-
Naukowcy z Michigan State University przeanalizowali dane ze 127 obszarów chronionych w Afryce, porównując powiązania ssaków w sieciach pokarmowych.
-
W badaniu wykazano, że ilość roślinności w ekosystemie jest jednym z głównych czynników kształtujących sieci pokarmowe.
-
Fragmentacja lasów tropikalnych w Basenie Konga powoduje, że sieci pokarmowe stają się do siebie bardziej podobne.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu
Naukowcy z Michigan State University (USA), analizując dane ze 127 obszarów chronionych w Afryce, porównali, w jaki sposób ssaki są powiązane w sieciach pokarmowych, czyli kto – kogo lub kto – co zjada.
To pierwsze badanie porównujące podobieństwo sieci pokarmowych w skali całego kontynentu – podkreślają autorzy.
„Obszary chronione są kluczowymi ostojami ochrony przyrody. Jednocześnie dzikie zwierzęta, które mają chronić, nie są odporne na skutki wkraczania człowieka” – zwraca uwagę prof. Lydia Beaudrot, autorka pracy opublikowanej w piśmie „Ecology Letters”.
Roślinność ma kluczowy wpływ na ekosystemy Afryki
W badaniu wykorzystano zdjęcia satelitarne obszarów z całej Afryki Subsaharyjskiej, aby określić stopień fragmentacji różnych siedlisk, czyli zaburzeń wywołanych działalnością człowieka. Jednocześnie określono ilość roślinności w każdym z badanych miejsc. Obrazy te połączono z danymi o gatunkach ssaków występujących na poszczególnych obszarach oraz o zależnościach drapieżnik-ofiara.
Analiza wykazała po pierwsze, że jednym z głównych czynników kształtujących sieci pokarmowe była ilość roślinności w danym ekosystemie.
Ponieważ badacze mogli porównać bardzo różnorodne środowiska – od sawann po pustynie i lasy deszczowe – zauważyli, że podobna ilość roślinności pozwala przewidywać strukturę sieci pokarmowej. Choć zależność ta była widoczna w całej Afryce Subsaharyjskiej, drugie odkrycie dotyczyło konkretnie Basenu Konga, czyli tropikalnego regionu leśnego nieco większego od Indii. To jeden z największych na świecie zachowanych zwartych obszarów lasów tropikalnych.
Fragmentacja lasów działa źle na całą Afrykę
W tym rejonie naukowcy znaleźli dowody, że fragmentacja, czyli naruszenie ciągłości siedlisk spowodowane rolnictwem lub rozwojem innej działalności człowieka, kształtowała sieci pokarmowe.
„W Basenie Konga stwierdziliśmy, że lasy tropikalne o podobnym stopniu fragmentacji miały bardziej podobne sieci pokarmowe. Może to wskazywać, że fragmentacja w przewidywalny sposób zaburza gatunki pełniące podobne role ekologiczne” – tłumaczy Annie Finneran, współautorka badania.
Eksperci podkreślają, że choć badane obszary były chronione, zakres tej ochrony różni się w zależności od kraju oraz statusu danego miejsca.
Dodają, że jeśli fragmentacja siedlisk będzie postępować, sieci pokarmowe w tych ekosystemach mogą ulegać dalszym zmianom strukturalnym, czyli zmianom w relacjach między drapieżnikami a ich ofiarami.
