Kiedy piszę te słowa, w Strefie Gazy izraelska armia ogłasza, że mieszkańcy mają ostatnie chwile, żeby opuścić na zawsze ruiny swoich domów. Wszystko, cała Strefa, ma zostać ostatecznie zrównana z ziemią. A przecież tam już prawie nic nie zostało.
Więcej ważnych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Od 7 października 2023 r., przez dwa lata trwania wojny, w Strefie Gazy zamordowano, według różnych szacunków, od 70 tys. do 109 tys. osób. UNICEF podaje, że w konflikcie zginęło 13 tys. dzieci. Kiedy piszę te słowa, w okupowanej przez Izrael Gazie brakuje wszystkiego. Ludzie umierają nie tylko z powodu ran. Umierają z głodu. Umierają, bo nie mają dostępu do wody. Wszystkie ważne międzynarodowe organizacje mówią jednym głosem: to, co Izrael robi w Gazie, jest ludobójstwem.
Nie da się tego usprawiedliwić, nie da się tego wytłumaczyć. Nie działa tu na mnie żadna historia o odpowiedzialności, chociaż oczywiście 7 października 2023 r. był niewybaczalnym atakiem, w którym zginęło prawie 2 tys. osób, zostały popełnione zbrodnie, a 250 Izraelczyków zostało porwanych przez Hamas i trafiło do niewoli. Wszystkie te liczby są potworne, a ja z całą pewnością nie chcę uprawiać żadnej porównawczej arytmetyki wojny.
Kiedy piszę te słowa, izraelskie wojsko zatrzymało większość statków składających się na Globalną Flotyllę Sumud, która miała dowieźć do zablokowanej na lądzie Strefy Gazy pomoc humanitarną. Łodzie zostały otoczone przez okręty wojenne, większość uczestników misji trafiła do izraelskich więzień. Wśród zatrzymanych jest poseł Koalicji Obywatelskiej Franciszek Sterczewski. Polskie MSZ ponowiło apele, by nie wybierać się do miejsc, w których toczą się konflikty, a zapytany o możliwą reakcję wicepremier Radosław Sikorski powiedział, że każdy działa na własną odpowiedzialność, a immunitety poselskie nie obowiązują poza granicami kraju.
Izraelska armia podała, że do Gazy nie dotrze ani jeden statek z pomocą humanitarną.
Kiedy piszę te słowa, przez większość europejskich miast właśnie przeszły wielkie, spontaniczne manifestacje przeciwko izraelskim działaniom w Gazie. Hasła o wolnej Palestynie sąsiadowały z apelami o to, żeby nie zamykać oczu na ludobójstwo, przemoc, zbrodnie. W Rzymie demonstrujący śpiewali włoską partyzancką pieśń wolności i żałoby „Bella ciao”, w Paryżu intonowano „Faszyzm nie przejdzie”, w Londynie „Pozwólcie im płynąć”. W Warszawie na jednym z transparentów ktoś bardzo słusznie napisał, że „cisza zabija”. Protestujący wszędzie domagali się zdecydowanych działań władz i natychmiastowego zerwania relacji z Izraelem. Wzorem mogłaby tu być Kolumbia, której władze tuż po informacji o zatrzymaniu Flotylli Global Sumud podjęły decyzję o zerwaniu stosunków dyplomatycznych, wydaleniu izraelskiego ambasadora i likwidacji ambasady Izraela w Bogocie.
Kiedy piszę te słowa, bardzo się boję. Zbrodnie popełniane przez Izrael w Strefie Gazy ożywiają najstraszniejsze i najbardziej mroczne demony. Chcę to bardzo jasno i wyraźnie napisać: nie uważam krytykowania polityki premiera Netanjahu i jego rządu wobec Gazy za przejaw antysemityzmu. Uważam, że ludobójstwo powinno natychmiast zostać powstrzymane przez całą społeczność międzynarodową, która nie może już komfortowo zamykać oczu, udając, że nic się nie dzieje. Uważam, że blokowanie dostępu organizacjom niosącym pomoc humanitarną, zamykanie przejść granicznych przed konwojami, zatrzymywanie Flotylli Sumud absolutnie nie powinno się wydarzyć. Mieszkańcy Gazy, Palestyńczycy powinni móc żyć w swoich domach, w pokoju. Jednocześnie widzę jednak, że nastroje antyizraelskie bardzo łatwo, przy odrobinie nieuwagi, zaczynają odnajdować wyraz w języku antysemityzmu.
Kiedy piszę te słowa, premier Wielkiej Brytanii, Keir Starmer, właśnie złożył kondolencje rodzinom ofiar zamordowanych przez zamachowca przed synagogą Heaton Park Hebrew Congregation w Manchesterze. Premier obiecał, że zrobi wszystko, żeby zapewnić spokój brytyjskiej społeczności żydowskiej.
Kiedy tak sobie siedzę i piszę w spokoju mojego domu, nie mogę przestać myśleć o tych, którzy przez ostatnie dwa lata stracili wszystko. Myślę o Bassamie Araminie, Palestyńczyku, którego córkę zastrzelił wiele lat temu w Gazie izraelski snajper. Myślę o Izraelczyku, Ramim Elhananie, którego córka zginęła z winy zamachowca samobójcy w zamachu w Jerozolimie. Historię ich niezwykłej przyjaźni znajdziecie w książce Columa McCanna „Apeirogon”. W swoich mediach społecznościowych napisali, że „dzieci Palestyny i Izraela mają prawo do życia w bezpieczeństwie i do jasnej przyszłości”.
