Andrzej Duda strasząc naród, który noc w noc jest dręczony atakami na niewyobrażalną skalę, wykazał się wyjątkową małością. Co więcej, zszargał w ten sposób jedyną jasną część swojego dziedzictwa.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Ukraina przeżywa ciężkie chwile, być może najcięższe odkąd ponad trzy lata temu rosyjskie czołgi wjechały na przedmieścia Kijowa. Mieszkańcy ukraińskiej stolicy kolejną noc spędzili w schronach i na stacjach metra. Rosjanie dzień w dzień wysyłają drony i pociski balistyczne na ukraińskie miasta. Chcą w ten sposób złamać społeczeństwo i zmusić kraj do przyjęcia rosyjskich warunków. W nocy z wtorku na środę padł kolejny rekord, bo na Ukrainę poleciało 728 dronów i 13 pocisków rakietowych, a głównym celem uderzeń był Łuck leżący kilkadziesiąt kilometrów od polskiej granicy.
Andrzej Duda daje upust emocjom
Niemal w tym samym czasie odchodzący prezydent daje upust frustracji z powodu niedoceniania roli Polski przez sojuszników z NATO i Ukraińców. Robi to w sposób kuriozalny, nieprzystający powadze urzędu. W wywiadzie udzielonym Otwartej Konserwie mówi: „Uważam, że i Ukraińcy, i nasi sojusznicy po prostu myślą, że lotnisko w Rzeszowie i nasze autostrady należą do nich, przepraszam, jakby to było ich. No więc nie, one należą do nas. Więc jeśli komuś coś się nie podoba, po prostu je zamykamy i do widzenia. Robimy remont. Zamykamy lotnisko w Rzeszowie, a ładunki dostarczajcie na Ukrainę drogą morską, powietrzną, nie wiem, zrzucajcie na spadochronach, radźcie sobie. Szczególnie gdy pomija się nas w gremiach międzynarodowych, gdzie decydowano o pomocy przez nasze terytorium, ja uważałem, że to jest skandal”.
Nie chcę rozwodzić się na temat powodów „wybuchu” prezydenta. Ukraińcy przez pewien czas rzeczywiście próbowali grać ponad naszymi głowami, stawiając na potężniejszych partnerów — USA i Niemcy. Roszczeniowym podejściem władz w Kijowie do Polski zaskoczony był swego czasu także szef polskiej dyplomacji. Do spięcia Radosława Sikorskiego z Wołodymyrem Zełenskim doszło we wrześniu 2024 r. w Kijowie w kuluarach międzynarodowej konferencji Yalta European Strategy (YES).
W rozmowie z Krzysztofem Ziemcem Duda chciał najwyraźniej wskazać na fakt, że Polska mogła prowadzić bardziej asertywną politykę zarówno wobec Stanów Zjednoczonych, jak i Ukrainy. Jesteśmy nie tylko sąsiadem i bliskim sojusznikiem Ukrainy, ale także jej frontowym zapleczem logistycznym. To przez nasze terytorium przechodzi większość zachodniej pomocy wojskowej. Odchodzący prezydent miał prawo do wyrażenia swego niezadowolenia. Niestety zarówno czas, w którym podniósł tę kwestię, jak i forma, w jakiej to zrobił, dowodzą, że brak mu nie tylko dyplomatycznego wyczucia, ale i podstawowej klasy. Nie ruga się w ten sposób partnera i sojusznika, gdy wspólny wróg próbuje go rzucić na kolana. Ukraińskie media zgodnie odebrały słowa Dudy jako groźbę zamknięcia tranzytu przez Polskę.
Andrzej Duda stał ramię w ramię z Ukraińcami
Andrzej Duda nie jest człowiekiem z mojej bajki. Wstydziłem się, gdy bąkał łamanym angielskim za granicą. Wściekałem, gdy podpisywał ustawy sprzeczne z konstytucją. Z zażenowaniem śledziłem jego występy na różnych międzynarodowych forach. Nie podobało mi się, jak flirtował w sieci z „Ruchadłem leśnym” i podśmiewałem się z jego występów na dożynkach. Ceniłem go jednak za jedno — za zdecydowanie proukraińską postawę od samego początku rosyjskiej inwazji. Andrzej Duda był pierwszym zagranicznym politykiem przemawiającym w parlamencie Ukrainy po ataku Rosji. Gdy w maju 2022 r. pojechał do Kijowa, byłem z niego dumy.
Do polsko-ukraińskiego konfliktu o import zboża we wrześniu 2023 r. prowadził konsekwentnie proukraińską politykę. Stał się orędownikiem Ukrainy w Brukseli, Waszyngtonie czy Berlinie. Nawiązał świetne relacje z Zełenskim. Zrobił wiele dla polsko-ukraińskiego pojednania. Kulminacją była wizyta prezydenta Ukrainy w Warszawie w marcu 2023 r. — Rosja nie wygra z Europą, kiedy Ukrainiec i Polak stoją ramię w ramię — mówił na placu Zamkowym prezydent Wołodymyr Zełenski. — Nie uda wam się nas skłócić. Nie uda wam się nas podzielić, nigdy więcej! — zwracał się do Kremla stojący u jego boku prezydent Duda.
Pojednanie polsko-ukraińskie, o którym tak dużo mówili wówczas przywódcy Polski i Ukrainy, jest jednym z najcenniejszych efektów ubocznych rosyjskiej agresji na Ukrainę. Andrzej Duda ma w tym swoje zasługi. Nie rozumiem więc, dlaczego postanowił odejść w tak fatalnym stylu. Prezydent, który jako pierwszy wyciągnął dłoń do Ukraińców, na pożegnanie odwrócił się do nich plecami.
