Słowa Jarosława Kaczyńskiego, że już ma kandydata na premiera i natychmiastowe przecieki, kto to może być, wzbudziły w PiS sporo emocji. Głównie wśród frakcji „harcerzy”, bo prezes bardzo wyraźnie dał do zrozumienia, kto tym kandydatem być nie może.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że z nami jesteś!
Foto: Newsweek
Prezes Jarosław Kaczyński robi wszystko, żeby uspokoić nastroje w partii. Tam, gdzie nie pomaga walenie pięścią w stół, tam stosuje medialne wrzutki. Od jego wyjścia ze szpitala docierają do dziennikarzy informacje, że frakcja „maślarzy” (frakcja związana z Przemysławem Czarnkiem, Patrykiem Jakim i Tobiaszem Bocheńskim) postanowiła wymusić na prezesie zaprezentowanie kandydata na premiera na długo przed wyborami. Pisaliśmy o tym na łamach Newsweek.pl w zeszłym tygodniu.
Najwyraźniej podszepty znalazły drogę do ucha prezesa, bo to, co zapowiedział Jarosław Kaczyński w wywiadzie dla Radia Maryja, brzmi bardzo zdecydowanie.
Kaczyński „w sercu” wyboru już dokonał
— To musi być kandydat, który pozwoli wygrać wybory, który będzie nawet „lokomotywą wyborczą”. I kwestie inne, choć też bardzo ważne, to musi być człowiek dobrze przygotowany także do wykonywania funkcji premiera (…). Mam takie wrażenie, że nie wszyscy w partii to rozumieją, że dzisiaj różnego rodzaju zasługi, których ja nie kwestionuję, zdolności rzeczywiście wybitne, nie mogą być tym, co jest jedyną przesłanką wyboru — mówił prezes w Radiu Maryja. — Nie ukrywam, że już we własnej głowie czy — jak to się też mówi — w sercu, in pectore, wyboru dokonałem. Ale oczywiście chcę go przedstawić jakiemuś dużemu zgromadzeniu partyjnemu, a później też przeprowadzić sprawy związane ze statutem partii. Nie będę teraz mówił, o kogo chodzi, ale ten wybór już został wykonany. Po prostu jest ktoś, kto wydaje się odpowiadać tym wymogom, które dzisiaj są, a które dotyczą sprawy odpowiednich możliwości, odpowiedniego zwrócenia się do prawicowego, patriotycznego elektoratu. Tutaj w wielkiej mierze chodzi o to, żeby nie mieć obciążeń wobec tego typu elektoratu, bo o taki elektorat po prostu walczymy, o jego możliwie najdalej idące zjednoczenie poprzez Prawo i Sprawiedliwość. Nie ukrywamy tego.
To znaczy nie tylko, że prezes wie, kto będzie przyszłym premierem, ale przede wszystkim, że wie, kto nim nie będzie. Wydarzyło się to, czego „harcerze” (frakcja związana z bylym premierem Mateuszem Morawieckim) bali się najbardziej. Pojawiły się słowa o „obciążeniu wobec tego elektoratu”, a były premier jest dokładnie tym politykiem, który jest najbardziej obciążony. Jego przeciwnicy jak mantrę jednym tchem wyliczają „Zielony Ład, zasadę warunkowości, KPO, brak sprzeciwu wobec Mercosouru”. To są grzechy, których elektorat „patriotyczny” nie wybaczy.
— Dla Mateusza i jego ludzi po wyborach prezydenckich też powinno być to jasne. Szczerze mówiąc, dziwi mnie, że nie jest — musimy przemówić do elektoratu Konfederacji, przecież nie z jego twarzą w kampanii — słyszymy wśród przeciwników byłego premiera.
Morawiecki nie po raz trzeci
Morawiecki od miesięcy dostaje regularne baty od polityków Konfederacji, którzy przy każdej możliwej okazji deklarują, że nie widzą go ani na stanowisku premiera, ani lidera, ani ministra, ani w ogóle nikogo, kto ma znaczenie. Z Morawieckim nie i już. Co prawda, dodają także, że z PiS Kaczyńskiego też niezbyt chętnie, ale to akurat jest raczej podbijanie negocjacyjnego bębenka przed potencjalnym zawraciem koalicji. Skoro prezes Kaczyński mówi, że nie będzie się układał ze Sławomirem Mentzenem, to Konfederacja mówi, że nie będzie z Kaczyńskim, ale to wyłącznie retoryczne zagrywki. Z Morawieckim sprawa jest zupełnie inna. Politycy Konfederacji także w nieoficjalnych rozmowach mówią, że jest on dla niech nie do przyjęcia. Wszystko, na czym Konfederacja zbudowała się w swoim elektoracie, wszystko, co krytykowała w polityce PiS, jest efektem jego działań. Nie ma mowy, żeby to przeszło.
