Im bardziej próbowałam się zmienić, tym gorzej się czułam i tym gorzej się działo. Ale jednocześnie starałam się ratować mój toksyczny związek, bo nie byłam pewna, czy spróbowałam wszystkiego.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
Dziękujemy, że jesteś z nami!
Foto: Newsweek
Z zewnątrz moje życie wyglądało całkiem nieźle. Mój mąż odnosił sukcesy, zarabiał bardzo dobrze. Ja pracowałam jako aktorka — grając tu i ówdzie — ale przez większość czasu mogłam być w domu z naszym synem.
Miałam piękny dom, ładny samochód. Wszystko. Ale za kulisami nasze małżeństwo było bardzo niestabilne. Czułam, że umieram powolną śmiercią emocjonalną. Całkowicie straciłam poczucie własnej wartości. Nie miałem pojęcia, kim jestem.
Często ludzie pytali mnie, jak się czuję, a ja nie wiedziałam, jak odpowiedzieć, ponieważ byłam nieszczęśliwa. Czułam się prawie jak żona ze Stepford — starająca się, aby wszystko wyglądało dobrze na zewnątrz. To było okropne.
Przez długi czas kwestionowałam swój związek, ale jednocześnie brałam udział w warsztatach rozwoju osobistego. Przesłanie było zawsze takie samo: wszystko można naprawić.
Powiedziano mi, że jeśli zmienisz swoje zachowanie, zmieni się również cały związek, więc skupiłam się na poprawie siebie i dopasowaniu się do tej całkowicie niemożliwej do utrzymania sytuacji. Ale im bardziej próbowałam się zmienić, tym gorzej się czułam i tym gorzej się działo.
Zaczęłam pytać ludzi, skąd wiadomo, że to już koniec, bo zawsze czułam, że za rogiem czeka coś innego. Myślałam, że jeśli po prostu wezmę udział w kolejnych zajęciach lub wypróbuję inną metodę, to wszystko będzie dobrze.
Ale skąd wiesz, kiedy spróbowałeś już wszystkiego?
Mój przyjaciel powiedział mi: „Kiedy będziesz wiedziała, będziesz wiedziała”. Byłam przerażona. Cała rozmowa polegała na tym, że nie wiedziałam i prosiłam o radę.
Niedługo potem, pewnego dnia, szukałam czegoś w szafie. Nagle to do mnie dotarło. Uderzyło mnie to jak tona cegieł.
Zdałam sobie sprawę, że chociaż mówi się nam, że musimy pozostać w naszych małżeństwach dla naszych dzieci bez względu na wszystko, współtworzyłam coś, czego nie chciałam dla mojego syna.
Obawiałam się, że jeśli nadal będzie obserwował naszą toksyczną relację, dorośnie i będzie ją naśladował. Wybierałby współuzależnione kobiety i powtarzał wszystko, co robiliśmy źle. To było wszystko, co wiedział o małżeństwie.
Wszyscy mówią, że musisz zostać dla swoich dzieci, ale to był moment, w którym zdałam sobie sprawę, że muszę odejść dla moich. Mój przyjaciel miał rację — w tym momencie stało się to dla mnie jasne.
Ogarnęła mnie absolutna ulga. Czułam się tak, jakbym nie musiała już naprawiać czegoś, co nie należało do mnie. Szczerze mówiąc, byłam oszołomiona, to było najdziwniejsze uczucie.
Przez dobry rok czułam się podekscytowana — w końcu byłam wolna. Ale potem pojawił się smutek.
Kiedy się rozstaliśmy, bardzo ucierpiał na tym mój styl życia — musiałam przeprowadzić się do domu po „drugiej stronie torów”. Koniec z wypielęgnowanymi trawnikami i granitowymi blatami, ani jednego urządzenia ze stali nierdzewnej w zasięgu wzroku.
Przeprowadziłam się do starszego domu, w którym łuszczyła się farba, a na podwórku straszyła wyschnięta trawa. To była naprawdę wyraźna różnica, ale początkowo byłam podekscytowana.
W wieku 38 lat byłam podekscytowana, że mogę znowu wychodzić i umawiać się na randki, czułam, że jestem w kwiecie wieku. Weszłam w swój pierwszy związek, który początkowo był absolutnie niesamowity, ale potem zaczęłam mieć sny o moim byłym.
— Co tu się dzieje? — pomyślałam. Nie chciałam mojego byłego w moich snach. Wiedziałam, że nie chcę do niego wracać, ale pomogło mi to uświadomić sobie, że jest tam jakiś żal, którym muszę się zająć. A to było do bani.
