Małgorzata Manowska odchodzi. Pierwsza prezes Sądu Najwyższego, towarzyskie odkrycie prezydenta Andrzeja Dudy czy też jak sama siebie zwie — neonówka — nie będzie kandydować na drugą kadencję.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Manowska ogłosiła, że jest potrzebna „świeża krew” i nowa osoba. Drugiej takiej jak ona ze świecą szukać. Tym bardziej że nie do końca wiadomo, jakie preferencje towarzyskie ma obecnie urzędujący prezydent Karol Nawrocki. Wiemy o jego predylekcji do osiłków i kibiców wszelkiej maści, jednak odpadają oni w przedbiegach, nie tylko z powodu braku prawniczego wykształcenia. Część pozostaje pod zarzutami albo ma na karku wyroki, a taki Wielki Bu siedzi za kratkami.
Andrzej Duda, dla przykładu, wybierając prezesa SN, kierował się zmysłem… kulinarnym. Małgorzatę Manowską ubóstwiał za to, jak gotuje. Odkąd poznali się przed laty w resorcie Zbigniewa Ziobry za czasów pierwszych rządów PiS, Duda pasjami bywał na obiadach w podwarszawskiej willi pani Manowskiej. Zwyczaje te nie ustały nawet wtedy, gdy Manowska objęła zaszczytną funkcję pierwszej prezes SN. Co tam trójpodział władzy i separacja władz, czyli że władza sądownicza z wykonawczą się nie brata.
Nie bądźmy naiwni. Przecież madame Manowska nie została pierwszą prezes ze względu na wybitne kompetencje prawnicze. Dwa razy więcej głosów od Zgromadzenia Ogólnego dostał prof. Włodzimierz Wróbel, a mimo to Duda, bo to prezydent dokonuje ostatecznego wyboru spośród kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Sędziów, postawił na swoją przyjaciółkę. Chodziło o to, by Manowska klepała wszystko, co PiS do spółki z Ziobrą uwarzą. I akurat oczekiwań swoich politycznych mocodawców prof. Manowska nie zawiodła. Co prawda na odchodne dostało się całej klasie politycznej, w tym Ziobrze, który — zdaniem Manowskiej — mógł zreformować wymiar sprawiedliwości, ale mu się nie udało.
W każdym razie pierwsza prezes ogłosiła, że na 24 lutego zwołuje Zgromadzenie Ogólne sędziów Sądu Najwyższego, które ma wybrać kandydatów na nowego prezesa. W zgromadzeniu wezmą udział także tzw. neosędziowie, którzy stanowią ponad połowę składu SN. Dlatego najpewniej zebranie zbojkotują sędziowie „starzy”, zwani przez neonów paleosędziami. Paraliżu wyborów nie będzie, bo — jak mówi Manowska — kworum zmniejsza się przy każdej z podjętych prób.
W Sądzie Najwyższym krąży nawet nazwisko nowego prezesa. Faworytem ma być prezes Izby Karnej Zbigniew Kapiński. To ten sam, który zawzięcie krytykował pomysł poprzedniego ministra sprawiedliwości Adama Bodnara, by neosędziowie składali tzw. czynny żal. Według Kapińskiego byłoby to upodlenie, wszak — jak twierdził — nie jest przebierańcem. W kręgach prawniczych Kapiński ma opinię dobrego prawnika, acz koniunkturalisty, któremu tak bardzo spieszyło się do zaszczytów, że postanowił wystartować w konkursie przed upolitycznioną neo-KRS.
Nie wiem, jak tę kandydaturę przyjąłby prezydent Nawrocki, bo o upodobaniach sportowych faworyta Manowskiej wiadomo niewiele. Jedno jest pewne: na razie o uporządkowaniu sytuacji w Sądzie Najwyższym nie ma mowy. Prezydent nie zgodzi się na zakwestionowanie statusu neosędziów, więc nadal będziemy mieli nielegalne izby w SN, obsadzone nielegalnymi sędziami.
Nieco lepiej ma się sytuacja w Trybunale Konstytucyjnym, w którym władza chce obsadzić kilka wakatów. Wróble ćwierkają, że może nawet mieć większość w składzie, wszak wśród pisowskich nominatów są tacy, którzy chcą przejść na stronę obecnej koalicji. Gdy ekipa Tuska przejmie TK, może się okazać, że pozbędzie się i prezesa Trybunału Bogdana Święczkowskiego. Zgromadzenie Ogólne TK będzie mogło mu uchylić immunitet i postawić zarzuty za przekroczenie uprawnień podczas inwigilacji Pegasusem Romana Giertycha. Święczkowski był wówczas prokuratorem krajowym u Ziobry. Gdyby to się udało, 2026 r. mógłby rzeczywiście być — jak twierdzi minister Żurek — rokiem przełomu w przywracaniu praworządności.