— Prezes to wie. I nie chodzi tu o to, czego chce Mentzen, ale o to, że jeśli wskazałby teraz Morawieckiego, to przez dwa lata Konfederacja waliłaby w nas, a nie w Tuska. To naprawdę jest bardzo proste. Nie damy rady się obronić, prościej jest odpuścić i postawić na kogoś bez tego bagażu — przekonuje rozmówca z PiS stojący gdzieś z boku frakcyjnej walki. Kiedy zwracamy mu uwagę, że jeszcze nie tak dawno w rozmowach wewnątrz partii prezes skłaniał się do pomysłu, żeby Morawiecki był premierem po raz trzeci, wzrusza ramionami i mówi: — Zna pani prezesa.
Owszem, to jest metoda, którą prezes stosuje z powodzeniem od lat. Sonduje partię, sprawdza, jak zareaguje na wypuszczane z Nowogrodzkiej informacje, liczy szable. A „harcerze” zareagowali źle. Okazali butę i brak pokory. Wyjście Morawieckiego ze spotkania prezydium komitetu politycznego w grudniu, nieodbieranie przez niego telefonu od prezesa, niepojawienie się na posiedzeniu, które miało być pojednawczym, zorganizowanie konkurencyjnej wigilii — wszystko to nie przepadło w pamięci lidera.
Morawiecki nie dość, że jest kłopotliwy dla elektoratu, to jeszcze nie okazał należnego szacunku, a do prezesa zaczęły coraz częściej docierać plotki, że jego spotkania z wyborcami wcale nie są elementem wsparcia dla PiS, bo w środowisku „harcerzy” coraz częściej mówi się o tym, że „trzeba iść na swoje”. W dodatku całą tę atmosferę bardzo umiejętnie zaczęli podbijać „maślarze”. Nie przypadkiem wobec programu SAFE zaczęli używać frazy „KPO 2”. To przypomina wyborcom i o samym KPO, i o tym, jak z funduszami z Krajowego Planu Odbudowy wyszło, i o kamieniach milowych, które w całości stworzył i wynegocjował rząd Morawieckiego.
Kaczyński czeka, więc wszystkie chwyty dozwolone
Co teraz? Teraz dzieje się dokładnie to, co za każdym razem, kiedy w PiS pojawia się temat odsuwania Morawieckiego — „harcerze” grożą rozłamem. Oczywiście na razie tylko przez media, do których wypuszczają informacje o własnym oburzeniu oraz przekonaniu, że to najwyższa pora.
— Najlepsza pora — mówią nasi rozmówcy — to jest teraz optymalny czas, żeby odejść, zacząć się budować i za półtora roku wejść w kampanię wyborczą. Trzeba tylko się zdecydować, zrobić ten krok.
A to jest najtrudniejsze, bo Morawiecki do tej pory grał dość bezpiecznie. Budował się wewnątrz PiS, wciąż jest najpopularniejszym politykiem formacji, ale nie robił gwałtownych ruchów.
— Niech pani pamięta, że on jest bankierem. On po pierwsze, szacuje ryzyko, po drugie, myśli o pieniądzach. Pamięta pani, ile kosztowały jego kampanie? No właśnie. On doskonale wie, że bez pieniędzy nie zrobi niczego, a jak wyjdzie z PiS, to go prezes zostawi na lodzie.
Kampanie do Sejmu Morawieckiego były najdroższymi i w 2019 r. i w 2023 r. Na własny wyborczy sukces za każdym razem wydawał około pół miliona złotych. Kaczyński z kolei nie bardzo ma czym się dzielić, bo PiS nadal nie dostaje subwencji, a nawet jakby miał, to i tak by się nie podzielił. Pieniędzy nie dał nawet ziobrystom, mimo że ze trzy razy im to obiecał.
Jak wynika z naszych informacji, ludzie Morawieckiego od miesięcy krążą po świecie — między innymi latają do Waszyngtonu — i szukają wsparcia politycznego i finansowego dla nowej inicjatywy. Robią też badania potencjału nowej formacji, które podobno kształtują się na poziomie 9-11 proc. Po pierwsze, oznacza kolejne rozdrobnienie elektoratu i kolejne zjazdy w poparciu dla PiS. A po drugie, że PiS po kolejnych wyborach musiałoby negocjować nie tylko z Konfederacją, ale także z Morawieckim i jego formacją.
— Skoro Tusk może być w koalicji z PSL i Lewicą, to u nas byłoby prościej — komentuje taki scenariusz polityk PiS.
Na razie jednak zapowiedzi płynące ze środowiska „harcerzy” są także wyłącznie techniką negocjacyjną. Póki prezes nie ogłosi nazwiska, póty piłka jest w grze, a póki jest w grze, to wszystkie chwyty są dozwolone.
