Spowiedź wiceministra: kazałem zabrać wszystkie lustra z domu. Nie mogłem na siebie patrzeć

Od lekarza usłyszał, że został mu rok życia, góra dwa. — Fizycznie nie mogłem mu wtedy w dziób dać, ani nic odpowiedzieć — Krasoń wspomina chwile, które szczegółowo opisują razem z Anną Matusiak w niedawno wydanej książce „Niezniszczalny”. — Poprosiłem go o telefon i w notatniku napisałem mu: „spier…”. Wściekł się i wyszedł. Potem łzy, szczególnie jak przyszli moi rodzice na salę i zobaczyli, jak wygląda ich pierworodne dziecko (…). Dwa dni płakałem.

— Była groza, że nie będzie pan już mówić, a głos to pana narzędzie pracy. I co? Zrządzenie losu, medycyna, czy Bóg? Kto pana uratował? — pyta Magdalena Rigamonti.

Krasoń opowiada, że uratował go lekarz, który przywiózł mu inny rodzaj respiratora. — Powiedział: „panie Łukaszu, teraz pana odintubujemy i ma pan 30 sekund, żeby zacząć oddychać. Jak pan nie zacznie oddychać, to będziemy pana musieli zwiotczyć, znowu zaintubować i prostu na stół”. Jak mi wyjęli te rury, założyli mi tę maskę, od razu zassałem — mówi Krasoń.

Wiceminister Krasoń: Kazałem zabrać wszystkie lustra. Winiłem Boga

— Po co Bóg panu to robi, panie ministrze? — pyta Rigamonti. — Miał pan cztery lata, kiedy okazało się, że pan choruje. To jest choroba, która wielu ludzi kładzie i jest po nich.

Wiceminister odpowiada, że większość jego kolegów, którzy mieli tę chorobę, już nie żyje. — W zeszłym roku pochowałem ostatniego kolegę — mówi.

Przypomina sobie czasy, gdy był nastolatkiem. Jego brat chodził na dyskoteki, koledzy grali w piłkę, a on musiał prosić rodziców, żeby pomogli mu pokonać 13 schodów dzielących go od wyjścia z domu. — Kazałem zabrać wszystkie lustra. Nie mogłem na siebie patrzeć. Winiłem Boga, wszystkich wokoło. Ten etap życia się w moim życiu zakończył. Teraz mam tyle nawyków, żeby nie narzekać, żeby szukać rozwiązań (…). Idę przez życie z akceptacją — opowiada.

Seks osób z niepełnosprawnościami to wciąż temat tabu

W dalszej części rozmowy Krasoń wspomina związek z pierwszą żoną. — Skończyła się ta miłość, bo pana żona weszła, nie chcę powiedzieć w sektę… — mówi Rigamonti.

— Ja to tak nazywam — przyznaje Krasoń. — Zakochałem się, zaangażowałem w nasze wspólne życie. I nagle człowiek dostaje taki cios (…). Tama sytuacja miała duży wpływ na to, jak siebie postrzegałem. Mam świadomość swoich niedostatków, braków, ale byłem pewny siebie. A tamta sytuacja to zniszczyła, zwłaszcza w tej strefie seksualnej. Temat seksualności osób z niepełnosprawnościami jest tematem tabu w Polsce.

Rigamonti zauważa, że Krasoń w książce „Niezniszczalny” mówi o seksie otwarcie. — Doszło do zdrady, do naruszenia pewnej prywatności, do finansowego wykorzystania przez tę organizację… — opowiada Krasoń,

— Sekciarską — dopowiada Rigamonti.

— Tak, ja to tak odbieram, ktoś się może nie zgadzać, nie chcę mieć zaraz rozpraw sądowych — tłumaczy wiceminister.

Krasoń ocenia, że życie z niepełnosprawnością to „zawsze walka z jakimś brakiem”. — Kiedy już się facetowi wydaje, że już to ma, że może budować jakiś fundament, zostało to roztrzaskane o skałę.

Opowiada też o tym o swoim ojcostwie.

— Pan udowodnił swoją męskość, kiedy został ojcem?

— Niczego nie chciałem udowadniać — mówi Krasoń. — Ale bałem się mówić wprost o marzeniu o ojcostwie. Roniłem łzę w trakcie romantycznych filmów. Kiedy rozpadł się mój pierwszy związek i zaczęliśmy z Danusią budować nowy, to wstąpiła we mnie odwaga.

— Panie Łukaszu, ale ja wiem, że pan podczas tego aktu seksualnego wiedział, że będzie ojcem — mówi Rigamonti.

— Rzeczywiście było coś takiego, że taki błysk zobaczyłem (…). Nie mam pojęcia, co to było (…). Nikt w to nie wierzył. Mój ojciec ze dwa dni chodził i przyswajał informację. Rozumiem, ale oczekiwałbym większego entuzjazmu, a tutaj strach przeważył.

Misja Krasonia to ustawa o asystencji

Krasoń opowiada również o codziennym życiu z niepełnosprawnością. — Moja żona mnie już dawno nie nosi, waży 52 kg (…). Bardzo mało ludzi mówi o tym wprost, jak ciężko być w związku romantycznym z osobą z niepełnosprawnościami. To jest batalia. Bardzo łatwo jest stracić tę romantyczność — mówi i wspomina chwile, kiedy zakochiwali się w sobie z żoną.

Jako wiceminister liczy, że uda mu się doprowadzić do końca ustawę o asystencji, bo po to zajął się polityką. — Musi ją jeszcze podpisać pan prezydent (…). To ważne, żeby asystent mógł porozdzielać role. Moja żona jest moją żoną, kochanką, opiekunką, kimś, kto mnie rano ubiera i podaje mi jedzenie. Ja muszę mieć maszynę, która pomaga mi oddychać (…). Chodzi o to, że jak będziemy uprawiać seks, to żeby ta osoba nie miała w tyle głowy, że godzinę temu na przykład pomagała mi robić siku — mówi Krasoń.

Wspomina również o współpracy z Szymonem Hołownią i ocenia jego decyzję o odejściu z polityki. — Wyobrażam sobie tysiące rzeczy, które go do tej decyzji doprowadzić — kończy.

Czym jest „Rachunek sumienia”?

Kościół. Dla jednych skompromitowana instytucja cynicznie wykorzystująca religię jako narzędzie do zarabiania pieniędzy. Dla drugich opoka oraz źródło wszelkiego dobra i miłości. „Rachunek sumienia” to nie jest podcast tylko o Kościele. To podcast o ludziach, na których kariery, a czasem i na całe życie, wpływ miała (lub nadal ma) instytucja, jaką jest Kościół katolicki. Jeśli nie macie w sobie uczuć religijnych, koniecznie posłuchajcie. Jeśli je w sobie macie — posłuchajcie tym bardziej.