Jeszcze w ubiegłym tygodniu Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz miała dostać od premiera gwarancję, że otrzyma tekę wicepremiera. Ale w tym tygodniu sytuacja wygląda już zupełnie inaczej i liderka Polski 2050 może się wymarzonego stanowiska nigdy nie doczekać.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
Wybory w Polsce 2050 nie zakończyły wewnętrznej walki. Wręcz przeciwnie, teraz dopiero rozgorzała na dobre — wiadomo już, kto jest wrogiem, wiadomo, kto z kim gra i jak przechodzi linia frontu. Póki w rozgrywce próbował brać udział Szymon Hołownia, część partii wciąż starała się być lojalna wobec swojego lidera i założyciela.
Polska 2050 i stołki. Kobosko ma czas
Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz wygrała, ale kompletnie nie panuje nad drugą połową partii. Zaproponowana przez nową szefową „uchwała pokojowa”, która miała doprowadzić do uspokojenia nastrojów, przeszła jednym głosem i niczego nie uspokoiła. Wręcz przeciwnie. Stan na poniedziałkowe popołudnie jest taki: minus jedna posłanka (Żaneta Cwalina-Śliwowska odchodzi tak trochę jedną nogą, bo zostaje w klubie), minus jedna była wiceminister (Anna Radwan-Röhrenschef) i minus jeden europoseł. Michał Kobosko był pierwszym przewodniczącym partii Hołowni, którą zakładał razem z byłym marszałkiem. Wielu mówiło, że to „on stworzył Hołownię” jako kandydata na prezydenta. Potem panowie się poróżnili i Kobosko powoli zaczął znikać na partyjnym marginesie. Dzisiaj pisze list otwarty do partii przepełniony frustracją i pretensjami.
„Ostatnie akordy w tym cyklu to ośmieszające nas wszystkich i wysoce podejrzane zdarzenia na drodze do wyboru przewodniczącego partii, skandaliczne i nielegalne próby wysadzenia w powietrze procesu wyborczego w partii (z udziałem dwóch pań minister oraz szefów klubu parlamentarnego Polska 2050), niedopuszczalny szantaż w trakcie procesu wyborczego i straszenie wyprowadzeniem kilkunastu posłów z klubu przez byłego przewodniczącego partii” — ten fragment listu to krytyka samego Hołowni.
Dalej Kobosko pisze: „Za bardzo poważny fakt uznaję zmasowany wylew hejtu i gróźb skierowany przeciwko sygnalistce, posłance klubu, która odważyła się ujawnić ten szykowany na początku stycznia wewnętrzny zamach stanu. Za mniej poważny fakt, choć też zauważony publicznie, uznaję personalny atak byłego przewodniczącego na mnie, oskarżanie mnie o zdradę, porównania do Brutusa. Za co? Za to, że ośmieliłem się spotkać z premierem, liderem koalicji rządowej, której Polska 2050 jest jeszcze członkiem. Nie z liderem wrogiego obozu, nie po nocy, nie po kryjomu — tylko oficjalnie, w godzinach urzędowania, w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Uważam te zarzuty za głęboko niesprawiedliwe, niczym nie poparte. Ich postawienie świadczyło o postępującym kryzysie przywództwa i przywództwa w partii”.
Ale jest też o prywatyzacji partii i to nie przez Hołownię a przez nową szefową Pełczyńską-Nałęcz: „Finanse partii stały się mocno nieprzejrzyste, docierały do nas informacje o dziesiątkach tysięcy złotych wypłacanych co miesiąc na nieznane, nieweryfikowalne cele. Próby zrobienia audytu finansowego okazywały się nieskuteczne, a kolejne podnoszone wątpliwości w tym zakresie były ignorowane i bagatelizowane. Komunikacja partii zaczęła być wyłącznym narzędziem promocji działań Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz i często niezrozumiałych, z nikim w partii niekonsultowanych mocno socjalistycznych pomysłów programowych pani minister”.
„Zarząd Krajowy partii, organ odpowiadający za zarządzanie organizacją, został ubezwłasnowolniony, decyzje podejmowano poza normalnym i akceptowalnym trybem. Polska 2050 przestała być wyrazista programowo i stała się partią o stołkach — a od pół roku konkretnie o jednym stołku, stanowisku wicepremier dla Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz” — pisze europoseł. Kobosko oczywiście w Parlamencie Europejskim zostanie. Jego kadencja kończy się dopiero za cztery lata, czyli w połowie kadencji kolejnego Sejmu. Bardzo dużo czasu na odnalezienie się na nowo na scenie politycznej.
