludzi Kościoła. Fantazje o tym, że Jezus uciekł z krzyża, miał dzieci z Marią Magdaleną i dały one początek dynastii Merowingów, to jest nic w porównaniu z białym pudłem, które Benedykt przekazał Franciszkowi, a ten przez cały swój pontyfikat nie ujawnił jego zawartości. Już to dyskwalifikuje Franciszka, bo jak widać, nie uznał za stosowne rozliczyć się ze zbrodniami organizacji, której przewodził. Ogłoszenie, co naprawdę znajduje się w białym pudle, mogłoby stać się większą sensacją niż odnalezienie św. Graala, bo w końcu ile można szukać jakiegoś kieliszka z Ostatniej Wieczerzy, podczas gdy pod nosem mamy coś, co powinno wysadzić w powietrze najstarszą korporację świata.
Kościół nas kręci
No tak, macie rację… Ta korporacja wylatuje w powietrze od dwóch tysięcy lat i po każdym wyleceniu w powietrze powraca jeszcze potężniejsza, jeszcze bardziej tajemnicza i jeszcze gęściej zaludniona przez ponure kreatury w czarnych sukienkach. Od dwóch tysięcy lat Kościół nas kręci nie dzięki swojemu posłannictwu, ale dzięki swojemu zepsuciu. Kręci nas dzięki swym matactwom, manipulacjom i makiawelizmowi.
Kościół był pożywką dla teorii spiskowych, dla powieści sensacyjnych, dla horrorów, bo z Kościoła zawsze dawało się coś wycisnąć; coś strasznego, wzniosłego, a nawet śmiesznego. Iluż scenarzystów i reżyserów pasło się na Kościele, iluż producentów literatury gatunkowej wymyślało niedorzeczne fabuły, nadmuchując je do rozmiarów potężnej książki. Iluż pisarzy wzbogaciło się dzięki istnieniu mrocznych tajemnic Kościoła – od Dana Browna po Marcina Wolskiego i na odwrót.
Ile można szukać jakiegoś kieliszka z Ostatniej Wieczerzy, skoro pod nosem mamy coś, co powinno wysadzić w powietrze najstarszą korporację świata
Ileż wreszcie powstało horrorów o egzorcystach, strasznych i tandetnych filmów o opętaniach, no i o diabolicznych zakonnicach oczywiście. Ileż nakręcono też filmów pornograficznych z aktorkami w habitach! Pornosy o zakonnicach to osobny gatunek sztuki filmowej, nie wykluczam, że są nawet koneserzy, którzy oglądają wyłącznie pornografię rozgrywającą się w klasztorach. Jakże uboższa byłaby historia pornografii, gdyby nie istnienie Kościoła!
„Watykan zawsze był gniazdem rozpusty”
Jakże uboższa byłaby też historia wybitnych seriali, gdyby nie Kościół. Pokochaliśmy serial „Młody papież” i jego ciąg dalszy „Nowy papież” nie tylko dlatego, że pod ręką genialnego Paola Sorrentina Watykan okazał się olśniewający i pociągający, ale dlatego, że Jude Law jako seksowny Ojciec Święty był personifikacją naszej fantazji o papieżu młodym i nowoczesnym. O kimś, kto wypali żywym ogniem podłość i hipokryzję dławiące Stolicę Piotrową. Nasze myślenie, pisanie i czytanie o tej babilońskiej instytucji od lat naznaczone jest frajerstwem – wciąż towarzyszą nam nadzieje związane z odnową duchową i oczyszczeniem stajni Augiasza. Ale przecież Watykan zawsze był gniazdem rozpusty, niegodziwości, symonii, a dziwne relacje polityczno-seksualne stanowią fundament tej potężnej budowli.
Mieliśmy już kiedyś naprawdę młodego papieża – nazywał się Jan XII i miał 18 lat, gdy zasiadł na Tronie Piotrowym, a było to w 955 r. Jego największym dokonaniem miało być zamienienie Lateranu – gdzie wówczas urzędowali Ojcowie Święci – w doskonale prosperującą agencję towarzyską, jak to się dziś nazywa, zaludnioną przez najlepsze seksworkerki, choć inaczej je wówczas określano.
