Niewielka wiązka nerwów czy potężny organ, oplatający wszystkie narządy kobiecej miednicy i mający swoje specjalne centrum dowodzenia w mózgu? Naukowcy mają już odpowiedź.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Łechtaczka jest o wiele bardziej skomplikowanym narządem, niż nam się do niedawna wydawało. I wymagającym uważnej „obsługi” —wynika z najnowszych badań naukowców.
O tym, że główna siedziba seksualności jest nie w genitaliach, ale w głowie, wiemy nie od dziś — choć wydaje się, że prawda ta dotyczy zdecydowanie bardziej kobiet niż mężczyzn. To powiedzenie zyskało jednak nowy, biologiczny wymiar dzięki badaniu przeprowadzonemu przez prof. Christine Heim ze Szpitala Uniwersyteckiego Charite w Berlinie. Sprawdzała ona za pomocą funkcjonalnego rezonansu magnetycznego fMRI, jak dokładnie przebiega szlak nerwowy od łechtaczki do mózgu podczas jej stymulacji.
Łechtaczka. Mózgowe siedlisko rozkoszy
Do swojego badania zaprosiła 20 zdrowych kobiet, w wieku od 18 do 45 lat. W czasie badania ich łechtaczki były stymulowane przez mały okrągły wibrator specjalnie zaprojektowany do tego zadania. Kobiety umieszczały urządzenie w majtkach na poziomie łechtaczki, a wtedy strumienie powietrza powodowały lekkie wibracje membrany urządzenia. Stymulowano je ośmiokrotnie, za każdym razem po 10 sekund, przeplatając je 10 sekundami odpoczynku. Jednocześnie prof. Heim skanowała mózgi ochotniczek, poszukując obszaru, który „rozświetli” się szczególnie mocno na obrazach z fMRI.
Naukowcy już wcześniej podejmowali takie próby, ale nie umieli uzyskać miarodajnego wyniku. Prof. Heim jednak to się udało. Okazało się, że miejsce, które w mózgu odpowiada na bodźce pochodzące z łechtaczki znajduje się w korze somatosensorycznej mózgu, tuż obok obszaru odpowiadającego za mózgową „mapę” obszaru bioder. U każdej kobiety obszar dowodzący wrażeniami z łechtaczki miał jednak inną wielkość. Kiedy prof. Heim zapytała, jak często uprawia seks każda z badanych kobiet, okazało się, że jest to dokładnie skorelowane z wielkością obszaru w mózgu odbierającego bodźce z łechtaczki.
— Nie wiemy, czy częstotliwość stosunków stymuluje ten fragment kory somatosensorycznej do wzrostu, czy przeciwnie — kobiety, które mają ten obszar większy, mają też większą ochotę na seks. Ten związek przyczynowo-skutkowy wymaga jeszcze badań — przyznają badacze. Jednak — w myśl powiedzenia, że organ nieużywany zanika — prawdopodobne jest, że to częsta stymulacja łechtaczki prowadzi do powiększenia się przypisanego jej obszaru mózgu, a co za tym idzie zwiększenie intensywności doznań z kolejnych stosunków.
Gdzie zaczyna się łechtaczka
Żeby jednak pieszczoty łechtaczki prowadziły do coraz lepszych i intensywniejszych orgazmów, trzeba poświęcić wystarczająco dużo czasu jej stymulacji, wyczuć, jaki rodzaj dotyku ten wrażliwy organ lubi najbardziej, gdzie się zaczyna, a gdzie kończy. Łechtaczka bynajmniej nie ogranicza się do niewielkiej, bardzo wrażliwej wypukłości nad cewką moczową. Owszem, to jej bardzo ważna, zewnętrzna część, ale łechtaczka to w rzeczywistości organ o wiele większy niż naukowcy czy lekarze sądzili jeszcze ćwierć wieku temu. W 1998 roku ukazało się przełomowe badanie przeprowadzone przez prof. Helen O’Connell z australijskiego Western Health, która opracowała trójwymiarowy model łechtaczki, potwierdzając go w 2005 roku badaniami za pomocą rezonansu magnetycznego.
Po raz pierwszy badania te otworzyły oczy specjalistów medycyny i seksuologii na prawdziwy kształt łechtaczki. Okazała się ona podobnym do egzotycznego kwiatu narządem, którego płatki rozciągają się daleko pod kością łonową, otaczają całą pochwę i docierają aż do okolic odbytu. Łącznie prof. O’Connell naliczyła aż 15 tys. zakończeń nerwowych w całym rejonie zdominowanym przez wewnętrzne części łechtaczki. Podobnie jak tkanka zewnętrznego „guziczka” łechtaczki, również jej ukryte przed wzrokiem części nabrzmiewają pod wpływem podniecenia seksualnego. Jak potwierdziła w 2015 roku prof. O’Connell, to właśnie wypustki łechtaczki są najpewniej mylnie brane za mityczny punkt G w pochwie. Tak naprawdę go nie ma, a wrażliwe na dotyk zgrubienie, które można wyczuć u kobiety w pochwie, to właśnie tkanka wewnętrznej łechtaczki w erekcji.
Od przyjemności do ciąży
Obecnie prof. O’Connell kontynuuje swoje badania i jednocześnie zdumiewa się tym, że właściwie oprócz niej niemal nikt w naukowym świecie nie interesuje się tym kobiecym organem. Jak sprawdziła badaczka, od 1947 roku ukazało się zaledwie 11 prac naukowych poświęconych anatomii łechtaczki. Być może ten brak zainteresowania wynika z faktu, że łechtaczkę postrzega się do dzisiaj jako nędzny substytut penisa, niemający żadnej innej funkcji poza dostarczaniem przyjemności.
Łechtaczka jest nieistotna z medycznego czy reprodukcyjnego punktu widzenia — to przekonanie jest wciąż powszechne, choć najnowsze badania temu przeczą. Okazuje się bowiem, że stymulacja łechtaczki skutkująca orgazmem ma ogromne znaczenie dla ułatwienia zapłodnienia. Jak podaje „Clinical Anatomy”, bodźce przyjemności płynące z łechtaczki do mózgu aktywują w nim różne procesy ułatwiające dotarcie plemnikom do komórki jajowej, między innymi odpowiednie ustawienie szyjki macicy, wzrost przepływu krwi w dolnych częściach miednicy, lepsze natlenienie dróg rodnych. Żeby to wszystko jednak się zadziało, trzeba przestać wierzyć w bajki, że kobiecy orgazm — zwłaszcza łechtaczkowy — to tylko fanaberia, którą można w seksie pominąć.
