Najnowsza historia polityczna Polski jest zarówno opowieścią o wyjątkowości Jarosława Kaczyńskiego i Donalda Tuska, jak i o marności wszystkich, którzy chcieliby ten duet obalić. Próbowało wielu, każdy poległ. Za każdym razem okazywało się, że prezesowi PiS i liderowi PO chciało się bardziej.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Przyszedł do polityki, żeby zmieniać Polskę. Uporządkować sądownictwo, przywrócić Trybunał Konstytucyjny, ustabilizować wojsko. Budować Polskę solidarną – demokratyczną – zieloną. Tak Szymon Hołownia przedstawiał się pięć lat temu, gdy po raz pierwszy próbował zostać prezydentem.
Zostawi po sobie aplikację Jaśmina, Sejmflix i mema, jak płacze nad konstytucją.
Schyłek Hołowni – bo chyba poza nim nikt już wielkiej kariery mu nie wróży – na tle innych inicjatyw wycelowanych w POPiS nie jest jakoś wyjątkowo spektakularny. Robert Biedroń miał bardziej bombastyczny start, Paweł Kukiz osiągnął lepszy wynik w wyborach prezydenckich, a Ryszard Petru był kiedyś nawet liderem partyjnych sondaży (celowo nie dołączam do wyliczanki Janusza Palikota, który wchodził do polityki na samym początku rządów PO i PiS). Lidera Polski 2050 wyróżniać może to, że wskoczył bardzo wysoko, aż na fotel marszałka Sejmu.
Pretendentów do rozbicia duopolu łączy jednak coś innego.
Donald Tusk i Jarosław Kaczyński mają pewne miejsce w piątce (trójce?) najwybitniejszych polityków III RP. Dwie nietuzinkowe postaci, które spotkały się w tym samym miejscu i czasie. Messi i Ronaldo, van Gogh i Gauguin, Achilles i Hektor. Populiści zatęsknią za takim liderem jak Kaczyński, demokraci mogą dziesięcioleciami czekać na takiego przywódcę jak Tusk. Dla jasności: to nie jest symetryzm, wyliczanie różnic między tą dwójką – w podejściu do zasad państwa prawa – byłoby trywialne. Kto ich nie widzi, nic nie widzi i niewiele rozumie.
To ważna część opowieści o hegemonii POPiS-u – wiekowi liderzy nie mają żadnej konkurencji wewnętrznej i zewnętrznej, wyzwanie rzucają im politycy mierni i przeciętni. Widać to nawet po tej nocnej schadzce ujawnionej przez Dominikę Długosz z „Newsweeka” i Mariusza Gierszewskiego z Radia Zet. Hołownia w środku nocy poszedł na spotkanie z Jarosławem Kaczyńskim w mieszkaniu Adama Bielana i nie zapaliła mu się żadna lampka alarmowa. Nie przewidział, że może zostać sfotografowany/nagrany (ktoś ma wątpliwości?), że nie wytłumaczy się z tego spotkania, nawet gdyby spędził wieczór na przekonywaniu Kaczyńskiego, że to Adam Nawałka powinien zostać selekcjonerem piłkarskiej reprezentacji Polski. Jarosław Kaczyński raz zrezygnował z nocnego oglądania rodeo i załatwił kilka spraw jednocześnie: wywołał kryzys w koalicji, wprowadził ferment do Polski 2050 i pokazał wszystkim, że jest gotowy do rozmów transferowych i transakcyjnych.
Nie da się inaczej: Szymon Hołownia jest po prostu słaby w tym, co robi. Rzecz nie w poglądach, o ideach można dyskutować, ale prawda jest taka, że nawet gdyby lider Polski 2050 miał jakiś przełomowy pomysł, taki na miarę 500+, to i tak nie potrafiłby go wprowadzić.
Tusk i Kaczyński są w polityce dla władzy. To ich obsesja, cel sam w sobie. Nie chcę zgadywać, po co w polityce byli/są Kukiz, Biedroń, Petru, Hołownia (Dla sławy? Pieniędzy? Stanowisk?), lecz nic nie wskazuje na to, by którykolwiek pragnął władzy tak, jak duet Tusk & Kaczyński. A bez władzy nie ma sprawczości. A jak nie ma sprawczości, to po co na kogoś oddawać głos?
To prawdziwy obraz polskiej polityki i tragedia polskiego wyborcy. Dwójce starszych panów, która w sumie liczy 144 lata, po prostu bardziej się chce. Wiedzą, o co grają i w co grają, mają jasno postawiony cel i prą do niego za wszelką cenę.
Nie ma się co zresztą ograniczać do Kukiza, Biedronia, Petru i Hołowni. Adrianowi Zandbergowi wydaje się, że w polityce wystarczy mieć rację i starać się raz na cztery lata przez kilka tygodni kampanii. Rafał Trzaskowski podczas kampanii w 2020 r. wysłał Tuska na emeryturę, ale potem nie wystarczyło mu chęci, by przejąć partię, i dziadek musiał wrócić, by uratować formację zbliżającą się do jednocyfrowego poparcia w sondażach.
Można oczywiście snuć opowieść o braku dostępu do mediów, zamurowaniu polskiej sceny politycznej, narzekać na polaryzację. Można opowiadać, że się nie da. Ale to wszystko są tanie wymówki, tą drogą polska klasa polityczna doprowadzi do tego, że w wyborach prezydenckich w 2035 r. rywalizować będą kandydat Jarosława Kaczyńskiego z kandydatem Donalda Tuska.
