Rząd szuka rzecznika. Podobno już w przyszłym tygodniu dowiemy się, kto nim będzie, bo propozycja padła i jest rozważana. A Donald Tusk składa raczej propozycje nie do odrzucenia. Problem w tym, że Tusk miał już kilku rzeczników i żaden z nich nie odniósł sukcesu. Z winy samego premiera.
Ze wszystkich informacji, jakie do tej pory wyciekły z okolic Alej Ujazdowskich, wynika, że nowym rzecznikiem będzie mężczyzna, poseł i z doświadczeniem dziennikarskim. W otoczeniu premiera jest przynajmniej kilka osób, które kiedyś pracowały w mediach. Także w wielu resortach na stanowiskach rzeczników są byli dziennikarze – tak jest w ministerstwach sprawiedliwości, spraw zagranicznych czy sportu. Tyle że żadna z tych osób nie jest politykiem. A jak słyszymy z najbliższego otoczenia premiera, Donald Tusk uznał, że rzecznikiem powinien być „samodzielny polityk”.
Kto zatem może spełnić warunki założone przez premiera? Wielokrotnie wymieniano tu Macieja Wróbla, wiceminister kultury, były dziennikarz TVP. On sam mówi jednak, że propozycji nie dostał. Jeśli dostanie, to oczywiście ją rozważy. Tu jest jednak zasadniczy problem. Maciej Wróbel jest politykiem z bardzo krótkim stażem. Do tego tak naprawdę nie zna się z Donaldem Tuskiem. A Tusk potrzebuje rzecznika, do którego miałby pełne zaufanie.
Jest były senator i były ambasador Marcin Bosacki. Niegdyś rzecznik Radosława Sikorskiego, związany politycznie także z Grzegorzem Schetyną. W Sejmie słyszymy jednak, że on także propozycji nie dostał.
Na giełdzie pojawia się także nazwisko Adama Szłapki. Lider Nowoczesnej jest obecnie ministrem ds. Unii Europejskiej w Kancelarii Premiera i odpowiada jeszcze przez 17 dni za polską prezydencję w Unii. Do końca czerwca ma zatem zajęcie. Co potem? Pytany odpowiada pokrętnie, że po 1 lipca nadal będzie brał udział w posiedzeniach rządu. To może oznaczać, że po prostu nadal będzie ministrem. Równie dobrze może jednak wskazywać, że zostanie rzecznikiem. I ta druga opcja wydaje się w tej chwili najbardziej prawdopodobna.
Problem Donalda Tuska z rzecznikiem rządu. Nigdy nie miał tu sukcesów
Poszukiwanie rzecznika to w zasadzie zabawa między Donaldem Tuskiem a dziennikarzami, bo samo nazwisko nie ma żadnego znaczenia. A prawda jest taka, że rządy Donalda Tuska nie miał nigdy dobrego rzecznika. Z prostego powodu – premier nie potrafił zdecydować, czego tak naprawdę chce od rzecznika.
Pierwszym rzecznikiem jeszcze w 2007 r. była Agnieszka Liszka. Dziennikarka, która przyszła prosto z mediów. Umiała rozmawiać z dziennikarzami, ale nie miała pojęcia, co dzieje się w tajemnym kręgu najbliższego otoczenia premiera. Dlatego nie potrafiła dziennikarzom powiedzieć nic poza wygłoszeniem stworzonych w biurze komunikatów. Kolejny był Paweł Graś. Człowiek z najściślejszego kręgu premiera. Ten z kolei wiedział tak dużo, że na wszelki wypadek nie mówił nic. Nigdy. A na wszystkie prośby i pytania dziennikarzy odpowiadał „pomyślimy”. Potem nastała Małgorzata Kidawa-Błońska. Z tego całego zestawu była chyba najlepszym rzecznikiem, bo odpowiadała na pytania i odbierała telefony, co po urzędowaniu Pawła Grasia było przyjemną odmianą. Tyle że ani rząd, ani sama Platforma nigdy nie mieli porządnych rzeczników. Powód jest prosty – zamiast profesjonalnego przygotowania preferowano styl improwizacji. Rzecznicy Platformy zawsze byli mili, łapali dobry kontakt z dziennikarzami, ale albo nic nie wiedzieli, albo nieumiejętnie próbowali kłamać i rozgrywać swoje.
Do rzeczników, którzy nic nie wiedzą i takich, co wiedzą za dużo, trzeba też doliczyć tych, którzy próbują na rzecznikowaniu robić swoją własną karierę polityczną. Ci są najgorsi. Zwłaszcza kiedy rzecznik sam odpowiada na zaproszenia do telewizji i innych mediów, a zamiast być ustami lidera czy partii zaczyna sądzić, że ma coś ważnego do powiedzenia od siebie.
Zdecydowanie lepszych rzeczników wybierało Prawo i Sprawiedliwość. Zostawali nimi młodzi politycy, którzy mieli ambicje, coś tam potrafili, i byli otwarci na nowe pomysły. Ale przede wszystkim bardzo, ale to bardzo chcieli się wykazać. Politycy PiS nie popełniają też błędu Tuska i dopuszczają swoich rzeczników do wewnętrznego kręgu.
Jaki powinien być rzecznik rządu? Nie chodzi o nazwisko
Wybierając rzecznika tym razem, Tusk próbuje postawić na doświadczonego polityka. Nie ma czasu wychowywać sobie kogoś, kto będzie za niego mówił, ale jeśli weźmie znowu kogoś, kto rozgrywa własną grę, ma swoją pracę w Sejmie i swoje polityczne warcaby, nie będzie to miało żadnego sensu. Rzecznik rządu to musi być człowiek, który ma dla premiera przynajmniej 24 godziny na dobę (ba, w tej pracy można by wydłużyć dobę do 48 godzin, a i tak brakowałoby czasu). Przychodzi do pracy pierwszy, przegląda media, robi prasówkę. Ale nie po prostu czyta, lecz także wyciąga wnioski i wie jakie pytania mogą zadawać dziennikarze. Śledzi poranne programy publicystyczne i robi to samo – wyciąga wnioski. Do tego dochodzi także śledzenie mediów społecznościowych i reagowanie, zanim coś stanie się to wiralem. Rzecznik musi wiedzieć, że jest temat, który po prostu „grzeje wszystkich” i będą kolejne pytania, a to może oznaczać np. zwołanie szybkiego briefingu.
Tak naprawdę nie chodzi tu o to, czy na czele biura prasowego będzie stał pan X, czy pan Y. Pytanie, czy będzie to ktoś, kto ma pomysł na komunikację i profesjonalizację tego, co dzieje się na zapleczu kancelarii premiera.
