-
Orka o imieniu Toñi, znana w Hiszpanii, została postrzelona z wiatrówki i w jej ciele znaleziono śrut.
-
Obecnie nie zaobserwowano problemów zdrowotnych u orki, ale przyrodnicy monitorują jej stan i prowadzone są poszukiwania sprawcy.
-
Populacja iberyjskich orek jest nieliczna, a Toñi należy do najstarszych osobników tej grupy, dlatego podkreślana jest potrzeba ochrony tych zwierząt.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
To poruszające, gdyż Toñi to świetnie znana w Hiszpanii, najstarsza iberyjska orka. Wiek zwierzęcia szacuje się na około 60 lat. Od dawna poluje u atlantyckich brzegów Hiszpanii, w rejonie Kadyksu i po Cieśninę Gibraltarską. I to właśnie ten waleń został postrzelony z wiatrówki, a w jego ciele, zwłaszcza płetwie grzbietowej, znalazły się ślady śrutu. Mogą one grozić zwierzęciu infekcją.
Informację o postrzeleniu orki podała organizacja przyrodnicza WeWhale i kilka innych podobnych. Jak czytamy na Facebooku: „Na ciele zwierzęcia widać około 10 śladów po śrucie. Co najmniej dwa lub trzy pociski mogły przejść przez płetwę grzbietową, podczas gdy inne prawdopodobnie pozostały w środku”. To świeże ślady, bowiem zdjęcia orki sprzed kilku tygodni jeszcze ich nie pokazują.
Orka ma przestrzeloną śrutem płetwę grzbietową
„Płetwa grzbietowa jest silnie unaczyniona i pełni ważną funkcję w termoregulacji. Urazy te mogą powodować uszkodzenie tkanek, stan zapalny i zakażenie. Jeśli pociski pozostaną w organizmie, ryzyko zakażenia wzrasta, a w najgorszym przypadku może ono przekształcić się w zagrażającą życiu sepsę. Biorąc pod uwagę wiek tej orki, sytuacja jest szczególnie delikatna” – czytamy.
Na razie nie widać problemów zwierzęcia ze zdrowiem czy pływaniem, ale może się to zmienić. Przyrodnicy obserwują orkę. Trwa też poszukiwanie sprawcy.
Jak zaznaczają organizacje przyrodnicze, populacja iberyjskich orek jest nieliczna i niezwykle cenna ekologicznie. Toñi to najstarszy osobnik tej grupy, która wymaga starannej ochrony. Zwierzęta tworzą stada, które często wchodzą w interakcję z pływającymi tędy jachtami i łodziami. Bywa, że je atakują i to może budzić w ludziach chęć odwetu. Aby zminimalizować ryzyko, władze wyznaczyły obszary i tory wodne najlepsze do żeglugi bez spotkania orek i bez przeszkadzania im.
Na razie naukowcy nie ustalili, co powoduje takie ataki. Jedna z koncepcji mówi, że orki w ten sposób uczą swoje młode polowania, wykorzystując duży ruch z Cieśniny Gibraltarskiej na otwarty Atlantyk.
