„Żaden Sycylijczyk – powiedziała mi pani ze sklepu – nie zostawiłby tonącego bez pomocy. Sycylijczycy to ludzie morza”. Niestety, problem polega na tym, że chociaż wyspiarska społeczność (a wyspa jest naprawdę spora) ma swój etos, to rządzą ci w Rzymie, którzy doszli do władzy w ogromnej mierze dzięki antymigranckim hasłom. Wicepremier rządu Republiki Włoskiej, Matteo Salvini, otwarcie mówił o tym, że do barek z uchodźcami na pokładzie należałoby strzelać.
Więcej ciekawych historii przeczytasz na stronie głównej „Newsweeka”
NW34 cover
Foto: Newsweek
Skądś znam tę piosenkę, skądś ją bardzo dobrze znam niestety, chociaż dobrze było sobie przypomnieć o tamtym wielkim kryzysie migracyjnym, o małej, wypełnionej przerażonymi ludźmi do ostatniego centymetra kwadratowego wysepce Lampedusie. I jeszcze o tym, że większość tych pseudołódek to i tak już pływające trumny, a to cudowne niebieskie morze jest cmentarzyskiem. Kiedy pani ze sklepu zapytała o to, jak się żyje w Polsce, to na początku nie zrozumiałam, skąd bierze się nagła troska w jej oczach. Powód dotarł dopiero, kiedy w zatroskaniu dodała: „Musicie się bać, ta wojna jest bardzo blisko, prawie u was”. Powiedziałam, że się boimy. Ale właśnie dlatego pomagamy Ukrainie, bo ona nie może upaść.
A potem wróciłam do naszej Polski. Obudziłam się rano, jedną ręką sięgnęłam po okulary (ech, starość), a drugą po telefon. I to było jak obuchem w głowę. Najpierw przeczytałam post Adama Wajraka, który opisał swoje spotkanie z grupką bydgoskich nastolatków, wykrzykujących antyukraińskie hasła do dzieci z tego kraju, które właśnie w Polsce schroniły się przed wojną.
Zaraz potem trafiam na wpis mieszkającej w Polsce od dziewięciu lat Zoriany o tym, jak w ostatnim czasie zmieniła się jej codzienność: „Po raz pierwszy od ostatnich trzech lat zaatakowano mnie pod warszawską palmą na Nowym Świecie. Akurat w Kijowie była trudna noc, rozmawiałam z mamą przez telefon, upewniając się, czy wszystko jest w porządku. Mówiłam po ukraińsku. Wtedy starsza pani chwyciła mnie za rękę i powiedziała, że jestem ruską k*rwą”.
Tych ataków było więcej. Naprawdę trudno w to uwierzyć. Kolejny post, który mi się wyświetlił, to dramatyczna relacja Anny Kudzi – konserwatorki zabytków, od początku wojny bardzo mocno zaangażowanej w niesienie pomocy Ukrainie, konkretnie mówiąc, w wysyłanie na front apteczek, dzięki którym naprawdę można uratować komuś życie. Ania pisze: „Dzisiaj zdjęcie z mapą sytuacji na froncie pod Pokrowskiem było jednym z tych, które obiegły cały ukraiński internet. Poranna pobudka okazała się zimnym prysznicem – informacje o przełamaniu linii obrony, o wrogu, który przebił się już głęboko, tam, gdzie nie powinno go być. Spodziewaliśmy się tego od dawna. Od miesięcy codziennie patrzyliśmy, jak moskal zbliża się do Pokrowska, jak zajmuje kolejne metry Donbasu. (…) Pomyślcie o tym, gdy znów przeczytacie populistyczne posty podsycające bezpodstawną niechęć do Ukrainy, Ukraińców czy szerzej – do emigrantów. Trywialne hasła oparte na retoryce: bo oni to, bo oni tamto. Treści, które zasiewają ziarno zwątpienia, rozwijają niechęć i nienawiść – wszystko to na gruncie zbudowanym ze strachu. (…) Dziś ta wojna jest zero‑jedynkowa. Jesteś z Ukrainą albo nie. To wojna o moralność. O naszą moralność”.
Podzieliłam się postem Ani na FB, wiele osób go udostępniło. Kilka skomentowało łzami i wyrazami wsparcia dla Ukrainy. Ale zbyt wielu było takich, co tylko Wołyń, Bandera, darmozjady, ty debilko. Wielu było takich, jak ci chłopcy z Bydgoszczy albo starsza pani, która zwymyślała mówiącą po ukraińsku dziewczynę w Warszawie. Miałam wrażenie, że coś pękło, jakaś wątła tama, która do niedawna jeszcze nas przed tą falą broniła. Kiedy to się stało? Czy rzeczywiście w kampanii wyborczej, którą zbudowano na czystym paliwie nienawiści, czy wcześniej? W internecie czy w realu? Na farmach ruskich trolli czy na polskich politycznych salonach? Czy tej trucizny da się pozbyć? Czy jesteśmy już nią za bardzo przeżarci, a na nasz światopogląd i życiowe wybory najbardziej wpływają opinie z dupy głoszone przez konfederatów, którzy zamierzają znowu organizować antyuchodźcze demonstracje pod bardzo odkrywczym hasłem „Polska dla Polaków”?
Ja chcę Polski dla wszystkich, którzy ją potrafią polubić – dla ludzi w drodze też. Nigdy nie wiesz, kiedy ty będziesz musiał, musiała, musiało uciekać. Kto cię przyjmie? Kto ci założy opaskę uciskową, żebyś się nie wykrwawił? Chociaż ludzie wpadli w amok, geografia się nie zmieniła. Najpierw Ukraina, potem my. Zrzutka: UKRAINA POMAGAMY — ZBIÓRKA MEDYCZNA | Fundacja Fundamenty Kultury | zrzutka.plhttps://zrzutka.pl/ukraina-pomagamy