Potem było mnóstwo terapii. Miałam szczęście, że udało mi się stworzyć naprawdę dobrą relację współrodzicielską z byłym mężem. Myślę, że tak bardzo staraliśmy się, aby nasze małżeństwo działało, że na Boga, zamierzaliśmy sprawić, by rozwód się udał.
Oczywiście na początku było wiele wzlotów i upadków — nie zawsze było najzdrowiej. Ale nie ma podręcznika dla takich sytuacji i myślę, że wszystko zależy od szczęścia w losowaniu.
Miałam to szczęście, że mój były był skłonny odłożyć na bok całą toksyczność i postawić naszego syna na pierwszym miejscu. W ciągu kolejnych dziesięciu lat pracy w branży rozwodowej wiem, że nie zawsze jest to prawdą.
Moja praca przy rozwodach rozwinęła się, ponieważ we wczesnych dniach mojej separacji ludzie przychodzili do mnie i mówili: „Mieliście takie toksyczne małżeństwo, jak udało wam się tak dobrze rozwieść?”.
Zawsze odpowiadałam to samo: „Stawiamy naszego syna na pierwszym miejscu. On jest w centrum każdej naszej decyzji”.
Kiedy moje małżeństwo się skończyło, pojęcia takie jak coaching separacji czy świadome rozstania jeszcze nie istniały.
Więc kiedy poszłam do szkoły life coachingu, ludzie naprawdę nie mieli pojęcia, co to jest. Wzięłam udział w kilku zajęciach i od razu to pokochałam. Ostatecznie ukończyłam półtoraroczny program i uzyskałam certyfikat.
Uważam, że w tamtym czasie było wiele negatywnych informacji na temat rozwodów. To zawsze jest straszne, okropne i złe dla dzieci. Wiedziałam jednak, że można to zrobić w inny sposób.
Wróciłam więc do szkoły, aby uzyskać certyfikat trenera relacji w systemach rodzinnych. Od tego czasu moja firma ewoluowała.
Dla każdego, kto myśli o opuszczeniu swojego małżeństwa, pierwszym krokiem, który zawsze zalecam, jest skupienie się na odbudowie poczucia własnej wartości. Ponieważ kiedy jesteś w nieszczęśliwym związku, niezależnie od tego, czy jest on toksyczny, czy nie, zasadniczo próbujesz dopasować się do czegoś, co nie jest dla ciebie przeznaczone. I mamy tendencję do zatracania się w tym procesie.
Więc chociaż może być kuszące, aby spojrzeć na naszego partnera i jego zachowania, pierwszą rzeczą, którą musimy zrobić, jest przywrócenie poczucia własnej wartości. Kim jesteś poza tym związkiem?
Po ponownym ustaleniu tego poczucia siebie sugeruję przyjrzenie się, kim jest ta druga osoba i czy jest ona zgodna z naszymi wartościami.
Po ponownym odnalezieniu tego, kim jesteś, łatwiej jest spojrzeć na tę drugą osobę i powiedzieć: „To już nie pasuje do tego, kim jestem”. Staje się to bardziej związane z tobą niż z drugą osobą.
Mam nadzieję, że dam kobietom możliwość powiedzenia: „To już dla mnie nie działa i to jest w porządku”.
Następnie możemy pracować nad sprawami interpersonalnymi: stylami komunikacji i językiem miłości, aby lepiej rozumieć siebie w związkach i wiedzieć, czego chcieć w przyszłości. Jeśli nie wykonasz tej pracy, prawdopodobnie powtórzysz ten wzorzec i jest prawdopodobne, że twój następny związek będzie bardzo podobny.
Po tak długim zastanawianiu się nad pytaniem: „kiedy nadszedł czas, aby odejść?”, doszłam do wniosku, że musi istnieć lepszy sposób, aby to rozeznać. Mam nadzieję, że udało mi się stworzyć taki proces dla kobiet.
Nie musisz siedzieć i czekać na tonę cegieł. Możesz zrobić coś, aby pomóc uzyskać tę jasność, bez czekania, aż te cegły na ciebie spadną.
Kate Anthony jest trenerką rozwodową, autorką książki „The D Word: Making the Ultimate Decision About Your Marriage” i gospodynią podcastu „The Divorce Survival Guide”.
Tekst opublikowany w serwisie Newsweek.com. Tytuł, lead i śródtytuły od redakcji „Newsweek Polska”.
