Donald Tusk zrzucił z sań ministra sprawiedliwości Adama Bodnara. Tego samego, którego jeszcze kilkanaście miesięcy temu wychwalał pod niebiosa, powołując go do rządu.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Jeszcze w styczniu 2024 r. premier piał z zachwytu nad „spokojną i konsekwentną robotą” Bodnara w prokuraturze. Mówił, że „to jest nadzwyczajna umiejętność w sposób wyważony, spokojny, bez cienia agresji, w oparciu o najlepszą wiedzę konstytucyjną i własny autorytet, a ma niezaprzeczalny autorytet, krok po kroku, naprawiać sytuację w prokuraturze”.
I nagle okazało się, że ostrożność Bodnara i jego metoda małych kroków została uznana za nieznośną ślamazarność, a prowadzone pod jego okiem rozliczenia poprzedniej ekipy za największy niewypał tych rządów.
Tusk uznał Bodnara za kamień u szyi swojej ekipy i razem z nim iść pod wodę nie zamierzał. W otoczeniu szefa rządu zwyciężyło przekonanie, że to właśnie brak rozliczeń jest jedną z głównych przyczyn porażki w wyborach prezydenckich Rafała Trzaskowskiego i jeśli ten rząd chce odbudować społeczne poparcie, trzeba z pisowcami i ich aferami iść po bandzie. Z Bodnarem, który jest legalistą do bólu, taki scenariusz byłby niemożliwy. Co innego Waldemar Żurek – niezłomny sędzia, który jak mało kto został przeczołgany przez PiS i może pałać chęcią zemsty.
Bodnar był idealny na początek rządów, gdy trzeba było przekonać Brukselę, że w Polsce sędziowie nie są już prześladowani i powinna uruchomić pieniądze z Krajowego Planu Odbudowy. Ale na trudny czas wojny z prezydentem Nawrockim, jaki niechybnie zacznie się po 6 sierpnia, jest zbyt miękki. Do starcia z Nawrockim i pisowską piątą kolumną w prokuraturze oraz sądach trzeba twardego zawodnika. Czy kimś takim będzie Waldemar Żurek? To się okaże.
Pewnie lepiej by było, gdyby Tusk odwrócił kolejność. Najpierw postawił na Żurka, który nie cackałby się z pisowskimi nominatami w sądach i prokuraturze, a teraz powołał Bodnara, który miesiącami prowadziłby konsultacje zmian w prawie z Komisją Wenecką. To jasne, że prezydent Nawrocki i tak żadnej zasadniczej reformy wymiaru sprawiedliwości nie podpisze, bo jak już powiedział, jego celem jest obalenie rządu Tuska, a nie pomaganie mu w czymkolwiek.
To paradoks, że Bodnar, który od lat marzył o wejściu do polityki, a jego ambicje sięgały być może nawet pałacu prezydenckiego, politykiem być nie potrafił. Zabrakło mu pewnej dozy cynizmu, nieodzownej w tej profesji. Pozostał profesorem prawa z mentalnością Rzecznika Praw Obywatelskich.
O tym, że Bodnar polityki nie czyta i nie rozumie, najlepiej świadczy fakt, iż do końca był przekonany, że może spać spokojnie, wszak ma z Tuskiem „umowę na cztery lata”. Jeśli rekonstrukcja miała mieć jakiś sens, wymagała spektakularnych dymisji. A najbardziej spektakularna i zarazem oczekiwana przez twardy elektorat była dymisja Bodnara. Na kozła ofiarnego nadawał się idealnie. Jego odwołania nie trzeba było dogadywać z koalicjantami, a w Koalicji Obywatelskiej nie ma zaplecza. Wśród ministrów krążą nawet anegdoty o tym, jak nie potrafił odnaleźć się w ekipie Tuska. Jeden z ministrów wspomina wystąpienie Bodnara na posiedzeniu rządu przy okazji sprawy grzywny za zakłócanie ciszy na Orliku w Puławach. Gdy minister sportu Sławomir Nitras (też zrekonstruowany) referował premierowi, że prezydent Puław nie chce zapłacić grzywny za naruszenie zakazu korzystania ze szkolnego orlika, a z boiska korzystają mieszkańcy, na co poskarżyło się starsze małżeństwo, któremu przeszkadzał hałas, Nitras dowodził, że kara to jawny absurd i rząd musi zareagować. Bodnar, przez nikogo niepytany, zabrał głos i wyraził opinię, że to zrozumiałe, iż hałas, szczególnie wieczorem, może komuś przeszkadzać. Tusk – jak wiadomo – zapalony piłkarz i sportowiec, patrzył na to jak wryty.
Po dymisji Adam Bodnar wciąż pozostanie senatorem. Czy straci sentyment do polityki? Jego ludzie mówią, że jest rozgoryczony, bo został przeżuty przez Tuska, a następnie wypluty. Pozostaje pytanie, czy ten rząd, już po rekonstrukcji, znajdzie na siebie nowy pomysł, ale o tym już we wrześniu, bo na razie oddalam się na urlop.
