Po pierwszym szoku do Polski 2050 zaczyna docierać, że Szymon Hołownia nie żartował i że to jest koniec. A trudna sytuacja sprzyja nieprzemyślanym decyzjom. Sen z powiek spędza koalicjantom ryzyko niekontrolowanego i gwałtownego rozpadu porzuconej przez Hołownię partii. – Dla nich teraz najważniejsze, żeby zrozumieli, że to jest koniec – słyszymy w KO.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Najgorsze, co w tej chwili może wydarzyć się w Polsce 2050, to niekontrolowany rozpad. Wystarczy sobie wyobrazić, jak porzuceni posłowie zaczynają przemieszczać się chaotycznie w poszukiwaniu nowych miejsc, gdzie będą mogli w spokoju doczekać następnej kadencji. Część biegnie do KO, część do PSL, być może znajdzie się kilku, którzy poszukają swojego miejsca nawet w PiS-ie. To wszystko doprowadzi do napięć w koalicji rządzącej i przesileń, które mogą wpłynąć na całą scenę polityczną. Tego uniknąć będą chcieli wszyscy gracze, oczywiście poza PiS-em, któremu chaos po stronie układu rządzącego jest jak najbardziej na rękę.
W Polsce 2050 decyzja Szymona Hołowni, że właściwie wycofuje się na dobre z polityki, wzbudziła najpierw niedowierzanie, potem szok, potem niezgodę. Teraz dochodzimy do akceptacji. Co prawda jest jeszcze grupa polityków partii, którzy próbują namawiać Hołownię, żeby nie oddawał władzy. Robią to jednak bez wielkich nadziei na sukces.
W partii słychać teraz pytanie: “co dalej?”. Albo bardziej dramatyczne: “co teraz będzie?”. Pytanie o tyle zasadne, że Szymon Hołownia był twarzą i jedyną naprawdę rozpoznawalną postacią tego projektu. Z pierwszego szeregu Polski 2050 w miarę rozpoznawalną postacią jest też Joanna Mucha. Tyle że nazwiska nie wyrobiła sobie dzięki ugrupowaniu Hołowni. Z kolei obie ministry i potencjalne przyszłe szefowe partii nie mieszczą się ani w rankingach zaufania, ani rozpoznawalności. Z budową wizerunku może być ciężko.
Kolejny problem? Sporo członków do Polski 2050 przyciągnęła właśnie postać Szymona Hołowni. Teraz mogą albo w ogóle zrezygnować z zaangażowania, albo radykalnie zmienić swoje sympatie. Nie wiadomo ilu członków ma Polska 2050 (partia, a nie stowarzyszenie). Z publikowanych w sieci danych wynika, że 800. Jednak koalicjanci są przekonani, że faktycznie jest ich znacznie mniej. A zatem rozgrywka toczy się o klub parlamentarny, a nie o siłę polityczną dysponującą bazą członków i wyborców. Liczący 30 osób klub w polskim Sejmie to jest realna siła. Na niej opiera się koalicja i ona może zaważyć na zmianie układu rządzącego. Tu zaczyna się problem Donalda Tuska.
Kto przejmie posłów Polski 2050? Tusk wydał swoim ludziom polecenie
Dlatego Donald Tusk na razie zarządził, że nie będzie przyjęć z klubu Polski 2050 do Koalicji Obywatelskiej. – Nie podbieramy od koalicjantów – słyszymy w partii. Premier zwyczajnie boi się, że jeśli otworzy drzwi uciekinierom z tonącej Polski 2050, to zaraz okaże się, że ci, którzy zostali, są śmiertelnie obrażeni i przestają wspierać rząd.
– To wszystko trzeba policzyć, na spokojnie – słyszymy u koalicjantów, którzy z dużym napięciem obserwują ruchy tektoniczne wewnątrz partii (jeszcze Hołowni). Podział klubu, jaki był widoczny w czasie głosowania nad kandydaturą na wicepremiera, sprawia, że trudno przesądzić, z kim warto będzie rozmawiać o ewentualnych układach wyborczych. 16 głosów dostała Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz a 14 Paulina Hennig-Kloska, która zgłosiła się w ostatniej chwili. To nie były głosy oddane na nią, ale przeciwko Katarzynie Pełczyńskiej-Nałęcz, która ma w klubie bardzo wielu przeciwników.
Koalicjanci będą teraz z uwagą obserwować, która z frakcji wygrywa ostateczne starcie, żeby zacząć rozmowy. – Dla nich teraz najważniejsze jest, żeby zrozumieli, że to jest koniec i znaleźli sobie kogoś, kto ich dobrze zaparkuje w jakimś miłym miejscu – mówią z troską koalicjanci. Troską wynikającą wyłącznie z niepokoju o stabilną sejmową większość oczywiście.
Los Polski 2050 jest przesądzony
Prawda jest jednak taka, że Polska 2050 nie przetrwa jako samodzielna partia. Nie ma na to szans. O ile lewica czy PSL mają rozbudowane i zakorzenione w Polsce powiatowej struktury, to Polska 2050 nie ma niczego. Nie ma lidera, nie ma pieniędzy i nie ma struktur. Niby można karmić się nadzieją prosto z Ziemi Obiecanej, że “ja nie mam nic, ty nie masz nic i on nie ma nic, a więc mamy dokładnie tyle, żeby zbudować wielką fabrykę”, ale trzeba pamiętać, że Karol Borowiecki na koniec wżenił się w majątek, bo okazało się, że nic to zdecydowanie za mało.
Jaką drogą mogą pójść osieroceni przez lidera członkowie Polski 2050? Będzie trzeba się układać z kimś większym, stworzyć coś na kształt nowej Trzeciej Drogi, żeby ponownie dostać się do Sejmu. Albo przeprosić się z ludowcami i udawać, że rozpad Trzeciej Drogi po prostu był pewnym etapem i przygotowaniem do nowego sezonu wyborczego, albo pójść do Tuska i postawić się dokładnie w tym miejscu, gdzie teraz stoją Nowoczesna i Inicjatywa Polska. Przez jakiś czas udawać koalicję po to, żeby po paru latach dać się wchłonąć.
Rozpady partii nigdy nie pozostają bez echa dla reszty sceny politycznej. I nie chodzi tu o to, czy PiS będzie się cieszyło, czy nie. Rozpad Polski 2050 pozostawi część wyborców bez wyboru, a to oznacza, że znowu powstanie podglebie dla jakiegoś nowego tworu, który w sezonie wyborczym 2027 przyciągnie do siebie “elektorat zmiany”. Być może odciągnie także część wyborców od Konfederacji. Wyborcy, którzy od lat mają nadzieję na jakąś “nową” czy “inną” politykę to przeważnie około 10 proc. Przy tej polaryzacji, z jaką mamy w tej chwili do czynienia to kapitał, który będzie bardzo ważny dla obu największych graczy.
