Królowa Elżbieta II nigdy była modna, nie wyznaczała trendów, ale jej styl został uznany za ikoniczny. Królewski styl jest radosny, znamionuje siłę i niesie znaczenie. Wizerunek królowej to ogromna część spuścizny, jaka po niej zostanie.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękuję, że nas czytasz
Foto: Newsweek
„Elżbieta musi być widoczna. Po to, żeby każdy, kto przyszedł ją zobaczyć, mógł się potem pochwalić, że widział choćby kolor jej kapelusza. A pamiętajmy, że tłum jest zwykle gęsty” – tłumaczyła księżna Wessex Sophie, synowa królowej w filmie dokumentalnym przygotowanym na 90. urodziny brytyjskiej monarchini.
I właśnie temu przez wszystkie lata podporządkowane były fasony i kolory królewskich sukien, płaszczy, kapeluszy oraz butów. Wszystko dopasowane, w jednym kolorze, z rzadka tylko różniącym się odcieniem. Do tego nieodłączna kwadratowa torebka, na szyi sznur pereł i cenna broszka przypięta do żakietu.
Królowa nigdy była modna, nie wyznaczała trendów, ale jej styl został uznany za ikoniczny. – Królewski styl jest radosny, znamionuje siłę i niesie znaczenie. Wizerunek królowej to ogromna część spuścizny, jaka po niej zostanie – mówi sieci BBC Elizabeth Holmes, brytyjska specjalistka ds. mody i komentatorka.
– Ludzie zwykli uważać, że królowa nie miała pojęcia o modzie, że się nią nie interesowała. A to po prostu nieprawda, ona doskonale wiedziała, co jej się podoba i co na niej dobrze leży i wygląda – dodaje historyk Michael Pick.
300 spotkań rocznie
Jej gust zmieniał się z czasem. Kiedy miała 20 lat, ubierała się u projektanta Normana Hartnella, który szył stroje dla Królowej Matki. Młodziutka księżniczka Elżbieta nosiła wtedy dopasowane w talii i rozkloszowane suknie inspirowane modą francuską, a do tego białą etolę i brylantową tiarę.
Kiedy została królową, Hartnell doradził jej, by na bankiety i oficjalne podróże wkładała tiulowe i jedwabne suknie gęsto wyszywane kryształami, perełkami i koralikami. To także on zaprojektował jej dwie najsłynniejsze suknie: ślubną oraz koronacyjną.
Norman Hartnell, który prowadził w Londynie własny dom mody, a także pracownię haftu, był przez wiele lat zaufanym i sprawdzonym krawcem królowej. Zamawiała u niego co roku setki nowych kreacji.
W 1951 r. królowa zaprosiła też do współpracy innego słynnego londyńskiego krawca. Hardy Amies zaprojektował jej garderobę na podróż do Kanady. Jego styl był nieco mniej wystawny, Hardy Amies wolał swoim projektom nadawać skromniejszy wygląd.
W latach 70. i 80. królowa Elżbieta II korzystała z usług Iana Thomasa. W tym okresie często nosiła szyfonowe suknie w jasnych kolorach i z kwiecistymi wzorami.
Potem, już do końca życia nosiła ubrania zaprojektowane w niewielkim domu mody kierowanym przez osobistą stylistkę Angelę Kelly. Ponieważ jeszcze przed pandemią królowa odbywała około 300 spotkań rocznie, strojów nie mogło nigdy zabraknąć.
– To wymagało ogromnych nakładów pracy. Ale nie można było przecież dopuścić do tego, by ktokolwiek miał strój podobny do królewskiego. No i publiczność oczekiwała, że monarchini będzie jednak zaskakiwała – tłumaczył w BBC historyk Michael Pick. – O ile Hartnell i Amies starali się, by Elżbieta miała oryginalne stroje, to Angela Kelly była sprytniejsza. Postawiła na to, co królowa lubi i uczyniła z tego jej znak rozpoznawczy – dodaje Pick.
Widoczna w tłumie
Każde publiczne wystąpienie monarchini było starannie zaplanowane. Sprawdzano, jak układa się materiał sukni czy płaszcza, próbowano przewidzieć, czy porywisty wiatr nie podniesie rąbka stroju. Jasne, żywe kolory rzeczywiście miały jeden cel: żeby Elżbieta była widoczna w tłumie. Dobrany kolorystycznie kapelusz dodawał jej wzrostu i rozjaśniał twarz. Buty na niewielkim obcasie musiały być wygodne, żeby można w nich było spacerować i stać bez ryzyka obtarć i pęcherzy. Jeśli konieczny był parasol, to zawsze przezroczysty, ale z wykończeniem w kolorze stroju.
– Taki zuniformizowany styl ma wiele zalet. Jest wygodny w czasie długich podróży, ale także pomaga określić rolę monarchini. A jest ona prosta: królowa ma emanować spokojem i niezmiennością. Jej kolorowe ubrania z jednej strony znamionują więc stałość i przewidywalność, a z drugiej jednak zdolność do zaskakiwania i estetyczną przyjemność – tłumaczy Holmes.
I dodaje: – Nawet w bardzo codziennych okolicznościach, kiedy królowa miała na głowie jedną ze swoich chusteczek, całość jej stroju była jak swoisty uniform. Przypominała, że Elżbieta jest stała i niezmienna. I że zawsze jest na służbie.
– Garderoba to był jej sposób komunikowania, kim jest. Mówienia: jestem zawsze przygotowana, odpowiedzialna i tradycyjna – mówi Matthew Storey, kustosz królewskich pałaców.
– Ale te stroje mają także olśniewać – dodaje Holmes. – Nie można ich kupić, ale można zobaczyć i podziwiać. Królowa Elżbieta miała swój wyrazisty styl, który zawsze będzie ją przypominał.
