Rekonstrukcja jest narzędziem z pierwszych rządów Donalda Tuska i nie dziwię się, że premier tak chętnie do niego wraca. Wtedy przecież działało. Co musi się jeszcze zdarzyć, by polski rząd przestał toczyć poprzednią wojnę?
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Czytaj „Newsweeka”
Foto: Newsweek
Dawno nie przeczytałem tak dobitnego dowodu na to, że świat się zmienia, a nadążyć za tą zmianą jest potwornie trudno. W „Foreign Affairs” Gillian Tett, rektorka King’s College Cambridge, oraz Yasmin Green, szefowa google’owego inkubatora innowacji Jigsaw, opisują wnioski z badań nad tym, jak ludzie czytają informacje. Osoby starsze zaczynają standardowo, od tytułu, a potem stopniowo zjeżdżają niżej. Te urodzone po 1997 r., nazywane generacją Z, po tytule natychmiast przewijają do komentarzy, dopiero po nich zagłębiają się w treść. Nie ma znaczenia, że za publikacją tekstu stała redaktorka, która tekst wymyśliła, zleciła, zredagowała. Nie ma znaczenia, że treść artykułu mogła powstać na podstawie badań albo unikatowej wiedzy eksperta. Jeśli komentujący napisze, że redakcja opublikowała bełkotliwego knota, nie tracisz czasu i wychodzisz. Vox populi.
Tekst „Sztuczna inteligencja i rewolucja w zaufaniu” czytałem w przededniu rekonstrukcji rządu, która odbywała się tak długo, że straciła sens, zanim została przeprowadzona. Coś, co miało być nowym otwarciem i dać energię poobijanemu gabinetowi, zamieniło się w jeszcze jeden powód, by ten gabinet obijać. Kiedyś młodzież – która dziś młodzieżą już nie jest – powiedziałaby, że doszło do samozaorania.
Rekonstrukcja jest narzędziem z pierwszych rządów Donalda Tuska i nie dziwię się, że premier tak chętnie do niego wraca. Wtedy przecież działało, młodzi wszyscy byliśmy, w ogóle wszystko było fajniejsze.
W 2025 r. nie da się jednak rządzić metodami z 2007 r. To znaczy da się, lecz publiczność (48 proc. w nowym badaniu Onetu) będzie z tych rządów niezadowolona.
Rząd Tuska naprawdę nie jest tak zły, jak złą mamy o nim opinię. Nie jest nawet tak nieruchawy, na jaki wygląda.
Ponad 0,5 mln ludzi skorzystało już z renty wdowiej, kompleksowe leczenie endometriozy oznacza życiową zmianę dla 2 mln pacjentek, od 1 stycznia milionom ludzi do stażu pracy będzie doliczał się czas spędzony na śmieciówkach (co oznacza np. więcej dni urlopowych do wykorzystania). Dla urodzonych w latach 80. wchodzących na rynek pracy w szczycie popularności umów o dzieło i zlecenie to rewolucyjna zmiana. Do tego dochodzą wznowiony program in vitro i podwyżki dla nauczycieli akademickich. Być może wicepremier Krzysztof Gawkowski przesadza, twierdząc, że „w ciągu 18 miesięcy rząd wydał ponad 100 mld zł na nowe programy społeczne”, ale to, że w projekcie nowego budżetu Komisja Europejska przewidziała dla Polski 123 mld euro (więcej niż w poprzednim, najwięcej w Europie), jest już faktem. Tak, ten słaby rząd, który nie spełnił większości obietnic z legendarnych już 100 konkretów, ma realne osiągnięcia. Tylko to jest opowieść ze starych czasów. Nie ustalimy, czy te sukcesy są źle opakowane, czy rozmijają się z oczekiwaniami. Rząd ma fatalne oceny. Kropka.
Bezdyskusyjne jest też to, że – wybaczcie banał – polskie społeczeństwo się zmienia. Piętnaście lat temu pewnie pogoniłoby władzę dojącą państwo, a dziś chce jej powrotu. Dwadzieścia lat temu pewnie nie wybrałoby na prezydenta typa spod ciemnej gwiazdy. A właśnie wybrało.
Wiadomo już, że prawda sama się nie obroni, zatrudnienie rzecznika prasowego nie jest odpowiedzią na problemy komunikacyjne, rekonstrukcja nie wpłynie na oceny rządu. Walka o władzę w ten sposób jest skazana na porażkę.
Rząd Tuska funkcjonuje w erze AI, ale działa na Windowsie XP. Ten sprzęt wciąż da się odpalić, można na nim wysłać e-maila, zalogować się na Facebooka, a nawet stworzyć prostą stronę internetową. Ale dziś jesteśmy w zupełnie innym miejscu. W dalszej części wspomnianego wyżej artykułu autorki przywołały badania, z których wynika, że 39 proc. badanych przedstawicieli generacji Z woli pracować z AI niż z żywymi ludźmi. I że lubią pytać sztuczną inteligencję o zdrowie, o związki, o to, co robić z pieniędzmi.
„Gdyby Karol Nawrocki nie istniał, należałoby go wymyślić. I zrobił to Jarosław Kaczyński” – pisze duet Sierakowski & Sadura w najnowszych badaniach, równie przerażających (powszechna zgoda na autorytaryzm), co zmuszających do myślenia. Nie w kombatanckich wspomnieniach z lat 2007-2011 trzeba szukać przepisu na zwycięstwo, tylko właśnie w tej analizie. Można ją przeczytać standardowo, zacząć od tytułu.
