Oczekiwania wobec pierwszej wizyty prezydenta Karola Nawrockiego w Białym Domu były tak niewygórowane, że brak wpadek większość obserwatorów uznała za sukces.
Nie wiemy jeszcze, czym realnie zakończyła się ta wyprawa, bo nie wiemy, o czym rozmawiano za zamkniętymi drzwiami. Wiemy za to na pewno, że otoczenie Karola Nawrockiego nie chce się tymi informacjami dzielić z rządem.
Prezydencki minister Marcin Przydacz jeszcze z pokładu samolotu gdzieś nad Atlantykiem odpowiadał na platformie X na pytanie Patryka Michalskiego z WP, kiedy Kancelaria Prezydenta zamierza podzielić się z MSZ notatką po spotkaniu z Donaldem Trumpem. Nie ma pośpiechu, notatka będzie w swoim czasie – pisał Przydacz. Choć pośpiech akurat był wskazany, bo tego samego dnia premier Donald Tusk jechał na spotkanie koalicji chętnych do Paryża. Pytany o rozmowy Polaków w Białym Domu, mógłby tylko świecić oczami.
Prezydent i jego otoczenie kopiowali metody Trumpa w kampanii, kopiują je także teraz. Widać, że mają ochotę nokautować demokratyczne instytucje i procedury tak, jak robi to Trump. Tyle że on robi to w ramach systemu prezydenckiego, zapisanego w amerykańskiej konstytucji. Polska ustawa zasadnicza określa system gabinetowo-parlamentarny. A prezydent jest tam w roli bardziej reprezentacyjnej i skazany jest na współpracę z rządem. Ostry konflikt tych dwóch władz prowadzi do paraliżu państwa. Gra zespołowa opłaca się obywatelom bardziej.
Ale narcystyczne skłonności nowego prezydenta i jego otoczenia nie zwiastują gry w drużynie. Kancelaria Prezydenta chce zagarnąć dla siebie każdy sukces (choćby był efektem wielomiesięcznych zabiegów rządu i parlamentarzystów). To byłoby jeszcze do przełknięcia, ale w tej grze prezydenccy ludzie nie wahają się faulować – i to nie rywali z innych zespołów, ale graczy własnej, polskiej drużyny. Publiczne wynurzenia Adama Bielana o tym, że Radosław Sikorski czy Donald Tusk nie są mile widziani w Waszyngtonie, są nie tylko bzdurne, ale też szkodliwe dla kraju. O ile prościej jest Amerykanom rozegrać w dowolnych negocjacjach polskie władze podzielone niż współpracujące.
Jak zatem ocenić pierwszą podróż zagraniczną Karola Nawrockiego? Była poprawna, a mogłaby być sukcesem, gdyby środowisko prezydenta przestało strzelać fochy wobec rządu. Zwłaszcza obecna administracja USA nie ma przyjaciół, a jedynie interesy, i to liczone w miliardach dolarów. I wszyscy mogliśmy się o tym przekonać niespełna dobę po wyjeździe Karola Nawrockiego z Waszyngtonu. „Financial Times” opublikował tekst o tym, że Stany Zjednoczone zamierzają radykalnie ograniczyć pomoc wojskową dla krajów wschodniej flanki NATO, co na Kremlu skończy się odkorkowaniem kolejnego szampana. Polski tam nie wymieniono, ale już za rok znaczne fundusze mogą stracić m.in. kraje bałtyckie. Ktoś, kto pracuje tylko na własny sukces, będzie cieszył się z obietnicy (nie umowy!), że Amerykanie nie wycofają wojsk z Polski. Ktoś, kto gra w drużynie, powinien teraz głośno domagać się utrzymania amerykańskiej pomocy dla naszych sąsiadów. Najlepiej wspólnie z rządem.