Polska 2050? Tusk poczeka na rozwój akcji
Partia odpowiedziała, że właściwie to dobrze, bo po tym liście to nikt i tak Koboski by już w strukturach nie chciał. Ale to nie koniec. Do wyjścia szykują się przynajmniej dwie osoby to wiceminister obrony Paweł Zalewski i posłanka Barbara Okuła. Oni publicznie mówią, że rozważają. Ok. 10 posłów i posłanek wysyła sygnały, że być może by rozważyli.
Cały ten chaos wybuchł, bo w czasie ostatniego posiedzenia Sejmu część posłów — tak się składa, że to część związana z ministrą klimatu i środowiska Pauliną Hennig-Kloską, która wybory przegrała — chciała przeprowadzić zmianę w klubie, czyli pozbyć się szefa klubu Pawła Śliza, który z kolei jest stronnikiem Pełczyńskiej-Nałęcz. Żeby jednak to zrobić, trzeba najpierw zmienić regulamin klubu, bo zgodnie z nim szefa klubu wybiera się większością trzech piątych głosów. Tyle w tej chwili nie ma nikt. Dlatego część posłów chciała zmiany regulaminu, a część zareagowała przesunięciem wszelkich zmian na pierwszy dzień wiosny. Co z kolei inna grupa nazywa „kneblowaniem ust”.
„Szymonie, wielu z nas przestrzegało cię przed Katarzyną Pełczyńską-Nałęcz. Mówiliśmy, że zabierze ci partię i ją zniszczy. Nie chciałeś słuchać, a szkoda. Uległeś manipulacji, jak wielu tych, którzy uwierzyli, że tylko ona nas uratuje. Nie uratuje — bo nigdy nie miała takich intencji. Mało tego: to ona niezmiennie najbardziej buja koalicyjną łódką, na co nigdy nie miała zgody naszego klubu” — to posłanka Ewa Szymanowska w serwisie X.
Posłanka Elżbieta Burkiewicz: „To zdecydowanie NIE JEST Polska 2050, o którą walczyliśmy. Promowanie ludzi z wyrokami i pozwalanie im na stosowanie swoich metod na współpracownikach to standardy, z którymi mieliśmy skończyć! Gdy wiceprzewodnicząca klubu Aleksandra Leo chciała jedynie zwołać posiedzenie klubu parlamentarnego na wyraźną prośbę posłów, została wymieniona. Jej miejsce zajęła osoba z wyrokiem za znieważanie i zniesławianie”.
Osoba z wyrokiem to poseł Bartosz Romowicz, który właśnie został skazany w drugiej już instancji za znieważenie, którego miał się dopuścić jeszcze jako burmistrz Ustrzyk Dolnych wobec radnej. Sprawa nie dotyczyła Romowicza jako posła, dlatego też nie trzeba było mu odbierać immunitetu. Romowicz to jeden ze spiskowców, który planował „przewrót/powrót” na grupie na Whatsappie i dążył do unieważnienia wyborów na przewodniczącą Polski 2050.
„Emocje na bok, bunt Hennig-Kloski nie jest w polityce niczym szczególnym. Osoba, która przegrała wybory, woli rozwalić partię i osłabić Koalicję, niż uznać przywództwo osoby, która wybory wygrała. Hennig-Kloska w pół roku przegrała z Pełczyńską-Nałęcz WSZYSTKIE pięć demokratycznych głosowań. Po każdym PHK z Petru uderzali w partię, dzięki której są tu, gdzie są. Takie są brutalne fakty, które odsłaniają prawdziwe intencje. Reszta to szum” — to z kolei najwierniejszy z wiernych, stronnik Pełczyńskiej-Nałęcz, wiceminister w jej resorcie Jan Szyszko.
Tak wygląda to, co dzieje się w Polsce 2050 z zewnątrz. W zeszłą środę miało odbyć się spotkanie liderów koalicji rządzącej. Pierwszy raz w nowym składzie z Pełczyńską-Nałęcz w roli liderki Polski 2050. Jak wynikało z doniesień z otoczenia premiera, Donald Tusk miał w końcu zaproponować ministrze stanowisko wicepremierki. Miał, bo do spotkania nie doszło. Rada Bezpieczeństwa Narodowego tak się przeciągnęła, że nie było już na to czasu.
Następnego dnia Tusk pojechał do Brukseli, a potem do Monachium. Do tej pory spotkania nie było. I raczej propozycja w najbliższym czasie nie padnie. Premier po prostu nie ma zamiaru dawać stanowiska wicepremiera komuś, kto za parę dni może mieć problem z utworzeniem w Sejmie klubu (potrzebnych jest 15 posłów), a w dodatku trzeba będzie dać kolejnego wicepremiera drugiej dysponentce kilku posłów. Teraz więc Tusk spokojnie poczeka na wynik tego zamieszania, w tym tempie rozpadu prawdopodobnie nie potrwa to dłużej niż do końca tygodnia.