Od kiedy król Franków Pepin Krótki ustanowił w 755 r. Państwo Kościelne – miejcie pretensje do Francuzów! I do Niemców! – rozpoczęła się barwna historia spisków, zbrodni i przemocy. Moja ulubiona, jeśli można tak powiedzieć, epoka w dziejach Stolicy Piotrowej to okres nazywany „pornokracją”. Był to poniekąd najbardziej postępowy czas w całej historii Kościoła, gdy ta patriarchalna instytucja szeroko otworzyła się na kobiety. Przez większą część X w. w Rzymie rządziły kochanki papieży – szczególnie legendarna Marozja – które z tymi papieżami płodziły dzieci, rodząc kolejnych papieży, bo urząd przechodził z ojca na syna. Ale też rodziły córki, które później zostawały kochankami papieży, ponieważ jednym z fundamentów wiary katolickiej jest rodzina. Kościół zawsze bronił instytucji rodziny i miał ku temu bardzo poważne powody.
Od stuleci papieże działają wbrew rozkazom Boga i dlatego należy ich uznać za heretyków
Przepowiednia Malachiasza
Niestety, szlachetny pomysł, żeby papiestwo było czymś na kształt rodziny patchworkowej, w kolejnych stuleciach był rugowany przez rygorystów moralnych. I mimo iż pojawiali się odważni progresiści jak Aleksander VI, szerzej znany jako papież Borgia, który spłodził dziesiątkę dzieci z różnymi kobietami, to papieże porzucili zdrową praktykę posiadania oficjalnych kochanek i płodzenia potomstwa. A przecież Bóg powiedział w Piśmie Świętym: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się!”. Od stuleci papieże działają wbrew rozkazom Boga i dlatego należy ich uznać za heretyków.
Bardzo mnie rajcuje przepowiednia Malachiasza, który miał wizję, że po papieżu zwanym Piotr Rzymianin nastąpi koniec świata. Z wyliczeń Malachiasza wynika, że owym Piotrem Rzymianinem jako żywo był Franciszek, co znaczy, że Apokalipsa jest bliżej, niż nam się do niedawna wydawało. „Nie jestem antypapieżem, nie jestem Antychrystem. Nie jestem ostatnim papieżem” – mówił Franciszek, bo wiedział, że proroctwo Malachiasza krąży po świecie, a katolicy mają cykora, że koniec świata naprawdę się zbliża. Jak ktoś się zarzeka, że nie jest Antychrystem, wzmóżmy czujność – Szatan zazwyczaj udaje, że w ogóle go nie ma.
Pierwszy antypapież pojawił się już w 217 r., miał na imię Hipolit i oczywiście został męczennikiem. Zanim zmarł z wycieńczenia w trakcie zesłania na Sardynię, gdzie pracował w kamieniołomie, to krytykował papieża Zefiryna i papieża Kaliksta, tego drugiego za tolerowanie w Kościele cudzołożników i morderców. W ogóle bycie antypapieżem to ciężki kawałek chleba: w 998 r. antypapieżowi Janowi XVI bracia katolicy wyłupili oczy, odcięli nos, język, a nawet wargi, nie mówiąc o obcięciu rąk, a później pokazywali go gawiedzi, by wreszcie wtrącić do lochu na zatracenie.
Papieże i cały ich dwór robili przez epoki wszystko, żeby zniechęcić ludzkość do katolicyzmu, ale skoro to się nie udało przez dwa tysiące lat, to może płonne są nadzieje wojujących antyklerykałów, że Babilon spłonie? Skoro nawet cesarzowi Dioklecjanowi, autorowi największych prześladowań w dziejach, nie udało się wyplenić wyznawców Chrystusa, a ci później zbudowali instytucję, która przetrwała wszystkie nowożytne imperia, to znaczy, że zbrodnia, knowania, manipulacje, a przy okazji folgowanie najbardziej odjechanym potrzebom seksualnym, byle pod płaszczykiem rygoryzmu moralnego, popłaca. Dioklecjan naprawdę bardzo się starał: chrześcijan palił, mordował, rzucał dzikim zwierzętom na pożarcie, a oni wciąż tylko się mnożyli. Jedyny rezultat, jaki osiągnął, to cała armia świętych męczenników, czyli ówczesnych celebrytów, których do dziś otaczamy kultem.
