Jarosław Kaczyński postanowił w imię wygranej Karola Nawrockiego wspomnieć swojego brata. Możliwości są dwie albo prezes nie wie, co mówi, albo prezes postanowił pamięć o Lechu Kaczyńskim ponownie wykorzystać w bardzo brudnej walce politycznej.
Jarosław Kaczyński w końcu miał szansę odpowiedzieć na pytania o przeszłość Karola Nawrockiego. Z całego ciągu myśli prezesa wynika, że po pierwsze nie wierzy — nawet w informacje, które potwierdził sam kandydat — a nawet, jeśli są one prawdziwe to i tak nie są one problemem, bo i on i jego zmarły brat brali udział w ustawkach.
— Nie potrafię policzyć, ile razy we wczesnej młodości, dzieciństwie byłem pacjentem pogotowia ratunkowego. Nie dlatego, że się wywracałem na ulicy, czy podczas meczów, ale dlatego, że nawet na Żoliborzu było bardzo dużo różnych ludzi, a walki toczyły się w najwyższym stopniu zdecydowanym — opowiadał na konferencji prasowej Jarosław Kaczyński i dodał, że we wczesnej młodości również jego brat Lech Kaczyński brał udział „w tego rodzaju ustawkach, czy bójkach, też często niebezpiecznych”.
Ta informacja jest szokująca z kilku powodów. Jarosław Kaczyński wielokrotnie, komentując burzliwą młodość Donalda Tuska, podkreślał, że on pochodzi z lepszych miejsc, wszystkie opowieści o udziale jego i jego brata w jakichkolwiek bójkach to są historie o chłopcach w wieku kilku i kilkunastu lat, którzy podstępnie atakowali przeciwnika, jeden skradał się z tyłu i klękał za ofiarą, a drugi ją popychał tak, aby upadła podcięta przez kucającego brata.
Ja też jestem z Żoliborza
Walki toczące się na Żoliborzu to legendy z gatunku opowieści zawartych w powojennej literaturze chłopięcej Adama Bahdaja. Tak jak Paragon, Perełka i Mandżaro w Śródmieściu, być może bracia Kaczyńscy walczyli na Żoliborzu, ale umówmy się, że z ustawką kibicowską nie ma to nic wspólnego. Można zatem założyć, że prezes po prostu nie ma zielonego pojęcia, o czym mówi, bo mylą mu się wspomnienia i legendy z przeszłości z rzeczywistością.
Ja też jestem z Żoliborza i powiem panu szczerze panie prezesie, że w żadnej naszej dzielnicowej legendzie nikt o ustawkach z pana udziałem nie wspomina. Ba, moja mama chodziła z Lechem Kaczyńskim do liceum, a mój wuj z panem do jednej klasy. Nadal nic. W naszej zbiorowej pamięci takich wydarzeń po prostu nie ma. Są za to wspomnienia o tym, że nie chciał ani pan, ani Lech Kaczyński włączać się w żadne „zadymy”, bo poważnie myśleliście o przyszłości. Ale być może w tak dużej zbiorowości ludzkiej zwyczajnie inne historie z waszej bogatej przeszłości umknęły i się rozmyły.
Lech walczył ze stadionową bandyterką
Wbrew zmanipulowanym wersjom wydarzeń Lech Kaczyński lubił piłkę nożną i potrafił zaskoczyć swoich rozmówców znajomością tematu. Miał też bardzo wyrobioną opinię o stadionowych bandytach. Kiedy tylko został prezydentem, doszło w Warszawie do bójek kiboli na placu Zamkowym. Lech Kaczyński zapewnił i rząd, i komisarza Warszawy, że mogą na niego liczyć w sprawie zmian w prawie i zaostrzeniu przepisów godzących w kiboli. — W nocy z 13 na 14 maja doszło do zdarzeń, które powtarzać się nie mogą. Są niebezpieczne, zawsze grożą ludzkiemu zdrowiu, czasem nawet życiu, bezpieczeństwu obywateli — mówił prezydent Kaczyński.
Jarosław Kaczyński to wszystko wie, czy można zatem założyć, że zapomniał, albo po prostu interpretował poglądy swojego brata inaczej? Nie. Bardziej prawdopodobną wersją jest to, co wielokrotnie mówili byli politycy PiS.
Wszystko dla władzy
Prezes dla politycznej korzyści po prostu powie i zrobi wszystko, nawet jeśli będzie musiał wciągnąć w to swojego brata. Jarosław Kaczyński ma po prostu głęboko w duszy zakorzenione przekonanie, że cel uświęca środki. Jeśli trzeba powiedzieć, że Gierek był patriotą, to powie, jeśli trzeba powiedzieć, że właściwie Lech Kaczyński był stadionowym bandytą, to też to powie.
Dla prezesa nie ma znaczenia, na ile jest to informacja prawdziwa i czy przypadkiem nie uderza w dobre imię jego brata. Ważne jest tu i teraz, jeśli opowieść o tym, że Lech brał udział w ustawkach ma tu i teraz pomóc to po prostu tak trzeba. Jest to niezwykle smutne, że można pogrzebać wszystkie swoje przekonania wyłącznie dla podbicia wyniku człowieka, który nigdy nie spełniłby standardów moralności Lecha Kaczyńskiego, ba, nie spełniłby standardów prezesa Kaczyńskiego, gdyby akurat nie był mu potrzebny.
