To jednak bardzo smutne, że po tej prezydenturze nie zostanie prawie nic.
Ewidentnie Andrzej Duda źle znosi myśl, że już za dwa miesiące zostanie emerytem. Złakniony zainteresowania, które towarzyszyło mu przez dekadę, coraz wyraźniej stawia na stand-up. Kuriozalnymi wywiadami zdumiewa nawet prowadzących je dziennikarzy.
Wszystkim tym występom towarzyszą intensywna gra głosem oraz kabaretowe, niezbyt wyrafinowane miny. Nad treścią nie ma się co pochylać, bo jej brak – Duda prawi o tym, że jest człowiekiem sukcesu, o bonach turystycznych i o tym, że w czasie wojny prezydent musi być trzeźwy.
Chociaż nie. Jest jedno przesłanie, które przedstawia niemal jak swój polityczny testament. To ślepe poparcie dla Karola Nawrockiego, mimo jego mętnej przeszłości.
O ustawkach, czyli kibicowskim mordobiciu, w którym specjalizuje się kandydat PiS: „Chłopcy, zwłaszcza mocni, męscy, jak są młodzi, to lubią się poszarpać i zachowują się jak małe niedźwiadki, małe tygrysy, walczą ze sobą”.
O doniesieniach rozmówców Onetu, wedle których Nawrocki sprowadzał prostytutki do sopockiego Grand Hotelu, gdy dwie dekady temu był tam ochroniarzem: „Mam nadzieję, że zwycięży uczciwość, a nie cynizm i draństwo”. Zresztą „cynizm i draństwo” to nowy refren wszelkich wypowiedzi Dudy. Szkoda, że poznał te słowa tak późno.
Tak, Duda źle kończy. Tak, Duda za dwa miesiące zostanie nikim. Można byłoby powiedzieć, że nie jest to do końca jego wina, bo wszyscy polscy prezydenci po zakończonej misji lądują na politycznym marginesie. W pałacu alienują się na tyle, że nie mają jak wrócić do czynnej polityki. Tyle że Duda – w odróżnieniu od swych poprzedników – był nieszczególnie ważny jeszcze przed samą prezydenturą. Teraz po prostu powróci do swego naturalnego stanu. W jego biografii dwie kadencje w pałacu prezydenckim to element zupełnie niepasujący do pozostałych przeżyć.
W 2015 r. i 2020 r. potrzebował go Jarosław Kaczyński. Chciał za jego chłopięcą twarzą ukryć swój plan rozwalenia III RP i to mu się udało. Ale dziś Duda jest z punktu widzenia prezesa zużytym i zbędnym narzędziem, którego wartość od dawna jest w kierownictwie PiS kwestionowana.
Zresztą kto Dudy potrzebuje? Nikt. Jego wielkie plany zbudowania własnej frakcji w PiS pod rękę z Morawieckim czy Obajtkiem skończyły się niczym. Flirt z Konfederacją, obliczony na przebudowanie prawicy i odesłanie na emeryturę Kaczyńskiego, także. Odwrócili się jego najbliżsi ludzie. Szefowa kancelarii Małgorzata Paprocka oraz minister Wojciech Kolarski grają na Nawrockiego, licząc na pozostanie w pałacu. Były szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Jacek Siewiera dołączył do ekipy Rafała Trzaskowskiego, a doradca prezydenta Łukasz Rzepecki jest już w Konfederacji. Od Dudy odkleił się nawet „wiceprezydent” Marcin Mastalerek.
Każdy myśli o sobie, nikt nie myśli o Dudzie, który nie zapewni już swym ludziom żadnej przyszłości.
Przyszłość samego prezydenta też jest niepewna. Liczył na to, że z racji zaangażowania w pomoc dla Kijowa po wybuchu wojny dostanie posadę w banku stworzonym przez Zachód, by odbudować Ukrainę. Ale po pierwsze – nie wiadomo, czy bank powstanie. A po wtóre – wcale nie jest pewne, że ktokolwiek chciałby tam zatrudnić Dudę. Nawet z chwalebnej proukraińskiej karty prezydenta niewiele zostało – dziś popiera Nawrockiego, który jest politykiem wrogim wobec Kijowa.
Duda nie ma wyjścia. Musi wisieć na klamce Donalda Trumpa, w oczekiwaniu, że znajdzie dla niego jakiekolwiek zajęcie. Dlatego tak bezkrytycznie łyka wszystkie prorosyjskie wolty amerykańskiego prezydenta – nie może szkalować swego patrona. Szkopuł w tym, że Trump także już Dudy nie potrzebuje, bo de facto nie jest już prezydentem i nic od niego nie kupi.
Jedyne, co pozostanie po Dudzie, to weta, którymi zatrzymał totalną rewolucję Kaczyńskiego. To on w 2017 r. zawetował ustawy, które umożliwiały PiS przeprowadzenie totalnej czystki w sądach. A w 2021 r. ustawę, która była próbą przejęcia kontroli nad TVN. Do tego Duda dwa razy w 2022 r. zawetował lex Czarnek, która dawała pisowskiemu ministrowi prawo do pełnej kontroli nad tym, jak uczone są dzieci w każdej polskiej szkole. I także Duda – pod naciskiem Joe Bidena – zatrzymał szalone pomysły Kaczyńskiego na powołanie komisji ds. rosyjskich wpływów, która miała za cel całkowite wyeliminowanie z polityki Donalda Tuska. Proszę samemu rozsądzić, czy na 10 lat to dużo, czy też mało.
Ja nawet rozumiem, czemu Andrzej Duda ściskał swe mocne, męskie, niedźwiedzie kciuki za Nawrockiego. Bo tylko na tle Nawrockiego prezydenturę Dudy da się wspominać z sentymentem.
